II OSK 154/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska, Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki(spr.), Leszek Włoskiewicz, Protokolant Mariusz Szufnara, po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2005 r. na rozprawie skargi kasacyjnej K. i L. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 listopada 2004 r. sygn. akt SA/Sz 305/03 w sprawie ze skargi K. i L. K. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 10 listopada 2004 r. Sygn. akt SA/Sz 305/03 oddalił skargę K. i L. K. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] ([...]), utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] ([...]), którą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Drawsku Pomorskim, na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, nakazał K. i L. K. rozebrać samowolnie dobudowaną i nadbudowaną część pawilonu handlowego, położonego na działce nr 555/64 przy ul. [...] w W. Jak wynika z akt sprawy, do istniejącego pawilonu skarżący dobudowali dodatkowe pomieszczenie od strony południowej oraz nadbudowali poddasze, bez wymaganego pozwolenia na budowę, co stwierdzono w trakcie kontroli w dniu 5 lipca 2002 r. (protokół k.2). Roboty budowlane rozpoczęto w maju 2002 r. W skardze do Sądu administracyjnego podobnie, jak i wcześniej w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji K. I L. K. zarzucali, że zostały naruszone przepisy Prawa budowlanego. Ich zdaniem - organ nadzoru budowlanego – w dniu 5.07.2002 r. wstrzymał roboty budowlane na podstawie art. 50 ust. 4, co obligowało organ do wydania decyzji na podstawie art. 51 Prawa budowlanego w terminie dwóch miesięcy. Tymczasem organ wydał decyzję na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 listopada 2004 r. między innymi stwierdził, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zawartego w protokóle z dnia 5 lipca 2002 r. zobowiązania L. K. do wstrzymania robót budowlanych przy rozbudowie pawilonu handlowego, nie można identyfikować z postanowieniem wydanym na podstawie art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego, które ma inną treść i formę i w tej sprawie nie zostało wydane. Tym samym błędna jest teza skarżących, że w tej sprawie powinna być wydana decyzja w oparciu o art. 51,a nie art. 48 Prawa budowlanego. Przepisy art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego mają zastosowanie w innych stanach faktycznych niż ten, ustalony w tej sprawie. Fakt złożenia w dniu 27.09.2002 r. wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, nie może mieć znaczenia w tej sprawie. Bowiem roboty budowlane zostały rozpoczęte w maju 2002 r., a kontrola organów nadzoru budowlanego miała miejsce w lipcu 2002 r., co dało podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w tej sprawie. K. i L. K., reprezentowani przez adwokata R. M., wnieśli skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 listopada 2004 r., zarzucając: - naruszenie przepisów prawa materialnego przez niezastosowanie w sprawie art. 50 ust. 4 i art. 51 Prawa budowlanego, pomimo istnienia przesłanek do wydania wyroku w oparciu o te podstawy prawne, i wnosząc o: - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik skarżących w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyraża pogląd, że w zasadzie roboty budowlane wykonane przez skarżących były remontem istniejącego obiektu, a remont nie wymaga – zgodnie z art. 29 ust. 2 p.1 Prawa budowlanego – pozwolenia na budowę. W związku z powyższym nie powinien mieć tu zastosowania art. 48 Prawa budowlanego, lecz art. 50-51 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Okoliczności podnoszone przez pełnomocnika skarżących w skardze kasacyjnej, iż faktycznie jego mocodawcy dokonali remontu istniejącego obiektu, nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy, jak i w stanowisku skarżących zajmowanym wcześniej w sprawie. Niezależnie od tego pogląd, iż w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy art. 50-51 Prawa budowlanego, a nie art. 48, jest całkowicie błędny, co właściwie i wyczerpująco wyjaśnił sąd pierwszej instancji. Na karcie nr 1 (akta organu II instancji) przedstawiającej rzut parteru, dokładnie zaznaczono (kolorami) co wykonali skarżący, na podstawie pozwolenia na budowę, a co w maju 2002 r. – bez pozwolenia na budowę. Poza tym w protokóle z dnia 5 lipca 2002 r., który podpisał bez uwag L. K., mowa jest o rozbudowie pawilonu handlowego, a nie jego remoncie. Przepis art. 48 Prawa budowlanego był dwukrotnie kontrolowany przez Trybunał Konstytucyjny pod względem zgodności z Konstytucją R.P. i nie stwierdzono, aby ten przepis był niezgodny z którymkolwiek przepisem Konstytucji. Dlatego stwierdzenia pełnomocnika skarżących w tym zakresie, są całkowicie bezpodstawne. Przepisy zmieniające Prawo budowlane w kierunku możliwości legalizacji samowoli budowlanej, pod warunkiem dokonania stosownej opłaty legalizacyjnej, weszły w życie z dniem 11.07.2003r., jednak nie miały zastosowania do spraw zakończonych decyzją ostateczną. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.