II SA/Lu 453/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec – sprawozdawca, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Protokolant Stażysta Monika Kowalik, po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2004 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wstrzymania z urzędu wykonania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę oddala skargę Po rozpatrzeniu zażalenia S.K. na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2004 r. wstrzymujące z urzędu wykonanie ostatecznej decyzji tegoż organu o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na rozbudowę, modernizację istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, łącznie z przyłączem energetycznym na działce nr [...] przy ul. K. w Z. – Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podał, że wnioskiem z dnia 19 kwietnia 2004 r. A. i J. S. zwrócili się do Wydziału Planowania Przestrzennego, Budownictwa i Ochrony Zabytków Urzędu Miasta Z. o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczącego zezwolenia na budowę przy ul. K. dla S.K., podając, że jako współwłaściciele domu i działki nie wyrażali zgody na jego rozbudowę. W związku z tym Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. wznowił postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji podając w swoim uzasadnieniu, że powodem tego jest podanie przez inwestora w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nieprawdziwych danych. Ponadto organ I instancji po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej ustalił, że faktycznie istnieje rozbieżność pomiędzy tym co podał inwestor w swoim oświadczeniu, a stanem faktycznym, gdzie udziały do tej nieruchomości posiada J.S. W skardze na decyzję Wojewody S.K. zarzuca naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 156 § 1 pkt 1 kpa poprzez błędne uznanie, że skarżący nie wykazał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 152 § 1 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W związku z powyższym wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podnosi, że już na etapie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu J.S. wniósł zastrzeżenie, że nie zgadza się na planowaną inwestycję. W związku z brakiem merytorycznego uzasadnienia zastrzeżenia te nie zostały uwzględnione. W tym stanie rzeczy Prezydent Miasta wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, po wcześniejszym zapoznaniu się z dołączoną do akt dokumentacją, z której jednoznacznie wynikało, że właścicielem przedmiotowej nieruchomości jest Miasto Z. Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu, że w swoim oświadczeniu z dnia 14 lipca 2003 r. podał nieprawdę, gdyż w dacie składania oświadczenia posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wraz z żoną K. na prawie współwłasności i zgodę wszystkich współwłaścicieli na wykonanie robót budowlanych objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę. Niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym jest ustalenie organu, że J.S. jest współwłaścicielem działki położonej w Z., a oznaczonej nr [...]. Z odpisu księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości jednoznacznie wynika, że właścicielem działki jest Miasto Z., natomiast J.S. jest wieczystym współużytkownikiem przedmiotowej działki. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podnosząc, że oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane nie podlega weryfikacji przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Na rozprawie budowlanej inwestor stwierdził, że nie działał świadomie i rozmyślnie w sprawie ograniczenia własności J.S. do tej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z brzmieniem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prawem takim jest tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych (art. 3 ust. 11 wyżej cyt. ustawy). W sprawie niniejszej bezsporny jest fakt, że skarżący i jego małżonka są współużytkownikami wieczystymi przedmiotowej nieruchomości. Oprócz nich współużytkownikiem wieczystym jest J.S., którego inwestor nie ujawnił w oświadczeniu z dnia 14 lipca 2003 r. Podkreślenia wymaga fakt, że z oświadczenia tego wynika, iż inwestor posiada zgodę wszystkich współwłaścicieli na wykonywanie robót budowlanych, podczas gdy już w 2001 r. J.S. w piśmie kierowanym do Urzędu Miejskiego oświadcza, iż nie wyraża zgody na rozbudowę budynku przy ul. K. Należy uznać, że rozbudowa i modernizacja istniejącego budynku jednorodzinnego łącznie z przyłączem energetycznym wykracza poza zwykły zarząd rzeczą wspólną, a wobec tego wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli (w tym wypadku współużytkowników wieczystych). Brak takiej zgody jest równoznaczny z brakiem prawa do dysponowania nieruchomością. Wydanie pozwolenia na budowę bez zgody wszystkich współwłaścicieli nieruchomości stanowi naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Słusznie zatem organ postanowił wznowić postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną Prezydenta Miasta z dnia [...]sierpnia 2003 r. o pozwoleniu na rozbudowę i modernizację budynku, a następnie wstrzymał z urzędu wykonanie tej decyzji. Mając zatem na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w wyroku.