II SA/Łd 113/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędziowie : NSA Wojciech Chróścielewski, NSA Anna Stępień, Protokolant asystent sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi I. S. i C. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania I. S. i C. S. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...], Nr [...]. W wyniku wznowionego postępowania na wniosek T. Ż. z przyczyn, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...], Nr [...] o pozwoleniu na budowę, organ I instancji, decyzją z dnia [...] uchylił własną decyzję i odmówił inwestorom udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w P. na działkach nr ewid.: 697/3 i 698/3. W uzasadnieniu wskazano, że w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...], pominięty został jeden ze współwłaścicieli działki nr 698 - T. Ż.. Na części działki nr 698, ozn. nr: 698/3, zatwierdzono projekt budowlany obejmujący budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i zezwolono inwestorom - I. S. i C. S. na realizację przedmiotowej budowy, bez zgody w/w współwłaściciela. W odwołaniu od powyższej decyzji I. S. i C. S. podali, że w Sądzie Rejonowym w P. toczy się postępowanie o zasiedzenie działki nr 698, wszczęte przez nich w dniu 27 sierpnia 2002 r. i kwestia tytułu własności działki winna być zagadnieniem wstępnym w przeprowadzonym postępowaniu wznowieniowym. Rozpatrując argumenty odwołania, organ II instancji decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Burmistrza Miasta S. W motywach swojego stanowiska wywodził, iż w przepisie art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), ustanowiono zasadę ogólną, zgodnie z którą pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto wykazał się m.in. prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 11 prawa budowlanego i obejmuje ono szeroki zakres uprawnień, od prawa własności i użytkowania wieczystego, poprzez zarząd, do uprawnień wynikających z różnego rodzaju umów. Organ zwrócił przy tym uwagę na to, że umowy te powinny jednoznacznie określać nieruchomości oraz charakter robót i obiektów budowlanych jakie mogą, być na niej wykonane. Przekroczenie w projekcie budowlanym ograniczeń co do sposobu zagospodarowania nieruchomości, wynikających z umów, będzie równoznaczne z brakiem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i skutkuje odmową udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem organu tego typu sytuacja zachodzi w rozpatrywanej sprawie. Inwestorzy nieskutecznie uzyskali zgodę właściciela części działki nr 698 na jej zabudowę, gdyż wyraził ją pisemnie dnia 11 października 2001 r. jedynie jeden ze współwłaścicieli działki – W. B. Z wypisu z rejestru gruntów z dnia 25 września 2001 r. wynika, że współwłaścicielami działki nr 698 są: W. B. (udział 1/2) i Ż. T. (udział 1/2). Wobec powyższych ustaleń organ uznał, iż w przeprowadzonym przez Burmistrza Miasta S. postępowaniu, zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę nie zapewniono udziału wszystkim stronom, czym naruszono unormowanie art. 7, 10 i 77 kpa. Uchybienie to zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 kpa skutkuje wznowieniem postępowania na wniosek strony, co miało miejsce w rozpatrywanym przypadku. Zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, organ rozpatrując sprawę ponownie w trybie art. 145 kpa ma obowiązek zbadać, czy zaistnienie okoliczności, która spowodowała wznowienie postępowania wpłynęło na treść badanej decyzji. Ustosunkowując się do tez odwołania organ wyjaśnił, iż działania strony, związane z uzyskaniem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie mogą stanowić podstawy do zawieszania postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Rozstrzygnięcie tej kwestii nie jest zagadnieniem wstępnym w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Tak więc - zdaniem Wojewody [...] - z uwagi na fakt, że inwestorzy nie wykazali się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję z dnia [...] należało uchylić i odmówić wydania pozwolenia na budowę. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego I. S. i C. S. wnieśli o uchylenie decyzji Wojewody [...] zarzucając jej naruszenie regulacji art. 97 kpa i pominięcie skutków prawnych wcześniej wydanego pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżących, zaistniałe okoliczności i interes społeczny pozwalają na zastosowanie przepisów o zawieszeniu postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy o zasiedzenie. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie z przyczyn zawartych w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 97 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z regulacją art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę, co wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (art. 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W piśmie z dnia 22 listopada 2004 r. skarżący - I. S. i C. S. cofnęli skargę. Z tych względów Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i 160 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o umorzeniu postępowania sądowego.