I SA/Wr 100/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Anna Moskała (sprawozdawca) Sędzia WSA - Jerzy Strzebińczyk Asesor WSA - Bogumiła Kalinowska Protokolant - Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w dniu 28 września 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia I nieważności decyzji oddala skargę. 2 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...]nr [...]Dyrektor Izby Celnej we W. działając na podstawie art. 248 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 262, art. 2621 § 1, art. 2652pkt. 1 oraz art. 289 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. nr 75 z dnia 2001 r. poz. 802 ze zm.), po zapoznaniu się z wnioskiem A. K. z dnia [...]odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu celnego w L. z dnia [...]o nr [...]. W uzasadnieniu podniósł, że wniosek o stwierdzenie nieważności został sporządzony i złożony z naruszeniem terminów zawartych w art. 265 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny, ustanawiającego trzyletni okres złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, która jest ostateczna. Wskazał, że Dyrektor Urzędu Celnego w L. decyzją nr [...]z dnia [...] wezwał A. K. do wywozu z polskiego obszaru celnego towaru w postaci autobusu marki Mercedes typ [...] o nr podwozia [...], nr silnika [...]. Pojazd ten wprowadzony został na polski obszar celny w dniu [...]. W trakcie prowadzonego postępowania, po uzyskaniu opinii Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska, ustalono, że ww. pojazd należ traktować jako odpad i w związku z tym na jego przywóz wymagane jest przedłożenie stosownego zezwolenia, którego to strona w postępowaniu celnym nie dostarczyła. W związku z powyższym Prezes Głównego Urzędu Ceł, w wyniku rozpatrzenia odwołania Strony, decyzją z dnia [...] nr [...]utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 4 grudnia 1996 r. (sygn. akt SA/Wr 648/96) Naczelny Sąd Administracyjny OZ we Wrocławiu oddalił skargę A. K. na ww. decyzję Prezesa GUC. Ponieważ A. K. nie wykonał decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w L. z dnia [...], Dyrektor Urzędu Celnego w L. decyzją nr [...]z dnia [...]zarządził przepadek przedmiotowego pojazdu. Powyższa decyzja stała się decyzją ostateczną w następstwie najpierw decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...], nr [...]utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję, a następnie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ we Wrocławiu z dnia 8 grudnia 1998 r. (sygn. akt I SA/Wr 823/97) oddalającego skargę A. K. na ww. decyzję. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia [...]nr [...]utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]nr [...] sygn. akt 3 I SA/Wr 100/03 3 dotyczącą, odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w L. z dnia [...]nr [...]w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Oddział Zamiejscowy we Wrocławiu, A. K. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] zarzucając, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, przez błędne zastosowanie przepisów Kodeksu celnego, a w szczególności art. 265 Kodeksu celnego, zamiast art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. Prawo celne (Dz. U. z 1994 r., nr 71, poz. 312 ze zm.) w związku art. 156 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący uznał także, że nieprawidłowo zastosowano art. 265 kodeksu celnego, który wiąże się z sytuacją powstania długu celnego, a w ocenie skarżącego takiej sytuacji w powyższej sprawie nie ma, skoro zarządzenie przepadku autobusu nie dotyczy długu celnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Ocenę zgodności zaskarżonej decyzji z prawem należy rozpocząć od analizy, które przepisy należy stosować do wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji. Zgodnie z art. 289 Kodeksu celnego tylko postępowania wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu według obowiązującego wcześniej Prawa celnego (z wyjątkiem postępowań dotyczących wydania koncesji na prowadzone agencji celnych i pozwoleń na prowadzenie składów celnych). W rozpoznawanej sprawie decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w L. z dnia [...] (nr [...]), którą zarządzono przepadek pojazdu, była decyzją ostateczną, a wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności tej decyzji złożony został w dniu [...] a więc w okresie obowiązywania przepisów Kodeksu celnego. Z dniem [...]zatem zostało wszczęte nowe postępowanie administracyjne w sprawie. Ustawą z dnia 12 grudnia 1997 r. o zmianie ustawy - Kodeks celny (Dz. U. nr 160, poz. 1084) nadano art. 262 nowe brzmienie "Do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 i nr 160, poz. 1083), z uwzględnieniem zmian wynikających przepisów prawa celnego". Cytowany przepis (obowiązujący w trakcie wydawania obu decyzji) po tej zmianie jednoznacznie odsyła już tylko do działu IV ordynacji podatkowej. Skoro więc art. 262 kodeksu celnego odsyła tylko do działu IV ordynacji sygn. akt 3 I SA/Wr 100/03 4 podatkowej, to tym samym wyłącza on instytucje prawne nie występujące w ordynacji podatkowej (wyrok NSA z dnia 24 listopada 1999 r. sygn. akt V SA 2173/98, ONSA 2000/4/172). Zmiany ustawy - Kodeks celny, które weszły w życie w 1999 r. wprowadziły do tej ustawy przepis art. 262 i art. 265 stanowiące lex specjalis w stosunku do art. 248 i art. 249 ordynacji podatkowej. Przy rozpoznawaniu sprawy należało więc uwzględnić treść art. 262 kodeksu celnego i zastosować art. 2652 Kodeksu celnego. Zgodnie z art. 2652 "jeżeli upłynęły 3 lata od dnia powstania długu celnego, organ celny nie wszczyna bądź odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji". W ocenie Sądu prawidłowo dokonana została wykładnia art. 220 Kodeksu celnego, który to przepis stanowi, że dług celny powstaje również wówczas, gdy towary są przedmiotem zakazów lub ograniczeń wywozowych albo przywozowych, niezależnie od ich rodzaju. W związku z powyższym termin trzyletni, o którym mowa w art. 265 Kodeks celny dotyczy również postępowań prowadzonych w stosunku do towarów objętych ograniczeniami przywozowymi i wbrew stanowisku skarżącego mamy do czynienia w niniejszej sprawie z długiem celnym. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie pomiędzy terminem powstania długu celnego, a terminem złożenia wniosku o uchylenie prawomocnej decyzji minęły 3 lata organ celny w sposób prawidłowy odmówił wszczęcia postępowania. Reasumując należy stwierdzić, że organy celne wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły prawa, i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.