II SA/Lu 410/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal (spr.), Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Ref.staż.Małgorzata Poniatowska Furmaga, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2004r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Kierownika Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Kierownika Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz skarżącego J.G. 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 22 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, uchylił decyzję własną z dnia [...] września 2002r. Nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego oraz odmówił przyznania J.G. uprawnień kombatanckich. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że nie są wiarygodne oświadczenia świadków – S.T. i I.K., którzy potwierdzali pobyt skarżącego w hitlerowskim obozie w Z. w okresie lipiec-sierpień 1943 r. Powołując się na zaświadczenie z dnia 20 maja 2004r. Archiwum Państwowego, podającego fakt wysiedlenia 20 mieszkańców K., osadzonych następnie w obozie na M., organ podał, że oświadczenia świadków są sprzeczne z tymże zaświadczeniem. Organ podniósł jednocześnie, iż w świetle informacji Archiwum, na zachowanych imiennych listach wysiedlonych i aresztowanych osób nie było nazwiska skarżącego, Stąd też uznano, że wnioskodawca nie przedstawił dostatecznych dowodów potwierdzających pobyt w hitlerowskim obozie w Z. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J.G. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając subiektywną ocenę zebranego materiału dowodowego oraz bezpodstawne powoływanie się przez organ na szczątkowe i niepełne dane archiwalne z pominięciem zeznań świadków, którzy przeżyli gehennę obozu i z tego tytułu uzyskali uprawnienia kombatanckie. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty podniesione przez skarżącego są słuszne i zasługują na uwzględnienie. Należy zwrócić uwagę, że okoliczności dotyczące pobytu skarżącego w obozie Z. w lipcu 1943 r. potwierdzali świadkowie I.K. urodzona w 1935 r. oraz S.R. urodzony w 1937 r., którzy, jak wynikało z zaświadczeń dołączonych do akt sprawy nabyli uprawnienia kombatanckie z tytułu pobytu w hitlerowskim obozie w 1943r. Organ bezpodstawnie nie dał wiary zeznaniom świadków nie wykazując obiektywnie, że są one sprzeczne z dowodem w postaci pisma Archiwum Państwowego z dnia 20 maja 2004r. Nr 840-141/04. Pismo to dołączono do akt sprawy i wbrew twierdzeniom organu nie mogło wykluczać faktów podanych przez świadków. Analizę zebranych dowodów organ ograniczył tylko do wskazania sprzeczności pomiędzy zeznaniami świadków, a danymi wynikającym z przedmiotowego pisma. W ocenie Sądu uważna analiza informacji podanych przez Archiwum nie mogła w żaden sposób podważać wiarygodności zeznań świadków czy też stanowić podstawy do twierdzenia o zachodzącej sprzeczności. Dlatego też należało przyznać rację skarżącemu, że ocena zeznań świadków ma charakter subiektywny z racji uznania ich za niewiarygodne bez racjonalnego uzasadnienia. Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 80 kpa, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dokonana przez organ ocena naruszała powyższy przepis, bowiem odnosiła się tylko do jednego z dowodów w tej sprawie, a nie do całokształtu okoliczności sprawy. Miała także wpływ na treść niekorzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 7 kpa , w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ponadto zgodnie z art. 77 § 1 kpa, obowiązkiem organu było w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Takim materiałem dowodowym pomocnym przy rozpatrywaniu sprawy stanowić mogły na przykład zgromadzone już dokumenty dotyczące osadzenia I.K. i S.R. w hitlerowskim obozie, którym z tego tytułu przyznano uprawnienia kombatanckie. Ponadto organ powinien dodatkowo wyjaśnić okoliczności podawane przez świadków zwłaszcza, że skarżący w swoim życiorysie podał, iż po wysiedleniu został zabrany i osadzony wraz z matką w obozie w Z. Według oświadczenia skarżącego z dnia 31 grudnia 2003r. , przebywał on po opuszczeniu obozu na terenie gminy R. Wydaje się za uzasadnione poczynienie bliższych ustaleń na ten temat, zwłaszcza, że skarżący był półsierotą (jego ojciec zmarł w 1942r.) i jak podawał przebywał w obozie ze swoją matką. Dla całokształtu okoliczności sprawy istotne są również dane dotyczące wysiedlenia mieszkańców K. podane przez Instytut Pamięci Narodowej Oddział w L. w piśmie z dnia 14 czerwca 2004r. Nr BULu-5543-54/04 (dołączonym do akt sprawy), które wpłynęło do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych już po wydaniu przez organ zaskarżonej decyzji. Omawiane pismo Instytutu stanowiło odpowiedź na wystąpienie organu z dnia 14 kwietnia 2004 r. (zawarte w piśmie Nr DO-3/K0228/K-1162405/2004), a wskazywało B.W., S.C. i F.J. – jako świadków wysiedlenia mieszkańców K., które miało miejsce w dniu 9 lipca 1943 roku. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ wyjaśni powyższe kwestie jako istotne i mające wpływ na treść rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skarżącego o przyznanie uprawnień kombatanckich. Podzielając trafność zarzutów i wniosków skargi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję uznając ją za wydaną z naruszeniem omawianych przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 kpa. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 li."c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania uzasadniał przepis art. 200 cyt. ustawy.