I OSK 255/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig- Maciszewska, Sędziowie NSA Joanna Runge – Lissowska, Jan Paweł Tarno( spr.), Protokolant Urszula Radziuk, po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Barbary B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 listopada 2004 r. sygn. akt II SA/Bd 808/04 w sprawie ze skargi Barbary B. na wezwanie Prezydenta Miasta W. w przedmiocie usunięcie braków formalnych podania postanawia oddalić skargę kasacyjną. I OSK 255/05 Uzasadnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z 11 marca 2004 r., II SA/Bd 808/04 odrzucił skargę Barbary B. na wezwanie Prezydenta Miasta W. do usunięcia braków formalnych podania. W uzasadnieniu stwierdzono, że pismo wzywające wnoszącego podanie do usunięcia braków formalnych w trybie art. 64 par. 2 Kpa nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 par. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, co oznacza, że nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Wezwanie to stanowi jedynie czynność procesową organu administracji. Zaś niezastosowanie się strony do takiego wezwania skutkuje pozostawieniem podania bez rozpoznania. Następuje to w drodze czynności materialno-technicznej mającej postać stosownej adnotacji organu prowadzącego postępowanie. Również ta czynność nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w cyt. wyżej art. 3 par. 2 pkt 4 p.p.s.a. Z tych względów skarga na wezwanie organu do usunięcia braków formalnych podania podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniosła Barbara B., domagając się jego zmiany poprzez zobowiązanie organu administracyjnego do wydania opinii w sprawie podziału obiektu budowlanego z uwzględnieniem kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 1500 zł. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 64 par. 2 Kpa i art. 52 par. 3 p.p.s.a. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżąca wezwana przez organ administracyjny do uzupełnienia wniosku o dokumenty nie wymienione przez przepisy szczególne jako wymagane, w sytuacji, gdy wymieniają one wprost wymagane załączniki, nie mogła wezwać organu administracyjnego w trybie art. 52 par. 3 p.p.s.a. do usunięcia naruszenia prawa i w następstwie tego skierowania skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przedmiotem wezwania wystosowanego w trybie art. 64 par. 2 Kpa mogą być jedynie takie braki podania, które dotyczą jego obligatoryjnych elementów składowych, tzn. takich, których obowiązek zawarcia w podaniu wynika ze ściśle określonych przepisów. Czynność wezwania ma charakter czynności procesowej. Jeżeli zatem organ administracyjny żąda uzupełnienia podania o załączniki, których obowiązek dołączenia nie wynika z przepisów prawa, to strona jest uprawniona do wezwania go do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli to nie da rezultatu, to może wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ten zaś powinien ją merytorycznie rozpatrzyć. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 par. 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim /art. 175 par. 1-3 p.p.s.a./. Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Złożona w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada przedstawionym wymogom, niemniej jednak zarzut naruszenia art. 64 par. 2 Kpa jest całkowicie bezzasadny. Nie ulega bowiem wątpliwości, że podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W jej ramach skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy - por. wyrok NSA z 1.06.2004 r., GSK 73/04 - Monitor Prawniczy 2004 nr 14 s. 632. Z kolei w wyroku z 17.06.2004 r., OSK 337/04 /nie publ./ NSA podkreślił, że: "Wskazane w art. 174 pkt 2 (...) naruszenie przepisów postępowania, jako podstawa skargi kasacyjnej, odnosi się do postępowania Sądu i naruszenia przez ten Sąd przepisów postępowania, ale nie dokonanej przez Sąd oceny działania organu administracji pod kątem zachowania przepisów procedury obowiązujących ten organ". Wynika z tego oczywisty wniosek, że wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 64 par. 2 Kpa Sąd, wydając zaskarżony wyrok nie naruszył, ponieważ przepis ten reguluje postępowanie administracyjne i nie ma zastosowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie doszło, również do naruszenia art. 52 par. 3 p.p.s.a. Przewidziany w tym przepisie tryb wyczerpania środków zaskarżenia odnosi się tylko do aktów i czynności, o których mowa w art. 3 par. 2 pkt 4 p.p.s.a. Prawidłowo Sąd I instancji przyjął, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu tego przepisu, lecz czynnością procesową organu prowadzącego postępowanie. To z kolei oznacza, że do wystosowanego w toku postępowania administracyjnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie ma zastosowania tryb określony w art. 52 par. 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za bezzasadną i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.