II SA/Kr 3080/01

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 listopada 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : NSA Andrzej Niecikowski AWSA Wojciech Jakimowicz ( spr.) Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2004r. sprawy ze skargi A.D. , H.D. i A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 28 sierpnia 2001r. Nr [....] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej H.D. kwotę 10 ( dziesięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 28 sierpnia 2001 r., sygn. akt: [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołań A.S. oraz H.D. i A.D. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 12 lipca 2001 r., nr [....], znak: [....] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zespołu czterech budynków mieszkalnych zawierających do 4 mieszkań każdy i związanych z budynkami urządzeń techniczno-budowlanych na działkach nr [....],[....],[....],[....], , położonych przy ul. [....] w K. , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że decyzją z dnia 12 lipca 2001 r, znak: [....] na wniosek T.T. Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zespołu czterech budynków mieszkalnych zawierających do 4 mieszkań każdy i związanych z budynkami urządzeń techniczno-budowlanych na działkach nr [....] , [....] , [....] , [....] , położonych przy ul. [....] w K. Od decyzji tej wnieśli odwołania: A.S. oraz H.D. i A.D. nie wyrażając zgody na lokalizację powyższej inwestycji na wskazanym we wniosku terenie ze względu na jej usytuowanie wśród istniejącej gęstej zabudowy jednorodzinnej. W odwołaniach podniesiono, że wybudowanie zespołu czterech budynków mieszkalnych zawierających do 4 mieszkań każdy i związanych z budynkami urządzeń techniczno-budowlanych jest sprzeczne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego terenu o symbolu 17MN oraz rysunkiem tego planu. Ponadto realizacja inwestycji spowoduje nieprzewidziane w planie nadmierne zwiększenie liczby mieszkańców, a także pogorszenie walorów architektoniczno-krajobrazowych i ładu przestrzennego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskazało, że art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast art. 43 tej ustawy stanowi, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu decydujące znaczenie ma fakt zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami prawa. Kolegium podniosło, że na mocy decyzji organu pierwszej instancji ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zespołu czterech budynków mieszkalnych zawierających do 4 mieszkań każdy i związanych z budynkami urządzeń techniczno-budowlanych na działkach nr [....] , [....] , [....] , [....] , położonych przy ul. [....] w K. Działki objęte wnioskiem w sprawie zamierzonej inwestycji leżą na obszarze oznaczonym w miejscowym planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla domków jednorodzinnych "[....] " w K. (zatwierdzonym uchwałą Nr IX/62/85 Miejskiej Rady Narodowej w Kielcach z dnia 20 czerwca 1985 r. ogłoszoną w Dz. Urz. Województwa Kieleckiego Nr 9, poz. 102 wraz ze zmianami wprowadzonymi uchwałą Nr 183/91 Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 29 listopada 1991 r. ogłoszoną w Dz. Urz. Województwa Kieleckiego Nr 15, póz. 197 oraz zmianami zatwierdzonymi uchwałą Nr 94/94 Rady Miejskie] w Kielcach z dnia 25 listopada 1994 r. ogłoszoną w dz. Urz. Województwa Kieleckiego Nr 11, poz. 113), symbolem: 17MN, dla którego obowiązują następujące ustalenia realizacyjne: ustalenia realizacyjne szczegółowe to użytkowanie terenu: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna; treść ustaleń: program: 6 budynków mieszkalnych wolnostojących ok. 30 mieszkańców, 4 budynki mieszkalne bliźniacze ok. 20 mieszkańców, średnia powierzchnia działki 450...550 m2. Poszczególne tereny osiedla [....] wydzielone zostały liniami rozgraniczającymi na rysunku planu nr 1. W granicach terenu o symbolu 17MN przedstawiono usytuowanie 6 budynków mieszkalnych wolnostojących i 4 budynków mieszkalnych bliźniaczych. Rysunek planu miejscowego na działkach nr ewid. [....] , [....] , [....] , [....] , przewiduje dwa budynki wolnostojące i dwa budynki bliźniacze, czyli ogółem cztery budynki mieszkalne. Biorąc powyższe pod uwagę organ drugiej instancji przyjął, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie zespołu czterech budynków mieszkalnych zawierających do 4 mieszkań każdy i związanych z budynkami urządzeń techniczno-budowlanych na działkach nr [....] , [....] , [....] , [....] , położonych przy ul. [....] w K. jest zgodne z ustaleniami planu miejscowego. Podkreślono przy tym, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest realizacją ustaleń planu miejscowego. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym dopuszcza wydanie decyzji odmownej wyłącznie i jedynie wówczas, gdy zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu. Tymczasem ustalenia planu przewidują na wskazanym terenie lokalizację zabudowy jednorodzinnej. Ponieważ zespół czterech budynków mieszkalnych z czterema lokalami mieszkalnymi jest traktowany w świetle prawa budowlanego jako zespół budynków mieszkalnych jednorodzinnych, to zamiar jego budowy na wskazanym terenie jest zgodny ż ustaleniami planu. Po dokonanej analizie akt, Kolegium stwierdziło zgodność samej funkcji zamierzonej inwestycji -zespół budynków jednorodzinnych, z określonym planem miejscowym przeznaczeniem terenu pod zabudowę jednorodzinną. Plan szczegółowy przewiduje bowiem na terenie objętym wnioskiem dwa budynki wolnostojące i dwa budynki bliźniacze. W myśl przepisu § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r, Nr 10, poz.46, jednolity tekst: Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140) zabudowa jednorodzinna jest to: budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków w układzie: wolnostojącym, bliźniaczym, szeregowym, atrialnym, a także budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków. Zatem na wskazanych we wniosku działkach przewiduje się w sumie cztery budynki mieszkalne jednorodzinne. Brak jest zatem podstaw prawnych do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniach Kolegium wskazało, że jak wynika z akt sprawy organu pierwszej instancji zamierzenie inwestycyjne wnioskodawcy jest zgodne z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. W zaskarżonej decyzji Kolegium nie stwierdziło zmian jakościowych, wielkościowych, przestrzennych lub czasowych - zasadniczych wartości programowych i przestrzennych, stanowiących podstawowe elementy planu. Nie została więc naruszona równowaga ustalonego planem całego systemu rozwoju organizmu osiedlowego, a zatem spełniony został przepis pkt 1 tekstu planu pt.: "Podstawowe elementy planu". Podkreślono też, że integralną częścią planu jest rysunek planu obrazujący podział terenu w granicach o symbolu 17 MN na działki budowlane z pokazaniem usytuowania budynków, o których mowa w części tekstowej. Na terenie objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu znajdują się cztery budynki jednorodzinne. Wprawdzie usytuowanie budynków w rysunku planu jest odmienne od tego wskazanego w załączniku graficznym wniosku, to jednak Kolegium wskazało na fakt, iż w rysunku planu teren objęty wnioskiem podzielony jest na cztery odrębne działki budowlane natomiast faktycznie jest to teren należący do jednego właściciela. Niemożliwym jest w takiej sytuacji zmuszanie wnioskodawcy do realizacji usytuowania osobno budynków jednorodzinnych jako wolnostojących oraz budynku w zabudowie bliźniaczej na terenie jednej nieruchomości gruntowej, objętej wnioskiem. Również zarzut dotyczący przekroczenia programu w zakresie ilości mieszkańców w jednostce o symbolu 17 MN nie znajduje w ocenie organu odwoławczego uzasadnienia bowiem plan miejscowy przewiduje na terenie objętym wnioskiem cztery budynki jednorodzinne, a zamierzona inwestycja polega na realizacji czterech budynków jednorodzinnych. Zgodnie z przepisem § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r., Nr 10, poz. 46) zabudowa jednorodzinna to m. in. budynek mieszkalny zawierający więcej niż 4 mieszkania. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K. z dnia 28 sierpnia 2001 r., sygn. akt: SKO.404/1747/237/01 złożyli H.D. i A.D. oraz A.S. Skarżący podnieśli, że nie zgadzają się z zaskarżoną decyzją i poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji. Wskazano, że według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [....] dla obszaru 17 MN, na którym znajdują się działki T.T. ustalono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną a treść tych ustaleń to: 6 budynków mieszkalnych wolnostojących, ok. 30 mieszkańców, 4 budynki bliźniacze ok. 20 mieszkańców. Szczegółowy plan dla działek nr [....] , [....] , [....] , [....] , przewiduje 2 budynki wolnostojące i 2 budynki bliźniacze, ok. 20 mieszkańców. Dlatego w ocenie skarżących decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji T.T. jest sprzeczna z planem przestrzennego zagospodarowania terenu w jednostce 17 MN. Podniesiono ponadto w skardze, że blok 16-rodzinny, jaki ma powstać tworzący jeden monolit na działkach o powierzchni łącznej niecałych 2000m2, odbiega w zasadniczy sposób od zabudowy wolnostojącej lub bliźniaczej, jak stanowi plan szczegółowy. Przekroczony zostanie znacznie program dotyczący ilości mieszkańców w jednostce 17MN (z ok. 50 na 110), co spowoduje wszelkie uciążliwości związane z zamieszkaniem tak dużej ilości osób w tak małym miejscu. Budowa tego bloku spowoduje także wzmożony ruch samochodowy, wywóz śmieci, spaliny, hałas. Taka lokalizacja jest niezgodna nie tylko z warunkami zabudowy tej dzielnicy, ale przede wszystkim z ochroną środowiska przyrodniczego góry [....] , u stóp której położone jest "osiedle [....] i zniszczy ład przestrzenny, walory architektoniczno-krajobrazowe tego kompleksu. Skarżący zaznaczyli też, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu mówią o zapewnieniu ochrony użytkowników sąsiednich działek przed wskazanymi wyżej uciążliwościami. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 9 listopada 2004 r. strony postępowania sądowoadministracyjnego nie stawiły się. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nastąpiło w wyniku naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co oznacza, że zarówno decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 12 lipca 2001 r., nr [....] , znak: [....], , jak i utrzymująca tę decyzję w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 28 sierpnia 2001 r, sygn. akt: SKO.404/1747/237/01 obarczone są wadą skutkującą koniecznością ich uchylenia. Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogło być wszczynane wyłącznie na wniosek zainteresowanego (art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn.: Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 z późn. zm.)). Organy administracji były zatem związane wnioskiem co do charakteru planowanej inwestycji i nie miały kompetencji do podejmowania czynności postępowania bez żądania uprawnionego podmiotu. Mając na uwadze treść art. 61 § 1 i 2 k.p.a. należy stwierdzić, że w postępowaniu, które może być wszczęte wyłącznie na wniosek strony, wyjście przez organ administracji poza żądanie strony i z urzędu - bez uzyskania zgody strony w tym zakresie - określenie przez organ zakresu wniosku i wydanie na tej podstawie rozstrzygnięcia w sprawie powoduje, że decyzja tego organu jest sprzeczna z prawem. Zgodnie bowiem z cytowanym art. 61 § 1 i 2 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wprawdzie organ administracji publicznej może ze względu na szczególnie ważny interes strony wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony, jednakże obowiązany jest wówczas uzyskać na to zgodę strony w toku postępowania. W niniejszej sprawie wniosek T.T. z dnia 8 maja 2001 r. dotyczył wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: "budowa zespołu czterech domów jednorodzinnych o czterech mieszkaniach każdy z częścią rekreacyjną w części parteru oraz wbudowanymi garażami na samochody osobowe" na działkach o nr ewid. [....] , [....] , [....] , [....] , przy ul. [....] - Osiedle "[....] " i został zmodyfikowany w dniu 3 lipca 2001 r. w ten sposób, że nazwę inwestycji określono jako "budowa zespołu czterech budynków mieszkalnych zawierających do czterech mieszkań każdy" na działkach o nr ewid. [....] , [....] , [....] , [....] , przy ul. [....] - Osiedle "[....] ". Tymczasem decyzją z dnia 12 lipca 2001 r., nr [....] , znak: [....] Prezydent Miasta K. orzekł o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na "budowie zespołu czterech budynków mieszkalnych zawierających do czterech mieszkań każdy i związanych z budynkami urządzeń techniczno-budowlanych" na działkach o nr ewid. [....] , [....] , [....] , [....] , przy ul. [....] - Osiedle "[....] ". Urządzenia techniczno-budowlane nie były objęte wnioskiem inwestora, a zatem nie było podstaw do ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w powyższym zakresie. Użyty w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy zwrot "określenie rodzaju inwestycji" nie wskazuje na dopuszczalność określania z urzędu przez organ rozpoznający sprawę rodzaju inwestycji, lecz oznacza wymóg wskazania w treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu konkretnej inwestycji, określonej przez wnioskodawcę we wniosku wraz z charakteryzującymi ją parametrami. Należy również podkreślić, że pojęcie "urządzenia techniczno-budowlane" jest pojęciem wieloznacznym. Urządzenia tego rodzaju traktowane jako elementy infrastruktury technicznej mogą być - w zależności m.in. od ich charakteru i parametrów - przedmiotem odrębnego postępowania w zakresie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że z punktu widzenia poprawności decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, w razie wątpliwości co do zakresu planowanej przez wnioskodawcę inwestycji określonej we wniosku, szczególnie istotne jest wyjaśnienie tej kwestii w toku prowadzonego postępowania. Zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jednym z koniecznych elementów decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest wskazanie linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w stosownej skali. Oznacza to, że mapa zawierająca stosowne oznaczenia jest elementem treści decyzji administracyjnej i w związku z tym załącznik zawierający mapę powinien być podpisany przez właściwy organ, wydający decyzję w sprawie. Pogląd ten znalazł poparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym podkreślono, że załącznik graficzny do decyzji stanowi jej integralną część - musi więc odpowiadać takim samym wymogom jak decyzja. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. załącznik do decyzji powinien zawierać stosowną adnotację opatrzoną podpisem i pieczęcią oraz wskazującą datę i numer decyzji, której stanowić ma integralną część (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1999 r., IV SA 1757/98, niepublikowany). Zarówno załącznik graficzny zaskarżonej decyzji, jak i załącznik określający warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie zostały podpisane przez organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, dlatego nie może być traktowany jako dokument określający treść decyzji. Oznacza to, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, gdyż w istotnej części nie może być potraktowana jako zawierająca ustawowo wymagane rozstrzygnięcie. Uchybieniem organów obydwu instancji jest również całkowite pominięcie kwestii wskaźnika intensywności zabudowy jednorodzinnej, o jakim mowa w punkcie 2 aneksu do miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla domków jednorodzinnych "[....] " w K. Jak wynika z akt sprawy i treści decyzji obydwu instancji organy administracyjne - pomimo zarzutów podnoszonych w toku postępowania przez skarżących - nie zbadały i nie wykazały, czy planowana inwestycja nie narusza określonych granic intensywności zabudowy, a okoliczność ta ma istotne znaczenie, gdy idzie o treść decyzji wydanej w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak podkreśla się w orzecznictwie (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 1997 r., II SA/Kr 1625/96 (niepublikowany)), kwestia ustalenia współczynnika intensywności zabudowy wymaga dokładnego wyjaśnienia, gdyż okoliczność ta może wpływać na ocenę zgodności zamierzonej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, a zatem może mieć istotne dla sprawy znaczenie. Całkowite pominięcie wskazania sposobu ustalenia współczynnika intensywności w konkretnej sprawie nie tylko świadczy o braku przeprowadzenia w tym kierunku postępowania wyjaśniającego, ale także narusza zasady ogólne k.p.a. -w tym zwłaszcza zasadę przekonywania stron postępowania, o której mowa w art. 11 k.p.a. Powyższe uchybienia organów administracji wskazują że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa, a charakter tych uchybień nie pozwala na zweryfikowanie zasadności zarzutów skarżących odnoszących się do meritum sprawy. Należy jedynie zasygnalizować, że w świetle art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie narusza prawa własności, uprawnień osób trzecich ani nie rodzi praw do terenu. Wprawdzie decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może naruszać interesów osób trzecich, jednakże ochrona tych Interesów i w ślad za tym obowiązek uwzględnienia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich może w tym postępowaniu następować w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego (ewentualnie przepisów szczególnych w przypadku braku planu) i nie może obejmować kwestii objętych zakresem regulacji prawa budowlanego. Należy - wobec cytowanej regulacji ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - podzielić pogląd, że ochrona interesów osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona, jak w pozwoleniu na budowę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 1999 r., II SA/Gd 2256/97, niepublikowany). Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, iż decyzje organów obydwu instancji zapadły z naruszeniem przepisów prawa materialnego i pomimo braku należycie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, a zatem uchybienie tego rodzaju nie mogą być konwalidowane w postępowaniu przed organem drugiej instancji, gdyż działanie takie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W związku z tym uchylenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym również decyzji organu pierwszej instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1a i 1c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r.; Nr 153, poz. 1270), należało uchylić zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 28 sierpnia 2001 r., sygn. akt: SKO.404/1747/237/01 oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 12 lipca 2001 r., nr [....] , znak: [....]. Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest zbędne. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).