III SA/Wr 420/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Józef Kremis Asesor WSA AnettaChołuj Protokolant Katarzyna Dziok po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2006 r. sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 30 kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji, postanawia: umorzyć postępowanie. R. S. wystąpił o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia 7 lutego 2003 r., Nr [...], wydaną w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego, wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem opisanym w sentencji niniejszego orzeczenia Sądu Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia 5 kwietnia 2004 r., Nr [...], w którym odmówiono wstrzymania wykonania wspomnianej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. Nie godząc się z takim załatwieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zakwestionowanej w nadzwyczajnym trybie weryfikacji, R. S. zaskarżył postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W z dnia 30 kwietnia 2004 r., Nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Z akt sprawy o sygnaturze III SA/Wr 570/04 zawisłej w tutejszym Sądzie wynika ponadto, że Dyrektor Izby Celnej we W. - ostateczną decyzją z dnia 19 lipca 2004 r., Nr [...] utrzymał w mocy swoją własną decyzję z dnia 14 maja 2004 r., Nr [...], w której odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z 7 lutego 2003 r., Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Wobec wydania przez Dyrektora Izby Celnej we W. ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z 7 lutego 2003 r. bezprzedmiotowa stała się sądowa kontrola postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania tej decyzji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji ma bowiem znaczenie wyłącznie w czasowych ramach postępowania zmierzającego do weryfikacji zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie ramy te wyznaczało postępowanie wszczęte wnioskiem strony o stwierdzenie nieważności decyzji, o wstrzymanie wykonania której spółka jednocześnie się ubiegała. Jest oczywiste, iż w czasie, gdy toczyło się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z 7 lutego 2003 r., Nr [...], strona miała interes prawny polegający zarówno na ubieganiu się o wstrzymanie wykonania tej decyzji, jak i na żądaniu przeprowadzenia przez sąd administracyjny kontroli zasadności odmowy uwzględnienia jej żądania w tym zakresie. Nie powinno jednak budzić wątpliwości i to, że interes ten utraciła z chwilą ostatecznego - w toku nadzoru instancyjnego - negatywnego załatwienia jej głównego wniosku o stwierdzenie nieważności kwestionowanej przez nią decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. Ta ostatnia konstatacja dotyczy także postępowania sądowoadministracyjnego, wszczętego wskutek zaskarżenia do WSA postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania tej decyzji. W zmienionej sytuacji, powstałej wskutek ostatecznej już odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymania wykonalności której domagała się strona, zbędne jest już bowiem dokonywanie kontroli zasadności odmowy wstrzymania przez organ celny wykonania tamtej decyzji. Trzeba bowiem zauważyć, iż wstrzymanie wykonania decyzji nie może nastąpić poza czasowymi ramami postępowania, w którym decyzja ta jest weryfikowana (por. J. Borkowski, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Unimex 2006, s. 924, teza 5). Ponieważ postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności opisanej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia 7 lutego 2003 r. już się nie toczy, nawet ewentualny wyrok Sądu uwzględniający skargę na postanowienie zaskarżone w niniejszej sprawie okazałby się bezprzedmiotowy, skoro wniosek o wstrzymanie wykonania wspomnianej decyzji nie mógłby być już rozpatrywany przez organ celny po zakończeniu postępowania, w ramach którego został zgłoszony. Osobne zagadnienie stanowi ewentualność wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 7 lutego 2003 r. Ta kwestia ma jednak znaczenie wyłącznie w sprawie o sygnaturze III SA/Wr 570/04, w której kontroli Sądu została poddana ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 19 lipca 2004 r., Nr [...]. Godzi się dodatkowo zauważyć, że jedynie w wypadku uwzględnienia przez Sąd skargi w tej ostatnio wymienionej sprawie, strona uzyskałaby ponownie interes prawny (interes ten niejako "odżyłby") w ubieganiu się o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 7 lutego 2003 r. Tylko bowiem wtedy otwarte zostałoby na nowo postępowanie, w ramach którego wniosek taki mógłby być rozpatrywany. Zważywszy powyższe, należało umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie, stosownie do dyspozycji wynikającej z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ponieważ "stało się" ono bezprzedmiotowe (z naprowadzonych względów), po jego wszczęciu.