II SA/Po 560/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy Lilianna Drewniak – Żaba po rozpoznaniu w dniu 04 listopada 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta P. na postanowienie Wojewody z dnia [...] maja 2004r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary za przekroczenie terminu do wydania decyzji postanawia odrzucić skargę /-/L. Drewniak – Żaba Postanowieniem z dnia [...] maja 2004r. Wojewoda działając na podstawie art. 123 i 141 § 1 kpa w związku z art. 36 ust. 6 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) nałożył na Prezydenta Miasta P. karę w wysokości 4.000zł stwierdzając, że stanowi ona dochód Skarbu Państwa i winna być przekazana na określony rachunek bankowy dochodów budżetowych. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Wojewoda wyjaśnił, że w wyniku analizy rejestrów wniosków i decyzji o pozwoleniu na budowę organu I instancji ustalono, że badany wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w dniu 05 sierpnia 2003r., a decyzja Prezydenta Miasta P. nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę wydana została w dniu 14 października 2003r. Podjecie zatem decyzji nastąpiło z 8-dniowym przekroczeniem terminu, określonego w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego. Oznacza to w ocenie Wojewody, że zaistniały podstawy do wymierzenia kary w wysokości 500zł za każdy dzień zwłoki, to jest łącznej wysokości 4.000zł. Wojewoda stwierdził ponadto, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu, który uzasadniałby przekroczenie terminu wydania decyzji. Nadto wskazał, że postanowienie podlega wykonaniu z dniem doręczenia oraz, że nie przysługuje na nie zażalenie. Prezydent Miasta P. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. Prezydent Miasta P. zarzucił mu naruszenie zasad praworządności, a nadto nieuwzględnienie okoliczności, które usprawiedliwiałyby wydanie pozwolenia na budowę z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, w przypadku gdy właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi karę w wysokości 500zł za każdy dzień zwłoki. Kara ta stanowi dochód Skarbu Państwa. W powołanym przepisie nie sprecyzowano w jakiej formie prawnej organ wyższego stopnia wymierza karę za zwłokę w wydaniu decyzji, jak również nie przewidziano żadnego środka zaskarżenia od podjętego na jego podstawie aktu. Oceniając dopuszczalność wniesienia skargi na akt, któremu Wojewoda nadał formę postanowienia w pierwszym rzędzie należało wskazać, że owo postanowienie jest w istocie jednostronną czynnością organu administracji publicznej, adresowaną do określonego podmiotu – organu architektoniczno – budowlanego pierwszej instancji – oraz określającą konsekwencje zastosowania określonej normy prawa materialnego. Oznacza to, że rozstrzygnięcie podejmowane przez właściwy organ administracji publicznej na podstawie art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego, jakkolwiek pełniące funkcję dyscyplinującą w stosunku do organu orzekającego w sprawie pozwolenia na budowę (por. druk sejmowy nr 493 z dnia 15 maja 2002r. do projektu ustawy o zmianie ustawy – Prawo budowlane) jest aktem z zakresu administracji publicznej. Skoro nadto dotyczy ono nie tylko obowiązku wynikającego z przepisów prawa, ale ma znamiona prawne decyzji administracyjnej, to podlega kognicji sądu administracyjnego (art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W dalszej kolejności należało rozważyć dopuszczalność wniesienia skargi z punktu widzenia art. 52 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika bowiem, że Prezydent Miasta P. nie wezwał Wojewody do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 upsa), ani też nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 52 § 2 tej ustawy. Wobec zmiany art. 35 Prawa budowlanego, wprowadzonej ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888), a obowiązującej od 31 maja 2004r., Sąd uznał za zbędne zajęcie jednoznacznego stanowiska, co do kwalifikacji prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powołana ustawa nowelizująca określiła bowiem procedurę związaną z nakładaniem kary na organ architektoniczno – budowlany, stanowiąc, że wymierza się ją w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 35 ust. 6, 7 i 8). W rozpoznawanej sprawie, ocenianej według stanu prawnego z daty wydania zaskarżonego postanowienia, nie może budzić wątpliwości, że skarżący Prezydent nie wyczerpał żadnego ze środków prawnych, przewidzianych w art. 52 § 1, 2 i 3 upsa. Uzasadnia to odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy. Na marginesie należy dodać, że błędne pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu – stosownie do art. 112 kpa – nie może szkodzić stronie. Z przyczyn wyżej podanych orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/L. Drewniak – Żaba kk