III SA/Wa 1834/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2004 r. na posiedzeniu niejawnym skargi W. K. S.A. na decyzję Ministra Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie – umorzenia postępowania w sprawie umorzenia odsetek od należnych wpłat na PFRON postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu wpis w kwocie 500 zł (słownie: pięćset złotych). Pismem z dnia 15 października 2004 r. Sąd wezwał pełnomocnika W. SA, radcę prawnego J. T., do uiszczenia wpisu sądowego, podpisania skargi oraz złożenia pełnomocnictwa procesowego do występowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. W wezwaniu Sąd określił 7 dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych oraz konsekwencje prawne nieuzupełnienia wskazanych braków w terminie. Wezwanie zostało doręczone radcy prawnemu J. T. w dniu 20 października 2004 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie radca prawny, pismem z dnia [...] października, poinformował Sąd o uiszczeniu wpisu sądowego w kwocie 500 zł, załączając do niniejszego pisma kopię przelewu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.s.a.", Sąd zobligowany jest odrzucić skargę, gdy pomimo wezwania nie usunięto braków formalnych skargi. Z art. 37. § 1. p.s.a. wynika, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, doradca podatkowy i rzecznik patentowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa (...). Ze stanu faktycznego i prawnego wynika, że pełnomocnik zobowiązany był do uzupełnienia braków formalnych w postaci przedłożenia pełnomocnictwa. Pomimo wezwania Sądu, radca prawny J. T. nie przedstawił pełnomocnictwa. W związku z czym, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.s.a., skarga podlegała odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) cyt. ustawy, orzekł jak w postanowieniu.