II SA/Bd 465/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA: Jan Grzęda (spr.) Sędzia WSA: Wojciech Jarzembski Asesor WSA: Mirella Łent Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 12 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Aleksandry i Franciszka R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2004 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki oddala skargę Na oryginale właściwe podpisy II SA/Bd 465/04 Uzasadnienie Decyzją z [...] 2004 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. na podstawie art. 104 i art. 140 kpa (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 83 ust. 1 oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) nakazał Andrzejowi D. rozbiórkę pawilonu meblowego z częścią socjalną na posesji nr [...] przy ul. [...] w T. W uzasadnieniu niniejszego rozstrzygnięcia wskazano, iż na podstawie decyzji znak: [...] z dnia [...] 1992 r. Prezydenta Miasta T. inwestor Andrzej D. realizował budowę pawilonu meblowego z częścią socjalną na posesji nr [...] przy ul. [...]. Decyzją znak: [...] z dnia [...] 2003 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził jej nieważność, uzgadniając swoją decyzję niezgodnością z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W czasie kontroli w dniu [...] 2004 r. stwierdzono iż budowa przedmiotowego obiektu jest wstrzymana. Wskazano ponadto iż, postanowieniem z dnia [...] 2004 r., znak: [...] nakazano Andrzejowi D. wstrzymanie budowy pawilonu meblowego z częścią socjalną na posesji nr [...] przy ul. [...] w T. Z uwagi na brak aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwiający doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem orzeczono o rozbiórce pawilonu meblowego z częścią socjalną. Teresa i Andrzej D. pismem z [...] 2004 r. wnieśli o uchylenie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. oraz o zawieszenie postępowania. Wniosek taki uzasadnia fakt, iż brak aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru przy ul. [...] nie umożliwia wszczęcia procesu legalizacji budowanego na podstawie posiadanego pozwolenia na budowę obiektu, gdyż zgodnie z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o warunkach zabudowy można wydać na obszarze nie posiadającym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na zasadzie tzw. dobrego sąsiedztwa, przy spełnieniu określonych w ustawie warunków. Ponadto Teresa i Andrzej D. zarzucają organowi I instancji, iż nie uwzględnił pewnych faktów mających wpływ na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w 1992 r.: 1. organ niewłaściwie odczytał ustalenia Miejscowego Ogólnego Planu Zagospodarowania Terenu zatwierdzonego uchwałą MRN nr [...] z dnia [...] 1986 r., 2. zabudowa działki z funkcją mieszkalną i rzemieślniczą została zrealizowana na podstawie i zgodnie z ustaleniem wówczas obowiązującego miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla M, 3. istniejąca zabudowa i użytkowanie działki zgodne są z obowiązującym na tym obszarze miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oś. Stawki uchwalonym uchwałą Rady Miasta T. nr [...] z dnia [...] 2001 r. Decyzją z [...] 2004 r., Nr [...] EU [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. na podstawie art. 104 w zw. z art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98 poz. 1071), art. 8 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 93 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz.UNr 207, poz. 2016 ze zm.) uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. i przekazał do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu niniejszego orzeczenia stwierdzono, że organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] 2004 r., znak: [...] wstrzymał prowadzone roboty, a następnie zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2004 r., znak: [...], na podstawie dyspozycji art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazał Andrzejowi D. rozbiórkę pawilonu meblowego z częścią socjalną. Zdaniem organu wydając przedmiotową decyzję Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. naruszył przepisy obowiązującego Kodeksu postępowania administracyjnego i Prawa budowlanego. Przywołany w podstawie prawnej art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, że "właściwy organ wydaje decyzje nakazującą zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego". Wobec wcześniejszego wstrzymania postanowieniem z dnia [...] 2004 r. robót, organ pierwszej instancji winien w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym dowieść, czy nastąpiło naruszenie prawa przez inwestora i dopiero wówczas wydać stosowną decyzję. Wskazano również, że brak obecnie aktualnego obowiązującego miejscowego planu na przedmiotowym terenie, wobec prowadzenia robót na podstawie wydanej dnia [...] 1992 r. decyzji o pozwoleniu na budowę, poprzedzonej wskazaniem lokalizacyjnym wydanym przez Prezydenta Miasta T. w dniu [...] 1991 r., znak: [...], nie stanowi podstawy do nakazania rozbiórki rzeczonego obiektu. Nadto organ zauważył, że zgodnie z art. 7, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu odwoławczego prowadzącego postępowanie. Uzasadnienie faktyczne decyzji zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 kpa powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności, natomiast uzasadnienie decyzji nie czyni zadość wymogom określonym w tym artykule. Ponadto jak wskazano w uzasadnieniu organ nadzoru nie odniósł się również do części opisowej planu – "[...]", do której należał powyższy teren, oznaczony funkcją wiodącą mieszkaniowo-usługową. Również organ pierwszej instancji nie zawiadomił stron o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, czym uchybiono art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto uchybiono również art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie zebrano w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosły strony postępowania administracyjnego Aleksandra i Franciszek R. zarzucając naruszenie przepisu art. 138 § 2 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, przez ogólnikowe odniesienie się do rzekomego naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów art. 7, 77, 10 i 103 § 3 kpa oraz naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię a mianowicie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przez przyjęcie, że nie ma podstaw do orzekania o rozbiórce na podstawie powołanego przepisu. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska powołał się na argumenty tożsame z argumentami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie może być uwzględniona, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Nie może zatem wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekając bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu. Podstawową funkcją jaką spełnia kodyfikacja postępowania administracyjnego, jest ujednolicenie wymagań, którym powinna odpowiadać decyzja. Podstawowe elementy składowe, które powinna posiadać każda decyzja, określone zostały w art. 107 § 1 k.p.a. Brak w decyzji jednych świadczy o wadliwości wydanej decyzji, brak zaś innych wyklucza traktowanie pisma jako decyzji. Ponadto zgodnie z art. 107 § 2 k.p.a., przepisy szczególne mogą określać inne składniki, które powinna zawierać decyzja. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja kasacyjna. Podstawę prawną stanowi przepis art. 138 § 2 kpa. W myśl tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać do ponownego rozpatrzenia, gdy rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub części. Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej jest ograniczona przez to, że art. 138 § 2 kpa w związku z art. 61 § 4 kpa przyjmuje jako przesłankę wydania tego typu decyzji zakres czynności postępowania wyjaśniającego, a mianowicie o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. W ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego w kwestii wadliwości postępowania prowadzonego przez organ I instancji jest prawidłowe. Postępowanie tego organu było dotknięte wadami, a w szczególności z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa. Organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji wskazał wady postępowania tego organu i uzasadnił potrzebę ponownego właściwego postępowania. Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznając, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia prawa na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.