VII SA/Wa 1313/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie WSA Tadeusz Nowak, WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant Sylwia Mackiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2004 r. sprawy ze skargi T. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] w przedmiocie odmowa stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] września 2002 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania Z. H. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2002 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę [...] Okręgowemu Zakładowi Gazownictwa w [...] na inwestycję pn.: budowa gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500mm, a o ciśnieniu 8,4 Mpa W. – G. odz. II woj., [...] gm. L. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż w jego ocenie kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja udzielająca pozwolenia na budowę gazociągu nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. W szczególności podniesiony przez skarżącego zarzut sprzeczności wydanego pozwolenia na budowę z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z uwagi na nie zapewnienie minimalnej odległości – 25m istniejącego budynku gospodarczego skarżącego od osi budowanego gazociągu, jest niezasadny. Budynek ten wybudowany został na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...].07.1995 r. W dniu [...].12 1995 r. uchwałą Rady Gminy L. dokonano zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy i ustalono przebieg odcinka gazociągu wysokiego ciśnienia na trasie W.-G., ustalając linie rozgraniczające odległość bezpieczną wynoszącą 25m liczą od osi gazociągu w obie strony, zwane strefą ochronną. Decyzja Wójta Gminy L. z dnia [...].07.1997 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przebiegu omawianego gazociągu, w swoich ustaleniach powtarza m.in. powyższe ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego, co w ocenie organu oznacza ograniczenia lokalizacji obiektów budowlanych w 25m strefie ochronnej gazociągu, nie oznacza natomiast ograniczenia lokalizacji gazociągu w tej strefie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż przepisy rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14.11.1995 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, dopuszczają zmniejszenie o 25% odległości podstawowych określonych w przepisach rozporządzenia, w przypadku zastosowania na gazociągu rury ochronnej. W projekcie budowlanym przewidziano zastosowanie rur przewodowych o zwiększonej grubości i wytrzymałości, które zapewniają bezpieczeństwo zarówno gazociągu, jak i budynku gospodarczego skarżącego. Inwestor występując o udzielenie pozwolenia na budowę spełnił wszystkie wymogi prawa budowlanego w związku z czym organ architektoniczno-budowlany nie mógł odmówić wydania tego pozwolenia, a wydana decyzja nie jest obarczona żadną z wad, które skutkowałyby stwierdzeniem jej nieważności. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł T. R. domagając się jej uchylenia. W ocenie skarżącego decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego narusza art. 7 kpa i art. 107 kpa oraz art. 34 ustawy Prawo budowlane. Organ prowadząc postępowanie nieważnościowe w stosunku do decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę gazociągu pominął fakt, iż inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Świadczy o tym załączona do skargi decyzja Wojewody [...] z dnia [...].07.2002 r., uchylająca decyzję Starosty [...]o z dnia [...].05.2002 r., którą udzielono zezwolenia w celu budowy gazociągu wysokiego ciśnienia DN 500, o ciśnieniu 8,4 Mpa W.-G., na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...] stanowiącej własność T. R., w celu budowy gazociągu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż inwestor przedłożył wszystkie dokumenty wymagane przepisami art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, wobec czego brak było podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1269 i 1270) sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega wyłącznie na ocenie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oceniając w tym aspekcie zaskarżoną decyzję Sąd uznał, iż została ona wydana z naruszeniem prawa. Przede wszystkim należy podnieść, iż zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu nieważnościowym, którego zakres określa art. 156 § 1 kpa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem o charakterze nadzwyczajnym i odrębnym od innych postępowań, ukierunkowanym wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. Zgodnie z art. 157 § 2 kpa postępowanie w sprawie stwierdzeni nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stroną postępowania nieważnościowego jest zaś nie tylko ten kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, lecz również każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Przepis art. 156 § 1 kpa w związku z art. 157 § 2 kpa wskazuje, że jeśli zachodzi którakolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa, organ nadzoru budowlanego – niezależnie od tego , czy postępowanie nadzorcze zostało wszczęte na żądanie strony, czy z urzędu – jest obowiązany wydać decyzję stwierdzającą nieważność wadliwej decyzji. granice zatem, w jakich strona żąda wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie wiążą organ nadzoru. W sytuacji, gdy żądanie stwierdzenia nieważności dotyczy całej decyzji, organ może stwierdzić nieważność decyzji tylko w tej części, która dotknięta jest wadą z art. 156 § 1 kpa bez względu na granice zgłoszonego żądania strony. W niniejszej sprawie postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte na wniosek Z. H., który domagał się stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...].06.1998 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę gazociągu wysokiego ciśnienia na trasie W.-G. odc. II woj. [...], zarzucając jej niezgodność z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności kontrolowanej w postępowaniu nadzorczym decyzji z dnia [...].06.1998 r., jednakże ani z akt postępowania administracyjnego, ani z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, czy kontrola ta nastąpiła w aspekcie wszystkich przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. W skierowanej do Sądu skardze T. R. podniósł zarzut rażącego naruszenia przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., gdyż jak wskazał nie udzielił inwestorowi zgody Na wejście na swój grunt, a zatem inwestor nie mógł się wykazać prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Świadczy o tym złożona przez skarżącego kserokopia decyzji Wojewody [...] z dnia [...].07.2002 r., którą po rozpatrzeniu odwołania T. R., uchylono w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...].05.2002 r., udzielającą zezwolenia w celu budowy gazociągu W/C D n 500, 8,4 Mpa W.-G. inwestorowi P. S.A. na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej własność skarżącego T. R. w celu budowy gazociągu. Potwierdza to zarzut skarżącego, iż inwestor w dacie uzyskania pozwolenia na budowę nie mógł wykazać się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tym stanie rzeczy niezbędna jest ponowna weryfikacja decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę gazociąg, w odniesieniu do wszystkich przesłanek nieważnościowych określonych w art. 156 § 1 kpa, gdyż to na organie administracji publicznej ciąży obowiązek wszechstronnego rozpoznania sprawy i dokonania pełnej oceny wszystkich jej aspektów zgodnie z art. 7, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Ponieważ przeprowadzone postępowanie nie spełnia tych wymogów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.