II OSK 317/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./, Sędziowie NSA Henryk Ożóg, Alicja Plucińska-Filipowicz, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. i F. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 listopada 2004 r. sygn. akt SA/Bk 1619/03 w sprawie ze skargi E. i F. N. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 9 listopada 2004 r. sygn. akt S.A./Bk 1619/03 po rozpatrzeniu skargi E. i F. N. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, oddalił skargę. Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych sprawy: Decyzją o lokalizacji szczegółowej nr 186/69 z dnia 4 sierpnia 1969 r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] wyraziło zgodę na budowę linii WN 15 kV na odcinku wsi T. – B. a decyzja ta stała się ostateczną, zaś na jej podstawie inwestycję wykonano. Wnioskiem z dnia 30 lipca 2003 r. F. i E. N. wystąpili do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o nakazanie rozbiórki słupa energetycznego NN nr 12, usytuowanego na skrzyżowaniu drogi nr geod. 65 z drogą dojazdową nr geod. 59 na terenie wsi B. Zdaniem wnioskodawców przedmiotowy słup został wybudowany niezgodnie z przepisami prawa budowlanego, na drodze dojazdowej do ich posesji, co znacznie utrudnia korzystanie z niej oraz stwarza zagrożenie dla ruchów pojazdów. Decyzją z dnia [...] o nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38. poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 i art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. z 2000 r Dz. U. Nr 106 poz.1126 ze zm.) w związku z art.7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80. poz. 718 ze zm.) oraz art. 105 kpa odmówił wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego słupa i umorzył postępowanie w sprawie. Na podstawie przeprowadzonych w dniu 29 sierpnia 2003 r. oględzin organ ustalił. że jedna część słupa rozkracznego znajduje się na drodze dojazdowej nr 59, a druga przy granicy działki nr 57. Na podstawie dokumentacji dostarczonej przez Zakład Energetyczny [...] ustalono. że słup został wybudowany w 1971 r. w ramach powszechnej elektryfikacji wsi zgodnie z decyzją nr 186/69. W dalszej części uzasadnienia organ wywiódł. iż budowa i usytuowanie słupów energetycznych linii NN nie wymagały uzyskania decyzji o lokalizacji szczegółowej oraz. że umiejscowienie spornego słupa nie narusza ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. Ewentualne naruszenie własności gruntu podczas budowy nie należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego. a sprawa winna być rozpatrywana w drodze powództwa cywilnego przed sądem powszechnym. Od powyższej decyzji odwołali się F. i E. N. Zdaniem odwołujących się organ wydając decyzję błędnie oparł ją na przepisach Prawa budowlanego z 1974 r. Ustawa ta nie obowiązywała bowiem w momencie wydania decyzji o lokalizacji szczegółowej z 1969 r. oraz w czasie ustawiania słupa tj. w 1971 r. Samo umiejscowienie spornego obiektu na drodze publicznej narusza szereg przepisów prawa budowlanego, jak i ustawę o drogach publicznych. Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W szczególności organ odwoławczy pokreślił. iż w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 17 listopada 2003 r. przy udziale zainteresowanych stron ustalono. że sporny słup ogranicza szerokość drogi gminnej z 4,00 m do 2,85 m. Podzielono stanowiska organu I instancji. podkreślając. iż lokalizacja spornego obiektu nie narusza obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B., a w aktach sprawy znajduje się protokół odbioru technicznego i przekazania do użytku przedmiotowej linii energetycznej z dnia 22 grudnia 1971 r., który potwierdza. iż roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z dokumentacją techniczną projektu. Skargę na powyższą decyzję do Sądu administracyjnego wnieśli E. i F. N. zarzucając niezgodność lokalizacji przedmiotowego słupa z planem zagospodarowania przestrzennego gminy, jak też z załączonym do akt sprawy projektem technicznym. W konkluzji skarżący wnosili o uchylenie przedmiotowych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzupełnieniu skargi (pismo z dnia 16 kwietnia 2004 r.) pełnomocnik skarżących zarzucił naruszenie art. 103 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. w zw. z art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane z dnia 31.01.1961 r. oraz naruszenie § 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 października 1961r. w sprawie odległości i warunków lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych w stosunku do dróg publicznych, linii kolejowych i lotnisk (Dz. U. Nr 49, poz. 259) - przez ich wadliwe zastosowanie. Zaznaczono. iż podstawę orzeczenia w przedmiocie rozbiórki spornego słupa winny stanowić przypisy ustawy obowiązującej w dacie budowy, tj. prawa budowlanego z 1961 roku oraz obowiązujących wówczas przepisów wykonawczych. W odpowiedzi na skargę Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalając skargę podniósł. iż poza sporem pozostaje fakt usytuowania przedmiotowego słupa energetycznego linii NN nr 12 we wsi B. w ramach powszechnej elektryfikacji wsi, na podstawie decyzji o lokalizacji szczegółowej nr 186/69 z dnia 4 sierpnia 1969 r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...]. Z protokołu odbioru technicznego i przekazania do użytku z dnia 22 grudnia 1971 r. pkt VI - wynika iż roboty zostały wykonane zgodnie z dokumentacją techniczną i przepisami o budowie urządzeń elektrycznych i nadają się do załączenia pod napięciem bez żadnych warunków. Uznano. iż w błędzie pozostają skarżący, dowodzący wykonania budowy linii energetycznej (słup nr 12) niezgodnie z dokumentacją. która to niezgodność według nich polega na usytuowaniu spornego słupa nie w linii innych słupów. a w sposób odbiegający od linii pozostałych słupów. Zaznaczono. że z nadesłanych przez Zakład Energetyczny w [...] na żądanie Sądu dokumentów wynika jednoznacznie, że przebieg linii i usytuowanie słupów, objętych decyzją o lokalizacji szczegółowej nr 186/69 zostały wyznaczone na mapie geodezyjnej znajdującej się na k-70 akt sadowych, i k-15 akt organu I instancji. Istotnie zdaniem Sądu. tak jak twierdzą skarżący. słupy linii energetycznej zostały przewidziane do usytuowania w linii prostej - ale dotyczyło to wyłącznie słupów pojedynczych. Natomiast wszystkie słupy rozkraczne. w tym sporny słup nr 12. nie zachowują linii prostej. co wynika z pewnością ze względów technicznych i roli. której służą. tj. podłączeniu linii energetycznej. Sporny słup. tak jak i pozostałe słupy rozkraczne. usytuowane w miejscach załamania linii zostały tak przewidziane. że linia ta przebiega pomiędzy ramionami słupa podwójnego. a same ramiona tym samym nie pozostają w linii prostej. W kontekście zebranego materiału dowodowego, w tym dokumentacji technicznej. decyzji z lokalizacji szczegółowej nr 186/69 i protokołu odbioru robót - nie można zarzucić wadliwości w ustaleniu organów nadzoru budowlanego. iż inwestor nie dopuścił się żadnej samowoli budowlanej. a roboty budowlane wykonał zgodnie z dokumentacja techniczną. co leżało u podstaw odmowy nakazania rozbiórki. Sąd I instancji nie podzielił twierdzeń skarżących, dotyczących naruszenia przepisów poprzez niezachowanie odległości usytuowania słupa względem drogi. W ocenie Sądu brak jest podstaw do stwierdzenia samowoli budowlanej przy usytuowaniu spornego słupa linii energetycznej. Jakkolwiek niewątpliwie obecnie sporny słup znajduje się w granicach drogi dojazdowej nr 59 do posesji skarżących i stwarza utrudnienie w dojeździe. to przed laty inwestor nie dopuścił się samowoli budowlanej sytuując go zgodnie z decyzją nr 189/69. która to decyzja do chwili obecnej funkcjonuje w obrocie prawnym. Skoro inwestor nie dopuścił się samowoli budowlanej - brak było podstawy prawnej do nakazania rozbiórki, czego domagają się skarżący. Z uwagi na datę wszczęcia postępowania oraz bezsprzeczną niedopuszczalność przyjęcia samowoli budowlanej w postaci budowy obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia nie miał w sprawie zastosowania art. 103 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (tj. Dz. U. nr 207 z 2003r. poz. 2016 ze zm.). Przepis ten ma w sprawie zastosowanie jedynie do nakazu rozbiórki obiektów wybudowanych lub w budowie. bez pozwolenia na budowę lub zgłoszenia wymaganych przez prawo takich. których budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r.. lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. "Przepisy dotychczasowe", o których mowa w art. 103 ust. 2 cyt. ustawy - to przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr 38. poz. 229 ze zm.). Wynika to z art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Przepis ten uchylił ustawę z 24 października 1974 r. z zastosowaniem art. 103 ust. 2 nowego prawa budowlanego. W dacie wejścia w życie Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. nie obowiązywała ustawa - Prawo budowlane z dnia 31 stycznia 1961 r. (Dz. U. nr 7, poz. 46 ze zm.). bowiem została uchylona ustawą z 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Zatem zarzut niezastosowania w sprawie niniejszej przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. - Prawo budowlane. nie może się ostać. Nawet, gdyby w sprawie miał zastosowanie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. to do obiektu budowlanego wzniesionego pod rządami przepisów obowiązujących przed dniem 1 marca 1975 r. tj. przed wejściem w życie prawa budowlanego z dnia 24 października 1974r., stosowałoby się z mocy art. 103 ust. 2 nowego prawa budowlanego ustawę z dnia 24 października 1974 r., a nie wcześniejszą. Konkludując zaznaczono. że w sprawie niniejszej przepis art. 103 ust. 2 nowego prawa budowlanego z 1994 r. nie miał zastosowania. Z mocy art. 103 ust. 1 należało stosować przepisy nowej ustawy, tj. jej art. 51. Jakkolwiek organ I instancji jako podstawę prawną decyzji podał i przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. i przepisy nowego Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. (art. 51). to decyzja organu odwoławczego już prawidłowo opiera się na przepisach nowego prawa budowlanego. W sytuacji. gdy inwestor wykonał roboty budowlane zgodnie z wymogami decyzji nr 186/69 w sposób nieodbiegający istotnie od dokumentacji technicznej. co potwierdzono protokołem odbioru z dnia 22 grudnia 1971 r. oraz podczas oględzin w postępowaniu administracyjnym. brak było podstawy do uwzględnienia żądania skarżących nakazania rozbiórki słupa ograniczającego im dojazd do drogi nr 65. Decyzja odmawiająca nakazu rozbiórki nie narusza prawa. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik E. i F. N. powyższemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w związku z art. 52 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 46 ze zm.) lub ewentualnie w związku z art. 37 ust. 1-2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Wskazując na powyższą podstawę skargi kasacyjnej wniesiono o. 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. lub 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz nakazanie rozbiórki słupa energetycznego linii NN położonego na działce o nr ewidencyjnym 59 na skrzyżowaniu z publiczną drogą powiatową o nr drogi 3734, położonej na działce o nr ewidencyjnym 65, w obrębie wsi B. gm. B. Jak wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. fakty przywołane przez Sąd w zakresie realizacji spornej linii energetycznej jako niesporne w ocenie skarżących faktycznie takimi są. Jednakże jak wyjaśniono Sąd pominął jednak niezmiernie istotną dla sprawy okoliczność. iż decyzja o lokalizacji szczegółowej Nr 186/69 stanowiła podstawę do budowy linii wysokiego napięcia - "linii WN", nie zaś linii niskiego napięcia NN. jaka ostatecznie została oddana do użytku - fakt istnienia linii NN na działce o nr geod. 59 nie jest kwestionowany przez żadną ze stron. Nadto protokół z dnia 22 grudnia 1971 r. mówi o oddaniu linii średniego napięcia "linii SN". Zatem zaistniała sytuacją. gdy decyzja o lokalizacji szczegółowej dotyczy linii wysokiego napięcia WN, oddawana do użytku jest linia średniego napięcia SN. zaś faktycznie została wybudowana linia niskiego napięcia NN. a wszystko w obrębie tej samej inwestycji i spornego słupa. Dodano nadto. że przedmiotowa decyzja o lokalizacji szczegółowej Nr 186769. abstrahując od jej zakresu. jest także wadliwa. a przynajmniej nie odpowiada standardom przyzwoitego stosowania prawa. W jej sentencji jest odwołanie się do decyzji o lokalizacji ogólnej. cytuję "z dnia - nr - wydanej przez - oraz w oparciu", jak i art. 30 i 31 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 7, poz. 47), które to przepisy nakazują odnieść się do zatwierdzonych planów zagospodarowanie przestrzennego. Ani z decyzji. ani z akt sprawy nie można znaleźć śladu odniesienia do takowych planów. Sąd nie zbadał także tych planów. W ocenie skarżących. powyższe argumenty przemawiają jednoznacznie. że sporny słup został wybudowany bezprawnie tj. bez żadnej decyzji. gdyż nie można uznać za podstawę jego wybudowania decyzji. której przedmiot został określony jako linia wysokiego napięcia WN. Ponadto zauważono. iż Sąd uznał, że zwrot "przepisy dotychczasowe" użyty w art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) odnosi się tylko i wyłącznie do ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), a zatem. w zakresie rozbiórek. nie jest dopuszczalne stosowanie przepisów poprzedzających ustawę z 1974 r. Konsekwencją tego stanowiska byłoby uznanie, że do obiektów wzniesionych przed 1 marca 1975 r., tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 24 października 1974 r., należy stosować przepisy tej ostatniej ustawy, chociaż sama ustawa o niczym takim nie stanowi. Niezależnie od tego jakie przepisy będą stanowiły podstawę orzeczenia o rozbiórce, czy to art. 37 ust. 1-2 ustawy z dnia 24 października 1974 r., czy art. 52 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r., to w istocie treść ich jest niemalże taka sama i sprowadza się do obowiązku orzeczenia o rozbiórce gdy zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym teren nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Jeżeliby jednak. do przedmiotowego stanu faktycznego stosować art. 37 ust. 1-2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. to w ocenie skarżących trzeba zauważyć. że sporny słup zarówno stoi na terenie. który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym teren nie jest przeznaczony pod zabudowę. jak i powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi. Konkludując wskazano. iż posadowienie słupa energetycznego w pasie drogowym. tj. na działce stanowiącej drogę gminną o nr ewidencyjnym 59 na skrzyżowaniu z publiczną drogą powiatową o nr drogi 3734, położonej na działce o nr ewidencyjnym 65. w obrębie wsi B. gm. B., należy uznać za wykonanie obiektu budowlanego niezgodnie z istotnymi warunkami pozwolenia na budowę oraz niezgodnie z przepisami regulującymi planowanie przestrzenne. Nadto dodano. iż słup ten rodzi niebezpieczeństwo dla ludzi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach. 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2)naruszenie przepisów postępowania. jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej. bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa. którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd. uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo. że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to.że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu. że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżących oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt. 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa materialnego. Pełnomocnik skarżących wskazując na naruszenie prawa materialnego zarzucił Sądowi I instancji błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. z 2000 r. Dz. U. Nr 106. poz.1126 ze zm.) w związku z art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7 poz. 46 ze zm.) lub ewentualnie w związku z art. 37 ust 1 – 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz.229 ze zm.). W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego tak nieprecyzyjnie sformułowany zarzut skargi kasacyjnej nie pozwala na jego rozpoznanie. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjna w jej granicach nie jest tym samym uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego w jego całokształcie. Dlatego też podstawowe znaczenie ma bardzo precyzyjne określenie przepisów prawa stanowiących podstawę zarzutu skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie albowiem Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać zakresu zaskarżenia oraz jego kierunków. Autor skargi kasacyjnej obowiązany jest tym samym do wskazania konkretnego przepisy. który został naruszony przez orzekający Sąd. Natomiast w przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżących zarzucając naruszenie przepisu art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. Nr 106 z 2000 r. poz. 1126 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe jego zastosowanie czyni to w związku z przepisem dotychczasowym przy czym pozostawia Sądowi możliwość wybrania jednego z dwóch różnych ustaw poprzez zamieszczenie sformułowania cytat. " lub ewentualnie " – koniec cytatu i w tym zakresie wskazuje ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane i z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Takie alternatywne określenie zarzutu skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie nie pozwala bowiem Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na merytoryczne jej rozstrzygnięcie. Przepis art. 103 ust 2 cytowanej wyżej ustawy Prawo budowlane z 1994 r. stanowi. iż przepisu art. 48 nie stosuje się o obiektów. których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie tej ustawy (...). do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.Powołany wyżej przepis art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. jest przepisem intertemporalnym zawierającym reguły normujące wpływ nowego prawa na stosunki powstałe pod rządami prawa dotychczasowego. Skoro pełnomocnik skarżących zarzuca Sądowi I instancji naruszenie tego przepisu przez błędną wykładnie lub niewłaściwe zastosowanie to winien jednoznacznie wskazać w podstawie skargi kasacyjnej przepis konkretnej normy prawa dotychczasowego. który wraz z nim został naruszony. Tym samym należało uczynić zarzut naruszenia art.103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. wyłącznie w związku z jedną z dotychczasowych ustaw Prawa budowlanego bądź ustawą z dnia 24 października 1974 r. lub tylko ustawą z dnia 31 stycznia 1961 r. Jednakże w rozpoznawanej sprawie tak się nie stało. Pozostawienie Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do wyboru jednej z kilku ustaw dotychczasowych. które ewentualnie mogłyby być naruszone przez Sąd I instancji nie czyni zadość prawidłowo przytoczonym podstawom skargi kasacyjnej o jakich mowa w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dodatkowo podkreślić należy. iż również autor skargi kasacyjnej w jej motywach nie zajmuje stanowiska. która to z ustaw dotychczasowych Prawa budowlanego czy ta z 1961 r. bądź ta z 1974 r. winna mieć w sprawie zastosowanie co sprawia. że przytoczone podstawy kasacyjne nie zostały również należycie uzasadnione. Dlatego też mając powyższe na uwadze należało w okolicznościach tej sprawy przyjąć. iż skarga kasacyjne nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia. Dodatkowo. niezależnie od wyżej wskazanych przesłanek oddalenia skargi kasacyjnej zauważyć należy. iż w trakcie rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący oświadczyli. iż przedmiotowy słup energetyczny został już usunięty z drogi dojazdowej Nr 65 prowadzącej do ich zabudowań. Tym samym przedmiot sporu w niniejszej sprawie już nie istnieje co w efekcie i tak prowadziłoby do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 kpa. tak jak rozstrzygnięto w toku postępowania administracyjnego. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153. poz. 1271 ze. zm.) orzekł jak w sentencji.