II SA/Wr 54/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski /sprawozdawca/, Sędziowie: NSA Halina Kremis, WSA Anna Siedlecka, Protokolant Kinga Kręc, po rozpoznaniu w dniu 6 października 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi R. C. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Starosta Ś. w oparciu o przepisy art. 55 ust. 1 pkt 1 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane /Dz.U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm./ i art. 104 kpa wydał Państwu M. i J. S. pozwolenie na użytkowanie lokalu mieszkalnego nr [...]zlokalizowanego w S. przy ul. J. [...]na terenie działki Nr [...], obręb G. PD Nr [...]. Z decyzją tą nie zgodziła się Pani R. C., która pismem z dnia [...]r. wniosła odwołanie do Wojewody D.. Następnym pismem z dnia [...]r. Pani R. C. cofnęła swoje odwołanie, uzasadniając to zawartą ugodą z Państwem S.. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Wojewoda D. w oparciu o przepisy art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 137 kpa umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że ponieważ przedmiotowa decyzja stanowiła prawną, konsekwencję decyzji nr [...]Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia [...]r., a ponadto strony postępowania podpisały stosowne porozumienie likwidujące i będące powodem odwołania sprawy sporne - organ II instancji uwzględniając fakt, iż decyzja ta nie narusza prawa ani też interesu społecznego - orzekł jak w osnowie. Pani R. C. nie zgodziła się z tą decyzją i wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze zakwestionowała "bezprawne działania" sąsiada, który nie wykonał rzetelnie zawartej ugody. Skarżąca zmierza do zlikwidowania nielegalnych robót budowlanych sąsiada, a nie do ich legalizacji. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/ i art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych decyzji administracyjnych. Decyzja jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Stosownie do art. 145 § 1 tej ostatniej ustawy uchylenie decyzji, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku istotnych wad w postępowaniu administracyjnym lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy /art. 77 § 1 kpa/. Z art. 107 § 3 kpa wynika, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Przepis art. 107 kpa zalicza do części składowych decyzji m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie zatem stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiące dyspozytywną część decyzji. Dlatego obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej dyspozycji, co wypływa także z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9, kpa /zasada udzielania informacji/ oraz w art. 11 kpa /zasada przekonywania, czyli wyjaśnienia stronie zasadności przesłanki rozstrzygnięcia/. Chodzi zatem także o wytłumaczenie się, dlaczego organ administracyjny dany przepis zastosował do konkretnych ustaleń lub dlaczego uznał go za niewłaściwy /por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 1984r. sygn. akt SA/Po 1122/93, GAP 1986, nr 4, s. 45, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1983r. sygn. akt I SA/ 178/83, ONSA nr 1, poz. 51/. Organ odwoławczy prawidłowo wydał w niniejszej sprawie decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 3 kpa, albowiem skarżąca w sposób nie budzący wątpliwości cofnęła swoje odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, o czym stanowi art. 137 kpa. Zgodnie z art. 137 kpa cofnięcie odwołania przez stronę nie zwalania organu odwoławczego z obowiązku oceny decyzji organu I instancji w zakresie jej zgodności zarówno z prawem, jak i z interesem społecznym, a zatem nie prowadzi wprost do umorzenia postępowania odwoławczego /wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1994r. I SA 119/94, ONSA 1995, nr 1, poz. 47/. Z uzasadnienia skarżonej decyzji wynika wprost, że organ odwoławczy rozważał czy cofnięcie odwołania prowadziłoby do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Zdarzenia zaszłe po wydaniu skarżonej decyzji nie mogą mieć znaczenia w sprawie, albowiem Sąd bada legalność decyzji na dzień ich wydania. Z tych też powodów skargę jako nietrafną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 września 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.