II SA/Lu 950/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek / spr./, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant St.insp. Elżbieta Czarnecka, po rozpoznaniu w dniu 04 listopada 2004r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu (lokalu) oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. znak: [...] Wojewoda na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126) oraz art. 138 § 1 ust. 1, po rozpatrzeniu odwołania S.K. od decyzji z dnia [...] maja 2003 r. znak: [...], podjętej z upoważnienia Starosty, udzielającej J. i E. M. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku garażowego na sklep spożywczy, zlokalizowanego na działce Nr 95/1 w C., gmina B.P. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] maja 2003 r. znak: [...] podjętą z upoważnienia Starosty o, udzielono J. i E.M. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku garażowego na sklep spożywczy zlokalizowanego na działce Nr 95/1 w C. gmina B.P.. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł S.K., właściciel działki sąsiedniej Nr 94/1, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji poprzez uznanie, że zostały spełnione warunki do uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania. W toku postępowania odwoławczego ustalono, że w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy z wniosku J. i E. M., organ pierwszej instancji pismem z dnia 3 kwietnia 2003 r., znak: AB.7354/4-1/03, zawiadomił strony o ponownym wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania w/w budynku garażowego na sklep spożywczy, z pouczeniem, że strony mogą zapoznać się z aktami sprawy oraz składać wnioski i zastrzeżenia. Inwestor przedstawił dokumenty wymagane na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz.U. z 1995 r. Nr 10, poz. 47), tj. opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych, zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego, jego konstrukcję, dotychczasowe i zamierzone przeznaczenie, rysunki niezbędne do określenia charakterystyki techniczno-użytkowej adaptacji obiektu. Dokumentacja została uzgodniona pozytywnie przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego– postanowienie z dnia [...] października 2002 r. znak: [...]. Ponadto inwestor dołączył ekspertyzę techniczną sporządzoną przez rzeczoznawcę d/s zabezpieczeń przeciwpożarowy i rzeczoznawcę budowlanego, z której wynika, że obiekt spełnia wymagania ze względu na ochronę przeciwpożarową i nie ma przeciwwskazań do rozpoczęcia jego eksploatacji jako sklepu spożywczego. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy B.P. (uchwała Rady Gminy Nr XL VIII/484/2002 z dnia 10 września 2002 r. Dz. Urz. Woj. Lubelskiego z 2002 r. Nr 131 poz. 2737) budynek znajduje się w terenie oznaczonym symbolem 2MRU, gdzie dopuszcza się zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługi komercyjne, a zatem zmiana sposobu użytkowania budynku nie narusza ustaleń tego planu. Organ odwoławczy przy wydaniu swojej decyzji nie uwzględniał wymaganych przepisami szczególnymi odległości budynku inwestorów od granicy z działką sąsiednią, zeznając, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w przypadku zmiany sposobu użytkowania obiektu należy stosować wyłącznie do części budynku objętych robotami oraz do części funkcjonalnie lub technicznie z nią powiązanych. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego oraz i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zajmowali się już wcześniej sprawą budowy budynku garażowego i wykonywania robót związanych ze zmianą sposobu użytkowania budynku. Ustalili wówczas, że budynek został wybudowany w latach 1980-1982 na podstawie pozwolenia na budowę oraz, że w 2001 r. wykonano w nim samowolnie roboty remontowe. Organy nie znalazły podstaw do nakazania jego rozbiórki. Skargę do sądu administracyjnego wniósł S.K., domagając się uchylenia decyzji Wojewody jak również poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatowego Skarżący zarzucił, że obie decyzje naruszają jego interesy, jako właściciela sąsiedniej posesji. Podniósł, że przedmiotowy budynek garażowy nie został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę, zaś jego remont i rozbudowa w 2001 r. były samowolą budowlaną i zgodnie z art. 48 Prawa budowlanego powinien podlegać rozbiórce. Skarżący zarzucił, że dokumentacja dołączona przez inwestora E.M. wymagana zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz.U. z 1995 r., Nr 10, poz. 47) została sporządzona i pozytywnie uzgodniona przez Państwowego Inspektora Sanitarnego j dopiero w październiku 2002 r., gdy skarżący zaczął dochodzić swoich praw i nie istniała w momencie budowy i przebudowy obiektu. Poza tym, w przekonaniu skarżącego zmiana sposobu użytkowania budynku z garażu na sklep spożywczy jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Działka inwestora położona w obszarze oznaczonym symbolem 2MRU, przeznaczonym m.in. pod usługi komercyjne, które w ocenie skarżącego, nie obejmują działalności handlowej, jaką jest prowadzenie sklepu spożywczego, lecz wyłącznie usługową, np. zakłady lakiernicze, naprawy pojazdów, budowlane itp. Skarżący zarzucił również, że budynek został usytuowany niezgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W świetle art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu. Warunki uzyskania tego pozwolenia zostały określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części /Dz.U. z 1995 r. Nr 10, poz. 47/. Paragraf 8 powołanego rozporządzenia określa dokumenty, jakie powinien przedłożyć inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Wbrew zarzutom skarżącego dokumentacja ta powinna być sporządzona dopiero z chwilą wystąpienia z wnioskiem o którym mowa w art. 71 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, gdyż – w świetle § 10 cyt. rozporządzenia – przedmiotem tego postępowania jest ocena zgodności zmienionego sposobu użytkowania z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi, z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz obowiązującymi Polskimi Normami. W rozpatrywanej sprawie inwestorzy J. i E.M. przedstawili wraz z wnioskiem wszystkie niezbędne dokumenty, a także uzgodnienia i opinie wymagane z mocy art. 32 ustawy – Prawo budowlane. Nie można ponadto podzielić stanowiska skarżących, że zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego budynku z garażu na sklep spożywczy jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Budynek inwestorów położony jest w obszarze oznaczonym symbolem 2MRU, w którym dopuszcza się zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługi komercyjne. Zgodnie z definicją znajdującą się w "Uniwersalnym Słowniku Języka Polskiego" (red. prof. S. Dubisz, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, t. 2, s. 178) pojęcie "komercyjny" oznacza "oparty na zasadach rynkowych, obliczony na zysk, uzależniający działanie od ekwiwalentu pieniężnego, towarowego itp.". Natomiast pojęcie "usługi" obejmuje "działalność gospodarczą służącą do zaspokajania potrzeb ludu" (t. 4, s. 281). Termin "usług komercyjne" należy więc rozumieć jako wszelką działalność gospodarczą zmierzającą do zaspokajania potrzeb ludzi wykonywaną jednak w celu uzyskania korzyści. W tak rozumianym pojęciu "usług komercyjnych" mieści się prowadzenie sklepu spożywczego. Podkreślić ponadto należy, że w postępowaniu wszczętym na podstawie art. 71 ustawy – Prawo budowlane przedmiotem badania jest zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego i dopuszczalność tej zmiany w świetle obowiązujących przepisów, w tym warunków techniczno-budowlanych. W postępowaniu tym możliwa jest zatem ocena zgodności inwestycji tylko z tymi przepisami prawa, które dotyczą zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Również podnoszony przez skarżących zarzut braku pozwolenia na budowę nie może być uwzględniony, ponieważ brak jest dokumentów i ustaleń stwierdzających fakt samowoli. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.