II SA/Gd 246/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu l października 2004 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 2 kwietnia 2003 r. w sprawie o sygnaturze [...] ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 maja 2002 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Skarżący S. M. wniósł skargę o wznowienie postępowania wskazując jako jej podstawę art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Uzasadniając przyjętą podstawę wznowienia twierdził, że wskutek naruszenia przepisów prawa proceduralnego i materialnego był pozbawiony możności działania, gdyż z uwagi na brak środków na wynagrodzenie adwokata z wyboru nie był należycie reprezentowany. Poza wskazaniem i uzasadnieniem podstawy wznowienia skarżący kwestionował zgodność z prawem decyzji organów administracji publicznej, które zaskarżył w postępowaniu, będącym przedmiotem żądania wznowienia. Badając na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie oparta jest na ustawowej podstawie wznowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu, którego dotyczy skarga o wznowienie, Sąd zwolnił skarżącego od kosztów sądowych i odmówił przyznania mu adwoktata z urzędu twierdząc, że udział adwokata lub radcy prawnego nie jest potrzebny (postanowienie z dnia 12 czerwca 2002 r.). Skarżący od postanowienia o odmowie przyznania mu adwokata z urzędu złożył zażalenie, które następnie zostało odrzucone (postanowienie z dnia 20 sierpnia 2002 r.). W dniu 2 kwietnia 2003 r. na rozprawie, na której skarżący był obecny. Sąd oddalił jego skargę. Zgodnie z powołanym przez skarżącego art. 271 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi można żądać wznowienia postępowania, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Z krótkiego przedstawienia stanu sprawy, której dotyczy skarga o wznowienie postępowania, wynika, że skarżący nie był pozbawiony możności działania. Miał możliwość składania pism procesowych i z możliwości tej korzystał, zaś przede wszystkim był obecny na rozprawie, na której zapadł wyrok w jego sprawie. Skarżący nie był też nienależycie reprezentowany, gdyż nawet się nie powołuje na to, aby nie miał zdolności do czynności prawnych. Fakt, że skarżący nie był reprezentowany przez adwokata lub radcę prawnego nie oznacza braku należytej reprezentacji. Podstawa ta dotyczy, jeżeli chodzi o osoby fizyczne, tych sytuacji, w których osoby fizyczne nie mają zdolności do czynności prawnych i z tej przyczyny w postępowaniu sądowym muszą być reprezentowane przez przedstawicieli ustawowych (art. 26 i 27 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wskazuje też na to treść art. 277 powołanej ustawy, gdzie w kontekście braku należytej reprezentacji mówi się o przedstawicielu ustawowym strony. Podobnie przyjął też Sąd Najwyższy, wykładając art. 401 pkt 2 k.p.c., który zawiera podobną w treści podstawę wznowienia. Stwierdził on bowiem w orzeczeniu z dnia 14 kwietnia 1999 r. W sprawie II UKN 178/99 (OSN nr 15 z 2000 r., poz. 599), że brak należytej reprezentacji strony występuje wtedy, gdy przedstawiciel ustawowy strony nie mającej zdolności procesowej utracił ten przymiot, nie oznacza natomiast braku pełnomocnika procesowego. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że wniesiona przez skarżącego skarga o wznowienie postępowania nie opiera się w istocie na ustawowych podstawach. W konsekwencji zgodnie z art. 280 § ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga ta podlega odrzuceniu.