I OSK 33/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Leszek Włoskiewicz (spr.), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 października 2004 r. sygn. akt III SA/Lu 312/04 w sprawie ze skargi Leszka P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 31 marca 2004 r. (...) w przedmiocie kary za przejazd pojazdem ponadnormatywnym 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie; 2. zasądza od Leszka P. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w B. kwotę 235 /dwieście trzydzieści pięć zł/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelnik Urzędu Celnego w K. - działając na podstawie art. 13g ust. 1-4 oraz art. 40b ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838 ze zm./, po przeprowadzeniu w dniu 19 lutego 2004 r. kontroli pojazdu i stwierdzeniu przekroczenia dopuszczalnego nacisku na drugą oś pojazdu - decyzją z dnia 19 lutego 2004 r. (...) wymierzył przewoźnikowi Leszkowi P., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "E." z siedzibą w P., karę pieniężną w wysokości 720 zł. za przejazd środka przewozowego po drogach publicznych bez właściwego zezwolenia, określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym, Dyrektor Izby Celnej w B. zaś decyzją z dnia 31 marca 2004 r. (...) utrzymał w mocy tę decyzję, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - uwzględniając skargę Leszka P. - wyrokiem z dnia 7 października 2004 r. III SA/Lu 312/04 uchylił decyzje organów celnych obydwu instancji. Sąd najpierw podał, że decyzje te "zostały wydane z naruszeniem przepisów dotyczących sposobu ważenia jako przesłanki ustalenia ponadnormatywnego nacisku osi pojazdu...", po czym wyjaśnił, że - stosownie do art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach /Dz.U. nr 63 poz. 636 ze zm./ - przyrządy pomiarowe podlegają prawnej kontroli metrologicznej, która - stosownie do art. 29 powołanej ustawy - odbywała się na podstawie przepisów dotychczasowych tylko przez rok od dnia wejścia w życie tej ustawy /tj. od 1 stycznia 2003 r./, i w dniu dokonywania pomiaru /19 lutego 2004 r./ nie było odpowiednich przepisów wykonawczych określających wymagania, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu. Rozporządzenie Ministra Gospodarki w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu /Dz.U. nr 35 poz. 316/, zostało wydane 10 lutego 2004 r., lecz weszło w życie dopiero 13 marca 2004 r. "tym samym w okresie od 1 stycznia 2004 r. do dnia 13 marca 2004 r. nie obowiązywały żadne wymagane ustawą normy uszczegółowiające wymagania i charakterystyki metrologiczne wag tego typu /wag samochodowych/ oraz regulujące bezpieczne procedury ważenia w celu uzyskania poprawnego wyniku. Skoro brak było przepisu określającego w jaki sposób należy dokonywać pomiaru wagi /wagą/, wszelkie ustalenia organów administracji w tym zakresie noszą cechy dowolności". "Brak wymaganych przepisów pozwalających na zgodne z prawem ustalenia nacisku osi pojazdu nie pozwala na ustalenie stanu faktycznego w taki sposób, który byłby do zaakceptowania w ramach porządku prawnego", sąd uznał więc, że decyzje organów obydwu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 par. 1 i 80 Kpa, i uchylił je na mocy art. 145 par. 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Wnosząc skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w B. przytoczył jako jej podstawy: - "naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 13 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13g ust. 1-4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838 ze zm./ w związku z art. 8 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 03 kwietnia 1993 r. - Prawo o miarach /Dz.U. nr 55 poz. 248/ w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 marca 2001 r. przez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów polegające na błędnym przyjęciu braku związku pomiędzy ustaleniami faktycznymi poczynionymi w toku przedmiotowego postępowania, a normą prawną zawartą w naruszonych przepisach prawa, - naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 27 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach /Dz.U. nr 63 poz. 636 ze zm./ poprzez błędną wykładnię polegającą na tym, że ww. przepis nie ma zastosowania w stanie faktycznym sprawy, - naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 145 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ w związku z art. 7, 77 i 80 Kpa oraz art. 40b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838 ze zm./ poprzez przyjęcie, iż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. " W uzasadnieniu skargi kasacyjnej - przede wszystkim dotyczącym charakteru prawnego i mocy obowiązującej zarządzenia Nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu /Dz.Urz. Miar i Probiernictwa nr 6 poz. 40/ - podniesiono m.in., że do kontroli pojazdu użyto wagi mającej ważne świadectwo legalizacji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty objęte pkt 1 i 3 skargi kasacyjnej są nietrafne - pierwszy dlatego, że sąd w tej sprawie nie odnosił się do przepisów ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. Prawo o miarach i aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie, drugi zaś dlatego, że art. 145 par. 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajdował w sprawie zastosowania, gdyż dotyczy stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa z przyczyn określonych w art. 151 par. 2 Kpa w związku z art. 146 Kpa oraz w art. 158 par. 2 Kpa w związku z art. 156 par. 2 Kpa, jednak skarga ma usprawiedliwioną podstawę zawartą w pkt 3. Stosownie do art. 27 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach /w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania zaskarżonej decyzji/, przyrządy pomiarowe zalegalizowane lub uwierzytelnione przed dniem jej wejścia w życie, niespełniające jej przepisów, mogą być nadal legalizowane, o ile spełniają wymagania dotychczasowych przepisów, lecz nie dłużej niż 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy. Natomiast, jeżeli dotychczasowe przyrządy pomiarowe mogą być nadal legalizowane, tym samym nadal mogą być stosowane na dotychczasowych warunkach. Jak wynika z akt, użyta do pomiaru w tej sprawie waga samochodowa miała świadectwo legalizacji ważne do 30 listopada 2005 r., spełniała więc wymagania metrologiczne. Nie można zatem podzielić stanowiska sądu, aby waga którą się posłużono, nie mogła być użyta do dokonania ustaleń w tej sprawie, i - aby z tej przyczyny - postępowanie administracyjne było wadliwe. Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji na mocy art. 185 par. 1 i art. 203 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.