V SA/Wa 1123/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ewa Jóźków (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Asesor WSA - Danuta Dopierała, Protokolant - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi T. K. [...] w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - oddala skargę - Na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia 12.10.2000r., Dyrektor Urzędu Celnego w W. objął procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym importowany z N. towar (odzież), na warunkach zadeklarowanych w zgłoszeniu, czyli ze stawką celną konwencyjną, na podstawie dołączonego do zgłoszenia celnego świadectwa pochodzenia F. nr [...]. W ramach kontroli postimportowej przeprowadzonej zgodnie z art. 83 § 1 Kodeksu celnego, organ celny zweryfikował całość dokumentów przedłożonych do odprawy celnej wg SAD nr j.w. W wyniku kontroli stwierdzono, iż świadectwo F. nie spełnia wymogów formalnych, ponieważ widniejąca na świadectwie pieczęć nie odpowiada wzorowi pieczęci przekazanemu polskim organom celnym przez upoważnione władze C. Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelnik Urzędu Celnego w W. decyzją nr [...] z dnia [...].09.2003r. uznał przedmiotowe zgłoszenie celne SAD w. poz. 1,2,3 za nieprawidłowe w części dotyczącej zastosowanej stawki celnej, kwoty cła, kwoty podatku od towarów i usług, oraz obliczył kwotę długu celnego z zastosowaniem stawki celnej autonomicznej. Jednocześnie Strona została obciążona odsetkami wyrównawczymi od należności celnych i podatkowych na mocy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20.11.1997r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz. U. Nr 143, poz. 958ze zm.). Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w W. zaskarżoną decyzją, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w części dotyczącej wymiaru należności celnych, natomiast uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej obciążenia Strony odsetkami wyrównawczymi od kwoty należności podatkowych i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji, zaś w części dotyczącej podatku VAT uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podniesiono, iż zgodnie z przepisem art. 13 § l ustawy z dnia 9.01.l997r. Kodeks celny, cła określane są na podstawie Taryfy celnej lub innych środków taryfowych. Obowiązujące w dniu dokonania zgłoszenia celnego przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21grudnia 1999r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. z 1999r. Nr 107, poz. 1217) wprowadzały możliwość stosowania konwencyjnych stawek celnych dla towarów posiadających status niepreferencyjnego pochodzenia. W przypadku towarów objętych sekcją XI Taryfy celnej i wymienionych w Wykazie nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, ich niepreferencyjne pochodzenie uprawniające do zastosowania stawki konwencyjnej, która jest niższa od autonomicznej, musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. W przypadku gdy pochodzenie towaru z sekcji XI nie zostało udowodnione świadectwem pochodzenia, określonym w § 11 ust 1 i § 13 cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r., lecz stwierdzone zostało w inny sposób, status niepreferencyjnego pochodzenia uprawnia jedynie do zastosowania autonomicznej stawki celnej. Strona do zgłoszenia celnego załączyła świadectwo pochodzenia F. nr [...], potwierdzające c. pochodzenie towaru, i na tej podstawie dopuszczono towar do obrotu z zastosowaniem konwencyjnej stawki celnej. W wyniku kontroli przeprowadzonej zgodnie z art. 83 § l Kodeksu celnego stwierdzono, iż świadectwo F. nie spełnia wymogów formalnych, ponieważ widniejąca na świadectwie pieczęć nie odpowiada wzorowi pieczęci przekazanemu polskim organom celnym przez upoważnione władze C. Zgodnie z § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r., jeżeli pochodzenie towaru przywożonego na polski obszar celny musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, dowodem pochodzenia towaru może być świadectwo pochodzenia, które spełnia łącznie następujące warunki: l. zostało sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia towarów, 2. zawiera dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem, 3.poświadcza, że towar, którego świadectwo dotyczy, pochodzi z określonego kraju. Przedłożony przez stronę dowód pochodzenia w postaci świadectwa F. zawiera pieczęć, która nie odpowiada wzorom pieczęci stosowanym przez chińskie organy upoważnione do wydawania takich świadectw, a przekazanym polskim organom celnym przez władze C. Z tych względów przedmiotowy dokument nie stanowi prawidłowego dowodu pochodzenia towaru, również dla stawki niepreferencyjnej. W tej sytuacji brak było podstaw do zastosowania w stosunku do przedmiotowego towaru z poz. 1,2,3 zgłoszenia celnego, konwencyjnej stawki celnej. A ponieważ w aktach sprawy znajduje się faktura nr [...] z dnia [...].09.2000r. potwierdzająca c. pochodzenie przedmiotowego towaru, organ I instancji zasadnie zastosował w stosunku do towarów z poz. 1,2,3 zgłoszenia celnego, autonomiczną stawkę celną. Zgodnie bowiem z regulacją wynikającą z pkt 10 części A (stawki celne) Postanowień wstępnych Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r., " do towarów wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r.(...) dla których pochodzenie nie zostało udokumentowane świadectwem pochodzenia, ale jeżeli można ustalić kraj lub region pochodzenia tego towaru, stosuje się stawkę celną autonomiczną lub stawkę celną konwencyjną, jeżeli jest wyższa od stawki celnej autonomicznej". Na powyższą decyzję złożył skargę T. K. wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w W.. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie art. 210 Ordynacji Podatkowej i art. 65 Kodeksu celnego. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w rozporządzeniu z dnia 15.10.1997 r., które organ celny powołał w podstawie prawnej decyzji brak jest przepisu, który precyzowałby kwestie jakichkolwiek pieczęci. Natomiast przepis § 20a ust 1 rozporządzenia wskazuje tryb postępowania w przypadku gdy organy celne mają wątpliwości co do autentyczności świadectwa pochodzenia towaru lub prawidłowości zawartych w nim danych, a mianowicie celny może skierować takie świadectwo do weryfikacji do organu je wystawiającego. Pomimo obowiązku wynikającego z przepisu § 20a rozporządzenia, organy celne nie przeprowadziły weryfikacji świadectwa pochodzenia a decyzje wydały bez podstawy prawnej. Skarżący zarzucił, iż decyzja organu pierwszej instancji dotyczyła wymiaru cła oraz podatku VAT. Z treści przepisu art. 13 Ordynacji podatkowej nie wynika, aby urząd celny posiadał kompetencje do wydania decyzji podatkowej. Brak prawidłowego oznaczenia organu podatkowego skutkuje wadliwością powodującą, iż dane pismo nie może być traktowane jako decyzja. W ocenie skarżącego decyzja organu drugiej instancji została wydana z naruszeniem terminu określonego w przepisie art. 65 § 5 ustawy Kodeks celny, a więc po upływie terminu przedawnienia, ponieważ jej doręczenie nastąpiło po upływie trzech lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. Ponadto skarżący postawił zarzut, iż decyzje organów celnych obciążyły go odsetkami wyrównawczymi na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20.11.1997r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania, które utraciło moc zanim otrzymał decyzję organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, iż skoro do zgłoszenia celnego zostało dołączone świadectwo F., powinno ono odpowiadać wymogom przewidzianym dla tego świadectwa, określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21.10.1997 r. w sprawie określenia reguł ustalania preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania (Dz.U. nr 134, poz. 886). Zgodnie z § 13 pkt 1 powołanego rozporządzenia, świadectwo pochodzenia F. musi być sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wystawiania świadectw. Z kolei zgodnie z § 16 pkt 1 rozporządzenia, świadectwo F. może stanowić dowód pochodzenia towaru pod warunkiem, że kraj korzystający przekazał polskim organom celny nazwy i adresy organów upoważnionych do wydawania świadectw F. oraz wzory odcisków pieczęci stosowanych przez te organy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zakres kognicji sądów administracyjnych ogranicza się do badania zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenia, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa, w oparciu o należycie ustalony stan faktyczny. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie należy stwierdzić, że zarzuty skargi nie są zasadne. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie wiarygodności przedłożonego do odprawy celnej świadectwa pochodzenia i w konsekwencji zastosowanie właściwej stawki celnej. W myśl przepisu art. 19 § 1 ustawy Kodeks celny, ustalenie niepreferencyjnego pochodzenia towarów "dokonywane jest przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towarów". Zgodnie z treścią § 11 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia ((Dz.U. nr 130, poz. 851 ze zm.), pochodzenie towarów objętych sekcją XI Taryfy celnej i wymienionych w Wykazie nr 3 rozporządzenia, musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Będące przedmiotem towary (odzież), objęte sekcją XI Taryfy celnej, zostały ujęte w Wykazie nr 3 do rozporządzenia. Tak więc dla uznania ich niepreferencyjnego pochodzenia, uprawniającego do zastosowania stawki celnej konwencyjnej (w tym wypadku stawka konwencyjna jest niższa od stawki celnej automatycznej), niezbędne jest przedłożenie świadectwa pochodzenia, wystawionego przez organ upoważniony w danym państwie do ich wydawania. Do zgłoszenia celnego skarżąca przedłożyła świadectwo pochodzenia F. nr [...] z dnia [...].09.2000r., wystawione przez władze c. W oparciu o to świadectwo w zgłoszeniu celnym zgłaszający zastosował stawkę celną konwencyjną. Zgłoszenie celne zostało przyjęte przez organ celny, ponieważ spełniało wymogi formalne wynikające z przepisu art. 64 Kodeksu celnego. Po kontroli zgłoszenia celnego i załączonych do zgłoszenia dokumentów, podjętej na podstawie art. 83 Kodeksu celnego organ celny ustalił, że świadectwo F. A jest nieprawidłowe, ponieważ widniejąca na świadectwie pieczęć nie odpowiada wzorowi pieczęci przekazanemu polskim organom celnym przez upoważnione władze C. W związku z powyższym organ celny uznał, iż pochodzenie importowanej odzieży nie zostało udokumentowane świadectwem pochodzenia i w konsekwencji uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie zastosowanej stawki celnej i wymiaru cła i zastosował do importowanego towaru stawkę celną autonomiczną. W przedmiotowej sprawie c. pochodzenie towaru wymagane dla zastosowania stawki autonomicznej zostało ustalone na podstawie zapisu na fakturze nr [...] z dnia [...] .09.2000r.r. ("All goods made in China"), co jest zgodne z przepisem ust. 10 Części "A" Postanowień wstępnych do Taryfy celnej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.12.1999r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej. W ocenie Sądu, organy celne zasadnie zakwestionowały prawidłowość wystawienia świadectwa F. Zgodnie z treścią przepisu § 13 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. w sprawie(...)ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów(...), jeżeli pochodzenie towaru przywożonego na polski obszar celny musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, dowodem pochodzenia towaru może być świadectwo pochodzenia, które zostało sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia towarów. Przedłożony przez stronę dowód pochodzenia w postaci świadectwa Form A zawiera pieczęć, która nie odpowiada wzorom pieczęci stosowanym przez c. organy upoważnione do wydawania takich świadectw, a przekazanym polskim organom celnym przez władze C. Rację ma skarżący, iż przepisy powołanego rozporządzenia z 15.10.1997 r. nie precyzują kwestii pieczęci, jakich używa organ wydający świadectwo. Natomiast kwestie te uregulowane zostały w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z 21.10.1997 r. w sprawie określenia reguł ustalania preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania (Dz.U. nr 134, poz. 886). Zgodnie z przepisem § 16 pkt powołanego rozporządzenia, "świadectwo pochodzenia na Formularzu A może stanowić dowód pochodzenia towaru z kraju korzystającego, pod warunkiem że: • kraj korzystający przekazał Głównemu Urzędowi Ceł nazwy i adres organów upoważnionych do wydawania świadectw pochodzenia na Formularzu A oraz wzory odcisków pieczęci stosowanych przez te organy, • świadectwo zostało sporządzone przez organ upoważniony w kraju korzystającym do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia towarów i zostało potwierdzone pieczęcią zgodną z wzorem, o którym mowa w pkt 1, ..." Załączone do zgłoszenia celnego świadectwo Form A zostało sporządzone w reżimie Generalnego (Ogólnego) Systemu Preferencji (w prawym górnym polu świadectwa figuruje zapis Generalized System of Preferences), powinno więc być sporządzone przez organ, który w danym państwie jest upoważniony do wydania takiego świadectwa i potwierdzony pieczęcią przez ten organ stosowany. Jeżeli w obowiązujących przepisach określono organ uprawniony do wydawania dokumentu oraz wymogi, jakim dokument musi odpowiadać, to wyłącznie dokument spełniający te wymogi może być przyjmowany jako wiarygodny. Stosownie do pkt 2 załącznika nr 38 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10.11.1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz.U. nr 104. poz. 1193 ze zm.), "dokumentami potwierdzającymi pochodzenie towarów mogą być: a) świadectwo pochodzenia wystawione na formularzu A lub odpowiednio deklaracja na fakturze, stosowane w ogólnym systemie preferencji; dokumenty te są właściwe dla zastosowania preferencyjnych stawek celnych, także zawieszonych, b) świadectwo przewozowe EUR.1 lub deklaracja na fakturze określone w umowach o wolnym handlu, dokumenty te są właściwe dla stosowania obniżonych stawek celnych, także zawieszonych lub ustanowionych w ramach traktatowych kontyngentów taryfowych, c) świadectwo pochodzenia (w tym na formularzu A i przewozowe EUR.1),..." Zgłaszający może więc wybrać, jakie świadectwo pochodzenia przedłoży w celu udokumentowania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, jeżeli świadectwo jest wymagane. Może to być świadectwo pochodzenia, określone w przepisach rozporządzenia dnia 15.10.1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów(...), może to być świadectwo Form A bądź świadectwo przewozowe EUR 1. Skoro jednak zgłaszający przedłożył świadectwo Form A, musi ono spełniać wszystkie wymogi określone w przepisach, przesądzające o jego prawidłowości, w tym wypadku w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z 21.10.1997 r. w sprawie określenia reguł ustalania preferencyjnego pochodzenia towarów(...). Wymogi powinny być spełnione w każdym wypadku, gdy świadectwo przedkładane jest jako dokument potwierdzający pochodzenie towarów. Podobnie np. świadectwo EUR, bez względu na to, dla jakich celów jest przedkładane, może być wystawione wyłącznie przez władze celne państwa wystawiającego, co wynika z zawartych przez Rzeczpospolitą Polskę umów o tworzeniu stref wolnego handlu. Ustosunkowując się do zarzutu zaniechania weryfikacji dowodu pochodzenia w trybie § 20 a pkt 1 rozporządzenia z 15.10.1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów(...), sąd podziela stanowisko organów orzekających, iż powyższy przepis nie nakłada na organy celne kraju importu obowiązku weryfikowania dowodu pochodzenia w każdym przypadku zakwestionowania jego wiarygodności. Skoro władze celne dysponują adresami i wzorami pieczęci zagranicznych organów upoważnionych do wydawania świadectw pochodzenia na Formularzu A, są zobowiązane do samodzielnej oceny prawidłowości tych świadectw pod względem formalnym. Pieczęć znajdująca się na załączonym do zgłoszenia celnego świadectwie Form A, znacząco różni się od nadesłanych przez władze celne C., wzorów pieczęci, dołączonych do akt administracyjnych, stanowisko organów w tym zakresie było więc w ocenie sądu uprawnione. Odnosząc się do zarzutu błędnego oznaczenia organu podatkowego w zaskarżonej decyzji należy zauważyć, iż z dniem 1 września 2003 r., zgodnie z przepisami art. 11 pkt 9 i art. 20 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U. nr 137, poz. 1302) naczelnik urzędu celnego i dyrektor izby celnej stali się organem podatkowym, uprawnionym do rozstrzygania w zakresie podatku VAT i podatku akcyzowego z tytułu importu towarów. Skarżący stawia zarzut nieprawidłowego oznaczenia organu podatkowego, który wydał decyzję w pierwszej instancji, a więc Naczelnika Urzędu Celnego, bowiem w lewym górnym rogu decyzji istnieje pieczęć "Urząd Celny w W.". Należy zauważyć, iż decyzje w obu instancjach zostały podpisane z upoważnienia organów właściwych do orzekania w sprawach podatkowych, a więc Naczelnika Urzędu Celnego w W. i Dyrektora Izby Celnej w W.. Urząd celny i izba celna to zgodnie z treścią przepisu art. 1d ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz.U. nr 156, poz.1641 ze zm.) aparat wykonawczy naczelnika i dyrektora (" 1. Dyrektorzy izb celnych wykonują zadania przy pomocy podległych urzędów.... 2. Naczelnicy urzędów celnych wykonują zadania przy pomocy podległych urzędów"). Przepis art. 210 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie określa miejsca, w którym na decyzji powinno znaleźć się oznaczenie organu wydającego decyzję. W kwestionowanej decyzji nazwa organu została umieszczona wraz z podpisem osoby działającej z upoważnienia organu. W ocenie Sądu, zarzut braku prawidłowego oznaczenia decyzji jest więc nieuzasadniony. Chybiony jest zarzut naruszenia przepisu art. 65 § 5 Kodeksu celnego stanowiącego, że decyzja korygująca zgłoszenie celne w trybie art. 65 § 4 tej ustawy nie może być wydana, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego. Przewidziany w tym przepisie trzyletni termin do wydania decyzji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe dotyczy wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, gdyż do kompetencji tego organu należy weryfikacja wadliwego zgłoszenia celnego. Przepis nie wymaga, by decyzja wydana na jego podstawie była decyzją ostateczną. Decyzja organu celnego pierwszej instancji korygująca zgłoszenie celne z [...] października 2000 r. wydana została [...] września 2003 r. i doręczona importerowi 2 października 2003 r., a więc z zachowaniem powyższego trzyletniego terminu. Decyzja organu odwoławczego z [...] marca 2004 r. była wyrazem instancyjnej kontroli legalności decyzji organu pierwszej instancji i nie zawierała rozstrzygnięcia korygującego elementy zgłoszenia celnego ponad korektę organu I instancji. W konsekwencji jej wydanie nie podlegało czasowemu ograniczeniu przewidzianemu w art. 65 § 5 Kodeksu celnego. Powołany w skardze wyrok Naczelnego sądu Administracyjnego (III SA 917/99 ONSA 2001/3/119) dotyczy przepisu art. 70 Ordynacji podatkowej, który nie ma zastosowania w postępowaniu przed organami celnymi. Nie zasadny jest także zarzut skarżącego dotyczący braku podstawy prawnej do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie odsetek wyrównawczych. Rację ma organ celny wywodząc, iż skoro w dacie wydania decyzji obowiązywał przepis rozporządzenia Ministra Finansów z dn. 20.11.1997r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz. U. Nr 143 poz. 958 ze zm.) to jest on podstawą do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie odsetek. Organ administracji państwowej – co do zasady - stosuje przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji. Data wydania decyzji nie jest tożsama z datą jej doręczenia. Nie jest możliwe stosowanie przepisów obowiązujących w dacie doręczenia decyzji, ponieważ data doręczenia jest nieznana w momencie wydawania rozstrzygnięcia. Skarżący w skardze postawił także zarzut bezzasadnego przedłużania postępowania odwoławczego. Zarzut ten należy uznać za uzasadniony. Odwołanie wpłynęło do organu pierwszej instancji 6 października 2003 r., zaś decyzja organu drugiej instancji wydana została w dniu [...] marca 2004, a więc z naruszeniem terminu określonego w przepisie art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej. Organ drugiej instancji powiadomił wprawdzie stronę o tym, że termin określony w art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej nie zostanie dotrzymany, ale pismo w tej sprawie zostało wysłane do strony już po upływie dwumiesięcznego terminu określonego w tym przepisie. Jednakże – w ocenie Sądu – naruszenie powołanego przepisu art. 139 § 3 Ordynacjo podatkowej nie miało wpływu na wynik sprawy, a w myśl art. 145 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w wypadku naruszenia przepisów postępowania Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podobnie Sąd ocenia brak wskazania w podstawie prawnej decyzji przepisu rozporządzenia Rady Ministrów z 21.10.1997 r. w sprawie określenia reguł ustalania preferencyjnego pochodzenia towarów(...). W konkluzji należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.