II FSK 220/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędziowie NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Krystyna Nowak, Protokolant Ilona Waksmundzka, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2006 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej Dariusza K. od postanowienia Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 października 2004 r., sygn. akt I SA/Gl 938/04 w sprawie ze skargi Dariusza K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 maja 2004 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę kasacyjną. II FSK 220/05 U Z A S A D N I E N I E 1. Zaskarżonym postanowieniem z 11 października 2004 r. I SA/Gl 938/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Dariusza K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 31 maja 2004 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 rok. Powodem odrzucenia skargi było nieziszczenie, mimo wezwania Sądu, należytego wpisu od skargi. 2. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący zaskarżył to postanowienie w całości zarzucając mu naruszenie art. 72 poprzez niezastosowanie trybu zwykłego doręczenia pisma oraz art. 73 poprzez niewypełnienie wszystkich przesłanek doręczenia zastępczego ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270, dalej p.p.s.a./. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdził, iż wezwania o wpis nie doręczono ani skarżącemu, który w tym czasie, z powodu choroby, przebywał poza miejscem zamieszkania, ani jego żonie obecnej w domu. Korespondencji nie pozostawiono administracji budynku ani dozorcy. Doręczenie, poprzez pozostawienie przesyłki w placówce pocztowej było fikcyjne, ponieważ listonosz nie umieścił na drzwiach mieszkania lub w skrzynce domowej zawiadomienia o fakcie nadejścia korespondencji dla skarżącego. Adresat nie miał świadomości o przesyłce oczekującej go w placówce pocztowej. Wadliwość w działaniu poczty w zakresie doręczenia, narusza zasadę oficjalności doręczeń. Pozbawiła także skarżącego możności działania, a nadto spowodowała utratę konstytucyjnej, ustrojowej procesowej zasady jawności. 3. Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 173 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ przedmiotem skargi kasacyjnej może być wydany przez wojewódzki sąd administracyjny wyrok lub postanowienie kończące postępowanie w sprawie. Wyłącznie przeciw takiemu orzeczeniu mogą być skierowane zarzuty kasacyjne. Wskazany przez skarżącego art. 72 p.p.s.a. stanowi, że "Jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma". Oznacza to, iż możliwość doręczenia przesyłki sądowej innej osobie niż adresat pozostawiona została wyborowi doręczającego; nie ma on obowiązku podejmowania prób doręczenia pisma administracji domu adresata lub dozorcy; pertraktowania z tymi osobami na temat zobowiązania się do doręczenia przesyłki adresatowi i dochodzenia /bądź zakładania/, że nie ma między nimi sprzecznych interesów. Zastosowanie przez sąd administracyjny tego przepisu nastąpiłoby tylko w wypadku dokonania takiego doręczenia przez doręczyciela; data doręczenia musiałaby być przez sąd uwzględniona w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie przewiduje jako przesłanki zarzutu kasacyjnego niezastosowania określonego przepisu prawa procesowego. W aktach sądowych sprawy pozostaje dokument urzędowy: pocztowy dowód doręczenia przesyłki, z którego wynika, że skierowane do skarżącego wezwanie o wpis nie zostało doręczone bezpośrednio - w dniu 10 sierpnia 2004 r. z powodu nieobecności adresata. W tym samym dniu wezwanie zostało złożone na okres 7 dni w Urzędzie Pocztowym B. 16, a stosowne zawiadomienie /awizo/ doręczyciel pozostawił w skrzynce oddawczej. Przesyłka została awizowana powtórnie w dniu 18 sierpnia 2004 r. Kolejny 7-dniowy okres jej pozostawania w Urzędzie Pocztowym upłynął zatem dnia 25 sierpnia 2004 r., a wyznaczony przez Sąd 7-dniowy termin do uiszczenia wpisu, liczony od tej daty, z dniem 1 września 2004 r. List odebrał pełnomocnik adresata w dniu 31 sierpnia 2004 r. Do 11 października 2004 r. /data skarżonego orzeczenia/ wpis nie został niszczony. Zarzucając naruszenie art. 73 p.p.s.a. skarżący nie odniósł się do faktu odebrania przesyłki ani nie przeprowadził dowodu przeciwko dokumentowi urzędowemu, co do tego, że w istocie nie dokonano awiza przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu; nawet nie sugerował podjęcia pocztowego postępowania reklamacyjnego w związku z odrzuceniem skargi. W tej sytuacji nie można było skutecznie zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu naruszenia wskazanego przepisu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.