II SA/Kr 1991/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska / spr / WSA Małgorzata Brachel - Ziaja Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2004r. sprawy ze skargi T.P. na decyzję Wojewody [....] z dnia 12 lipca2000r. Nr [....] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Wojewody [....] na rzecz skarżącego T.P. kwotę 10 / dziesięć / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 1991/00 UZASADNIENIE Ostateczną decyzją z dnia 3.04.1998r Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił E.W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną położonego na terenie działki nr [....] przy ul. [....] w K. jako I etap inwestycji /ze względu na brak uzgodnienia w ZUDP lokalizacji budynku garażowego/. Pismem z dnia [....] .03.2000r T.P. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją , podając , że : " w obecnej chwili uzyskałem informacje , że warunki uzyskane na budowę domu zostały przekroczone " . Podniósł , że parcela inwestora posiada według wypisów powierzchnię 691 m kw. , w projekcie sfałszowano dane określając powierzchnię działki na 877,5 m kw. Gabaryty trzech kondygnacji budynku o wymiarach 16,64 x 9,04 drastycznie przekraczają współczynnik intensywności zabudowy na tym terenie / 0,4/. Postanowieniem z dnia 21.03.2000r zostało wznowione postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia 3.04.1998r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę domu mieszkalnego z infrastrukturą techniczną na działce nr [....] przy ul. [....] w K. W uzasadnieniu podano, że o wznowienie wniósł T.P. , właściciel działki nr [....] bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, ze względu na domniemane przekroczenie wskaźnika intensywności. Decyzją z dnia 20.04.2000r Prezydent Miasta K. , na podstawie art.145 i 151 § l kpa , po wznowieniu postępowania , odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej z dnia 3.04.1998r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że decyzja o pozwoleniu \na budowę została wydana w oparciu o prawomocną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 23.05.1997r. Zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego , /przedmiotowa działka położona jest w terenie o symbolu M4 z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową z urządzeniami towarzyszącymi , o wysokości maksymalnej 8 m do najwyższego gzymsu i 13 m do kalenicy , o intensywności zabudowy do 0,4 liczonej w granicach planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z decyzją wzizt teren inwestycji obejmuje działkę nr [....] o pow. 6,91 a. Natomiast w projekcie do wyliczenia wskaźnika intensywności zabudowy działki projektant przyjął powierzchnię działki [....] oraz część działki nr [....] , która stanowi współwłasność i jest przeznaczona pod drogę dojazdową, przyjmując powierzchnię - 877 m kw. - co jest nieprawidłowe. Faktyczna intensywność zabudowy dla samej działki nr [....] liczona zgodnie i ustaleniami planu - suma powierzchni po obrysie zewnętrznym kondygnacji naziemnych budynku do powierzchni działki, czyli 2 x 131,66 : 691 a - wynosi 0,38. Jest to zatem zgodne z warunkami decyzji wzizt. Dlatego też orzeczono jak w sentencji decyzji. W odwołaniu od tej decyzji T.P. zarzucił , że wyliczony przez organ I instancji współczynnik zabudowy jest błędny , gdyż nie został wliczony dach budynku , w którym z 4 stron znajdują się otwory okienne , a w szczytowych partiach zaprojektowane są okna połaciowe. Podniósł, że wiadomym jest, że dach każdego budynku liczy się jako piętro do współczynnika intensywności zabudowy i dzieli przez 2 , co potwierdza każda pracownia architektoniczna. Podał , że w tym przypadku , według kompetentnych projektantów , współczynnik intensywności zabudowy wynosi 47,63 / 2 x 131,66 + 65,83 (dach)= 329,15:6,91=47,63. Nadto wskazał , że w decyzji z dnia 12.10.1999r wydanej przez [....] Urząd Wojewódzki w K. dotyczącej działki nr [....] /próba dodatkowego wbudowania garażu na 2 samochody o wysokości 5 m do kalenicy/ podano , że załączony projekt zagospodarowania terenu nie określa wyraźnie i w sposób czytelny poszczególnych elementów zagospodarowania. Po rozpatrzeniu odwołania , decyzją z dnia 12 lipca 2000r znak : [....] Wojewoda [....] , na podstawie art.138 § l pkt l kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że nie potwierdziły się zarzuty co do niezachowania wskaźnika intensywności zabudowy. Analizując projekt budowlany , a w szczególności przekrój poprzeczny , stwierdzono , że I piętro budynku jest częściowo obniżone przez połać dachową , której okap jest na wysokości + 4,70 m powyżej terenu . Zatem część pomieszczeń na I piętrze poprzez połać dachową jest obniżona i kwestionowane 4 okna połaciowe oświetlają wnętrze pomieszczeń mieszkalnych na tym poziomie. Nad I piętrem znajduje się strych z jętkami /poziomy element konstrukcyjny dachu/ na wysokości 2 m od poziomu stropu co wyklucza adaptację tych pomieszczeń na mieszkalne. Wobec powyższego do obliczeń wskaźnika intensywności zabudowy wlicza się tylko poziom parteru i I piętra w obrysie zewnętrznych ścian budynku. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję T.P. zarzucił , że budynek nie jest realizowany według projektu. Wysokość kondygnacji jest większa od projektowanych. Projektant nie wliczył dachu budynku do współczynnika intensywności zabudowy , mimo , że olbrzymie 4 okna po każdej stronie dachu świadczą o części mieszkalnej. Podniósł również , że po raz drugi sfałszowano wymiar parceli [....] przy załatwianiu pozwolenia na budowę garaży , mimo , że współczynnik intensywności zabudowy 0,4 przekroczony jest w samym budynku mieszkalnym. W uzasadnieniu decyzji z dnia 19.07.2000r /dotyczącej pozwolenia na budowę garaży/ podano , że intensywność zabudowy działki [....] wynosi 0,436 i jest niezgodna z warunkami decyzji wzizt. Ponownie wniósł o wliczenie olbrzymiego dachu budynku E.W. do współczynnika intensywności zabudowy. W skardze podał, że jest właścicielem działki nr [....]. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie , podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodała , że wskaźnik intensywności zabudowy liczony zgodnie z ustaleniami planu , stanowi sumę powierzchni po obrusie zewnętrznym kondygnacji naziemnych budynku do powierzchni działki. Przez liczbę kondygnacji rozumie się liczbę kondygnacji budynku z wyjątkiem piwnic , suteren , antresoli oraz poddaszy nieużytkowych /zgodnie z § 3 pkt 14 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie/. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika , że strych w obiekcie inwestora nie ma charakteru mieszkalnego i jako powierzchnia o nieużytkowym charakterze nie stanowi kolejnej kondygnacji budynku. Ewentualne odstępstwa od zatwierdzonego projektu nie mogą być badane w postępowaniu wznowieniowym , mającym za zadanie ocenę prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art.134 ustawy/. W wyniku dokonanej oceny stwierdzić należy , że kwestionowana decyzja jest niezgodna z prawem. Zaskarżona decyzja zapadła w wyniku wznowienia postępowania. W myśl art. 145 § l kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Ani organ I , ani II instancji nie podały , na podstawie jakiej ustawowej podstawie wznowienia , postępowanie zostało wznowione. W myśl art. 147 kpa wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § l pkt 4 następuje tylko na żądanie strony. Organy nie wyjaśniły, czy T.P. jest stroną uprawnioną do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Nie została mu doręczona ani decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 23.05.1997r , ani też decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 3.04.1998r. Z wypisu z rejestru gruntów , znajdującego się w przedłożonych aktach administracyjnych wynika , że właścicielem działki nr [....] obręb [....] jest H.J. Stosownie do przepisu art.148 , podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § l pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Organy jednakże nie ustaliły czy termin do złożenia podania o wznowienie został zachowany. Stosownie do treści art. 149 kpa wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Organ zobowiązany jest do podjęcia takiego postanowienia wtedy , gdy strona wskazuje we wniosku o wznowienie ustawową podstawę wznowienia. W myśl art. 149 § 3 kpa , odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji. Decyzję taką wydaje się , gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § l i 2 kpa, a nie ma podstaw do jego przywrócenia. Z przyczyn podmiotowych odmowa wznowienia następuje gdy żądanie złoży podmiot nie będący stroną w sprawie lub strona nie mająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez przedstawiciela ustawowego. Przesłanką odmowy wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa) nie może być negatywny wynik ustaleń co do przyczyn wznowienia, natomiast może nią być żądanie wznowienia postępowania z przyczyny innej niż wymieniona enumeratywnie w art. 145 § l kpa . Ustalenie, czy zachodzą podstawy wznowienia, może nastąpić wyłącznie w toku wznowionego postępowania . Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ administracji , po wznowieniu postępowania , po ustaleniu , że rzeczywiście istniała podstawa wznowienia , winien następnie ocenić , czy /przyjmując hipotetyczne założenie , że nie zapadła decyzja ostateczna kończąca postępowanie , które zostało wznowione/ na gruncie przepisów obowiązujących w dniu wydawania decyzji dotychczasowej , zapadłaby w wyniku wznowienia postępowania decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Dopiero w razie takiego ustalenia, organ odmówi uchylenia decyzji dotychczasowej. W związku z powyższym , przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ w pierwszej kolejności ustali , czy podanie o wznowienie postępowania pochodzi od strony postępowania i czy zostało złożone w terminie. Dopiero po pozytywnym ustaleniu tych okoliczności zbada, czy na gruncie przepisów obowiązujących w dniu wydawania decyzji dotychczasowej , zapadłaby w wyniku wznowienia postępowania decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Będzie miał przy tym na uwadze , że przedmiotem decyzji wzizt była inwestycja " dom mieszkalny z garażem na samochód osobowy" , a decyzja z dnia 3.04.1998r udzielała inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z infrastrukturą techniczną na terenie położonym przy ul. [....] działka nr [....] , że w części opisowej projektu zagospodarowania terenu opisano , że dotyczy on budynku mieszkalno-usługowego , a funkcję budynku określono : " w parterze i częściowo w obrębie poddasza funkcja mieszkalna , wyżej poddasze nieużytkowe , i strych, suszenie bielizny". Nadto organ zobowiązany będzie ustosunkować się do faktu , że w pozwoleniu na budowę wymieniono jedynie działkę nr [....] , a z samego opisu projektu zagospodarowania działki wynika, że "główne przyłącza gazu i wodociągu zaprojektowano od strony uliczki dojazdowej przy granicy działki , natomiast kabel elektryczny i kanalizacja prowadzona będzie przez działki sąsiednie". Nadto , w związku z zarzutami skarżącego , organ winien wyjaśnić dlaczego przy interpretacji przepisu § 21 planu zagospodarowania miasta K. , który określa sposób liczenia współczynnika intensywności zabudowy : "wskaźnik intensywności zabudowy o ogólnej postaci I = Po/T , gdzie Po - suma powierzchni wszystkich kondygnacji naziemnych liczona w zewnętrznym obrysie murów , T - powierzchnia terenu objętego projektem zagospodarowania działki" posłużył się definicją liczby kondygnacji zawartą w § 3 pkt 14 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r : " ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o liczbie kondygnacji - rozumie się przez to liczbę kondygnacji budynku, z wyjątkiem piwnic, suteren, antresoli oraz poddaszy nieużytkowych". Wreszcie podkreślić należy , że prowadząc postępowanie mające na celu zbadanie prawidłowości decyzji dotychczasowej o pozwoleniu na budowę, po wznowieniu postępowania, organ nie może badać ewentualnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Postępowanie dotyczy bowiem jedynie decyzji dotychczasowej o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę , a nie realizacji przez inwestora tej decyzji. Wobec powyższego uznać należy , że zaskarżona decyzja , jak i poprzedzająca j ą decyzja organu I instancji naruszaj ą prawo. Decyzje te zostały wydane przedwcześnie , bez należytego wyjaśnienia sprawy , co narusza przepis art.7 , 77 i 107 kpa. Stosownie do treści art.145 § l pkt c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też , na podstawie powołanego wcześniej przepisu ustawy orzeczono jak w punkcie I wyroku . O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy.