II OSK 671/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski, Sędziowie NSA Krystyna Borkowska /spr./, Barbara Gorczycka-Muszyńska, Protokolant Marcin Sikorski, po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 1701 i 1702/03 w sprawie ze skarg A. P. na postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] Nr [...] i z dnia [...] Nr [...]. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 9 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi na postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] i z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził co następuje: Postanowieniem z dnia [...] Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu złożonego łącznie z odwołaniem wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania – od decyzji organu I instancji z dnia [...] wydanej na podstawie art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego – odmówił A. P. przywrócenia terminu do złożenia ww. odwołania. Organ odwoławczy podkreślił, że A. P. nie przedstawił żadnego dokumentu, który pozwoliłby stwierdzić, że chorował on w okresie od 13 grudnia 2002 r. do dnia 27 grudnia 2002 r. W tej sytuacji zdaniem Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie można uznać, że nastąpiło uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy A. P. Wobec odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania Mazowiecki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. W złożonych na powyższe postanowienia skargach do sądu, A. P. wnosząc o ich uchylenie podniósł, że jego sytuację zdrowotną i majątkową wziął pod uwagę Urząd Skarbowy umarzając mu część należności. Do skargi dołączone zostały dokumenty dotyczące stanu zdrowia skarżącego. Oddalając skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że stosownie do art. 58 § 1 i § 2 kpa uchybiony termin należy przywrócić jeżeli strona uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Wymóg ten nie został spełniony w niniejszej sprawie. Wskazując jako przyczynę niedochowania terminu do złożenia odwołania swoją chorobę w dniach 13–27 grudnia 2002 r., skarżący do wniosku nie dołączył żadnego dokumentu, który potwierdzałby ten fakt. Samego twierdzenia skarżącego nie można uznać za uprawdopodobnienie tego zdarzenia. Również z przedłożonej łącznie ze skargą dokumentacji lekarskiej nie wynika aby we wskazanym okresie skarżący był chory. Dokumentacja ta dotyczy bowiem roku 2000 i 2001. Podał też, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, iż nie każdy dokument przedstawiony przez stronę można uznać za potwierdzający okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zwolnienie lekarskie nie w każdym przypadku jest potwierdzeniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu. Nie wyklucza ono bowiem możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę np. sporządzenie odwołania i nadanie go przez pocztę przez domownika. Wobec nieprzywrócenia skarżącemu terminu do złożenia odwołania za prawidłowe należy uznać rozstrzygnięcie organu odwoławczego stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej A. P., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zarzucił temu wyrokowi: – naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieuwzględnienie przez sąd naruszeń dokonanych przez organ odwoławczy, tj. art. 7 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy, – art. 58 kpa poprzez nieprzywrócenie terminu do wniesienia odwołania, mimo iż skarżący A. P. uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z dokumentacji dołączonej do skargi wynika, że chorował i był czterokrotnie kierowany na leczenie szpitalne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim podnieść należy, że stosownie do brzmienia art. 183 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, sprowadzającą się do zaistnienia przesłanek określonych w § 2 art. 183 cyt. ustawy. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w tym przepisie przesłanek nie wystąpiła. Zawarty w skardze kasacyjnej zarzut sprowadza się do naruszenia przez sąd przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c poprzez nieuwzględnienie przez sąd naruszenia przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 kpa przez niedostateczne wyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności i w związku z tym naruszenie art. 58 kpa przez odmówienie A. P. przywrócenia terminu. Przedstawione wyżej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny przyjętego przez organ i zaakceptowanego przez sąd stwierdzenia, że skarżący A. P. nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Legitymację do wystąpienia o przywrócenie uchybionego terminu przyznaje stronom art. 58 § 1 kpa. Przepis ten stanowi, że w razie uchybienia terminu, należy termin ten przywrócić na prośbę zainteresowanego jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Kryterium braku winy jest bowiem zasadniczą przesłanką wniosku o przywrócenie terminu. Wiąże się ono z obowiązkiem strony do dochowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się zwykle zaistnienie nagłych zdarzeń, takich jak przerwa w komunikacji, nagła choroba itp. – które nie pozwalają na wyręczenie się inną osobą. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można więc mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu zaistnienia przeszkody nie do przezwyciężenia. Należy zgodzić się ze stanowiskiem reprezentowanym w zaskarżonym wyroku, że w niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca. Skarżący A. P., na którym ciążył obowiązek uprawdopodobnienia braku jego winy, nie przedstawił żadnych dowodów, z których wynikałoby, iż w dacie od 9 grudnia 2002 r. – daty doręczenia mu decyzji do upływu 14-dniowego terminu, tj. do dnia 23 grudnia 2002 r. był chory tak obłożnie, że nie mógł sporządzić i wysłać przedmiotowego odwołania. Trafnie sąd zauważył, że wśród przedłożonej przez skarżącego dokumentacji (już przed sądem) brak było dokumentu, że skarżący w podanym wyżej okresie był chory. Istotnie bowiem dokumentacja lekarska dotyczy poszczególnych okresów w latach 2000, 2001. Skierowanie do Szpitala w Radomiu z dnia 31 stycznia 2002 r. – na oddział dermatologiczny jest jedynym dokumentem z tego roku. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że dokonana przez sąd I instancji ocena w zakresie uprawdopodobnienia przez skarżącego, że uchybił on terminowi w niezawiniony sposób znajduje pełne oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Skoro więc trafnie sąd przyjął, iż niezbędna do przywrócenia terminu przesłanka nie została przez skarżącego spełniona – słusznie uznał, iż zawarte w zaskarżonym postanowieniu rozstrzygnięcie – odmawiające przywrócenia terminu do złożenia odwołania – nie narusza art. 58 § 1 kpa. W tej sytuacji zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skargę oddalił.