II SA/Lu 102/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.), Protokolant stażysta Monika Kowalik, po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.Z. i P.Z. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Rada Gminy uchwałą Nr [...] z dnia [...] roku - wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym /tekst jednolity: Dz. U. z 2001 roku, Nr 142 poz. 1591 ze zm.), art. 8 ust. 1, art. 10, art. 26, art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz.U. z 1999 roku Nr 15, poz. 139 ze zm./, art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z dnia 10 maja 2003 roku Nr 80, poz. 717), a także uchwały Nr [...] Rady Gminy z dnia [...] roku o przystąpieniu do sporządzania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B- uchwaliła zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. W § 1 ust. 1 przedmiotowej uchwały stwierdziła, że zmiana dotyczy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. zatwierdzonego uchwałą Nr [...], [...]w B. z dnia [...] roku zmienionego uchwałą Nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...]roku w granicach administracyjnych, z wyłączeniem terenu działek nr nr [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych we wsi S. w obrębie M.N. w związku z toczącym się postępowaniem sądowym. Natomiast w świetle § 1 ust. 2 powyższy plan miejscowy nosi nazwę "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy B.". Ponadto na obszarze wyłączonym z tego planu miejscowego obowiązują dotychczasowe ustalenia dla tych terenów. Z kolei P.Z. pismem z dnia 12 grudnia 2003 roku doręczonym 22 grudnia 2003 r. wezwał Radę Gminy B. do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego przez przedmiotową uchwałę. Następnie skarżący, tj. J.Z. wniósł do Rady Gminy B. w dniu 5 stycznia 2004 roku – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak nie wskazując rodzaju naruszenia jego interesu prawnego przez przedmiotową uchwałę Rady Gminy B. Z tych względów, stwierdza Rada Gminy, został wezwany pismem z dnia 13 stycznia 2004 roku (znak: [...]) do zajęcia stanowiska z zaznaczeniem, że do czasu zajęcia stanowiska na piśmie, jego wniosek pozostanie bez rozpoznania i nie zostanie nadany mu dalszy bieg. Ponadto chociaż J.Z odmówił przyjęcia pisma, które zostało zwrócone przez pocztę w dniu 15 stycznia 2004 roku, to jednak z treści skargi wynika, iż treść pisma jest mu znana, gdyż została załączona przez niego do złożonej skargi. Jednak do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę J.Z nie udzielił pisemnej odpowiedzi, co uniemożliwia organowi ustosunkowanie się, które z zarzutów skargi odnoszą się do osoby skarżącego J.Z i jakiego naruszenia jego interesu prawnego Rada Gminy dokonała przedmiotową uchwałą. Następnie P.Z. i J.Z złożyli w dniu 12 lutego 2004 roku skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie za pośrednictwem Rady Gminy w B. na uchwałę [...] Rady Gminy B. z dnia [...]roku w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. domagając się uchylenia i stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały. W treści skargi podnieśli następujące podstawowe zarzuty. Po pierwsze, skarżona uchwała Rady Gminy naruszyła zarówno przepisy prawa materialnego, tj. art. 21, art. 22 jak i art. 32 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 roku, jak i przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym. Po drugie, zdaniem skarżących przedmiotowa uchwała naruszyła także prawo, gdyż podjęcie tej uchwały dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiło przed rozpoznaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi na uchwałę Rady Gminy o odrzuceniu zarzutów dotyczących terenu objętego ustaleniami tego planu. Ponadto w chwili podjęcia skarżonej uchwały, tj. w dniu [...] roku nie był jeszcze ogłoszony wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie co do zarzutów złożonych przez skarżących do projektu planu zagospodarowania przestrzennego. Wyrok został ogłoszony dopiero w dniu 16 grudnia 2003 roku. Po trzecie, skarżący podnieśli, że wypełnili obowiązek określony w art. 101 ust. 1 cyt. ustawy o samorządzie gminnym poprzez uprzednie wezwanie Rady do usunięcia naruszenia interesu prawnego, na które to wezwanie otrzymali odpowiedzi i pisma podpisane przez Przewodniczącego Rady Gminy. Po czwarte, skarżący twierdzą, że przyczyną złożenia skargi jest fakt, iż uchwała Rady Gminy narusza praworządność, interes prawny oraz prawo własności skarżących poprzez wyłączenie ich gospodarstwa z planu co naraża ich na koszty, a także znaczne trudności w procesie realizacji zamierzeń inwestycyjnych. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy podtrzymała swoje stanowisko i wniosła o jej oddalenie. Jednocześnie stwierdziła odnosząc się do zarzutu ze skargi jakoby skarżona uchwała jest nieważna, gdyż została podjęta przed rozpoznaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi na uchwałę Rady Gminy o odrzuceniu zarzutu dotyczącego terenu objętego ustaleniami tego planu jest także chybiony. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), której przepisy – mimo utraty mocy obowiązującej z mocy art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mają zastosowanie w tej sprawie – Wójt Gminy przedstawia Radzie Gminy do uchwalenia projekt planu uwzględniający orzeczenia sądu administracyjnego wydane w związku ze złożonymi zarzutami. Jednak – co wynika z § 1 ust. 1 skarżonej uchwały – Rada Gminy przystąpiła do uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy z wyłączeniem działek stanowiących własność P.Z. objętych toczącym się i nie zakończonym postępowaniem przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w przedmiocie rozpoznania skargi o odrzuceniu zarzutów do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też Wójt Gminy przedkładając Radzie do uchwalenia jak i Rada Gminy przystępując do uchwalenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie dokonali naruszenia przepisu art. 18 ust. 2 pkt 11 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż tereny co do których skargi nie zostały rozpoznane przez sąd administracyjny zostały wyłączone od uchwalenia. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie wyrokami z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawach (sygn. akt: II SA/Lu 1147/02, II SA/Lu 138/02 i II SA/Lu 139/03) oddalił skargi P.Z. wniesione na uchwały: Nr [...] z dnia [...] roku, Nr [...] z dnia [...]roku i Nr [...] z dnia [...] roku Rady Gminy [...] w sprawie odrzucenia zarzutów co do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie znajdując podstaw do uwzględnienia stanowiska i zarzutów podniesionych w skardze na poszczególne uchwały Rady Gminy. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie analizy materiału zgromadzonego w aktach sprawy w zakresie przeprowadzonych procedur planistycznych stwierdził, że opracowując projekt zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organy Gminy nie naruszyły wymogów postępowania określonych ustawą z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym. Rada Gminy podniosła również zarzut przedwczesności skargi o czym był również informowany skarżący, gdyż skarga wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, kierowana może być tylko przeciwko aktowi, który uzyskał moc obowiązywania. Ponadto wniosła na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) o dołączenie akt spraw Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie oznaczonych sygnaturami: II SA/Lu 138/02, II SA/Lu 139/02, II SA/Lu 1147/02 i przeprowadzenie dowodu z tych akt. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kognicja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego obejmuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W przedmiotowej sprawie skarżący, tj. J.Z. i P.Z. wnieśli skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 12 grudnia 2003 roku w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Dyspozycja art. 101 ust. 1 tejże ustawy stanowi, że każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w zakresie administracji publicznej może – po bezskutecznym wezwaniu jej do usunięcia naruszenia prawa – zaskarżyć daną uchwałę do sądu administracyjnego. Natomiast w świetle art. 101 ust. 3 cyt. wyżej ustawy w zakresie wezwania do usunięcia naruszenia prawa stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Jednak w przedmiotowej sprawie zaskarżona uchwała Rady Gminy zarówno w dniu wezwania przez skarżących do usunięcia naruszenia prawa, tj. 5 stycznia 2004 roku jak i wniesienia skargi do Sądu, tj. 12 lutego 2004 roku nie weszła jeszcze w życie, czyli nie wywołała w tym zakresie skutków prawnych. Jej publikacja nastąpiła bowiem w Dzienniku Urzędowym Województwa L. Nr [...] z datą [...] roku, czyli biorąc pod uwagę okres vacatio legis, weszła w życie dopiero z dniem 31 marca 2004 roku. Oznacza to, że w dacie wniesienia skargi do sądu przez skarżących, tj. 12 lutego 2004 roku przedmiotowa uchwała Rady Gminy nie miała mocy obowiązującej jako akt prawa miejscowego w rozumieniu art. 94 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 roku. Wynika to także z tego, że zgodnie z dyspozycją art. 7 w związku z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 1999 roku Nr 15, poz. 139 ze zm.) i na podstawie art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, a uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązuje nie wcześniej niż po upływie 14 dni od daty ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa L. Dlatego też zaskarżona uchwała Rady Gminy w dacie wniesienia skargi do Sądu za pośrednictwem tejże Rady Gminy nie mogła naruszyć interesu prawnego lub uprawnienia skarżących, ponieważ nie weszła jeszcze w życie, czyli nie wywołała skutków prawnych jako akt prawa miejscowego w rozumieniu art. 101 ust. 1 i 3 cyt. ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 3 § 2 pkt 5 i art. 52 § 4 oraz art. 53 § 2 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji prawnej i faktycznej, tj. już po wejściu w życie przedmiotowej uchwały, skarżący mogą jednak wystąpić z wnioskiem do Rady Gminy o przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i jednocześnie złożyć przedmiotowe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W sytuacji skarżących mogą bowiem wystąpić uprawdopodobnione przesłanki do przywrócenia terminu w trybie art. 101 ust. 1 i 3 cyt. ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 58 § 1 i § 2 kpa – co następnie umożliwi skarżącym wniesienie skargi do Sądu w trybie art. 53 § 2 w związku z art. 54 § 1 i § 2 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd orzekł jak w sentencji.