II SA 3986/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia Pamela Kuraś - Dębecka WSA Protokolant: Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2004r. sprawy ze skargi Radio [...] sp. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na zji z dnia [...] września 2003r. nr [...]      w przedmiocie zmiany koncesji 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] 2. stwierdza nieważność uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] 3. zasądza od Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz Radio Sp. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] sierpnia 2001r. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wydał Koncesję nr [...] (dla spółki "[...]") zezwalającą na rozpowszechnianie programu radiowego przeznaczonego do powszechnego odbioru. Powyższa koncesja została zmieniona decyzją [...] z dnia [...] stycznia 2002r. w zakresie brzmienia pkt IX koncesji, dotyczącego między innymi lokalizacji nadajnika na [...]. Obecna nazwa radia "[...]" to "[...]". Pismem z dnia 4 listopada 2002 roku spółka "Radio " Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wystąpiła o dokonanie zmiany koncesji poprzez zmianę lokalizacji stacji nadawczej i przeniesienie jej z [...] do [...]. W uzasadnieniu wniosku Koncesjonariusz powołał się na negatywny wpływ działającej stacji nadawczej na stan techniczny zabytkowej wieży ciśnień w [...], z której emitowany jest sygnał. Na potwierdzenie tego stanu Koncesjonariusz powołał się na opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W dniu 10 stycznia 2003 roku Departament Koncesyjny Biura KRRiT zwrócił się do Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony Zabytków w Toruniu-Delegatura w [...] z prośbą o potwierdzenie powyższej opinii. Pismem z dnia 16 stycznia 2003 roku Wojewódzki Oddział Służby Ochrony Zabytków w [...]-Delegatura w [...] poinformował, iż Koncesjonariusz tj. spółka "Radio " Sp. z o.o. "nie mógł uzyskać takiej opinii ze względów formalnych, ponieważ o nią nie wystąpił, jak i ze względów merytorycznych, ponieważ funkcjonowanie stacji nadawczej nie wpływa negatywnie na stan techniczny w/w zabytku". W trakcie wyjaśniania okoliczności sprawy Koncesjonariusz nadesłał pismo wyjaśniające "argument" jakim posłużył się wnioskując zmianę lokalizacji przedmiotowej stacji nadawczej w następujący sposób: 1. Składając przedmiotowy wniosek opierał się na piśmie z dnia 30 września 2002 roku właściciela obiektu nadawczego (Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji), w którym został poinformowany o wynikach opinii technicznej sporządzonej przez Biuro Projektowania i Realizacji Architektury i możliwości wypowiedzenia umowy najmu. W załączonej opinii, Biuro Projektowania i Realizacji Architektury powołało się na negatywną opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, co okazało się "wprowadzeniem KRRiT w błąd" z powodu braku związku z przedmiotową sprawą. Konsekwencją pisma z dnia 30 września 2002 roku było wypowiedzenie Koncesjonariuszowi umowy najmu ze skutkiem na dzień 30 marca 2003 roku w oparciu o ekspertyzę BPiRA. Jednocześnie Koncesjonariusz zaznaczył, że Radio [...] jest słyszalne na terenie miasta [...], a wnioskowana zmiana lokalizacji może spowodować "nieznaczne polepszenie jakości sygnału". Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003r. [...] Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji działając na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. Nr 101, poz. 1114 z 2001r. ze zm.) odmówił spółce "Rafio sp. z o.o." zmiany koncesji Nr [...] poprzez zmianę lokalizacji stacji nadawczej zlokalizowanej w [...]. Decyzja powyższa została wydana w wykonaniu o uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr [...]. z dnia [...]lutego 2003r. Pismem z dnia 2 kwietnia 2003 roku Koncesjonariusz – Radio [...] Sp. z o.o., wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem w/w decyzji oraz o dokonanie zmiany w/w decyzji zgodnie z treścią wniosku. Wniosek został złożony w terminie określonym w art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu Wnioskodawca podniósł szereg zarzutów dotyczących treści poszczególnych zapisów skarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] września 2003r. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2003r. Decyzja powyższa została wydana w wykonaniu uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lipca 2003r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji podała między innymi, że treść wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jedynie potwierdza fakt, że prawdziwym zamiarem Koncesjonariusza nie było znalezienie innej lokalizacji stacji nadawczej ze względu na wypowiedzenie umowy przez dotychczasowego właściciela obiektu, ale zamiar zmiany obszaru nadawania programu oraz, co za tym idzie, charakteru rozgłośni. Koncesjonariusz faktycznie wnosił o zmianę koncesji ze względów ekonomicznych, jednocześnie nie wnosząc o zmianę warunków programowych, które zgodnie z przyjętymi założeniami przez KRRiT w koncesji wydanej dla Radia [...] miały poziom odpowiedni dla nadawcy działającego na terenie rozpowszechniania programu, w którym brak miasta powyżej 200 tysięcy mieszkańców (za co przysługiwała stosowna zniżka przy ustalaniu opłaty wynikającej z udzielenia koncesji) oraz niższy procentowy poziom udziału tematyki lokalnej w programie. Zmiana natomiast prowadziłaby do nierówności w stosunku do innych podmiotów działających na toruńskim rynku radiowym z uwagi na zastosowane w stosunku do nich wyższe wymogi w zakresie przestrzegania koncesyjnych zapisów programowych, jednocześnie działając w tych samych warunkach ekonomicznych. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła "Radio [...] Sp. z o.o." zwana dalej skarżącą. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonych decyzji. Decyzjom zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego w zakresie: 1) art. 7 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dn. 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, póz. 483 - zwanej dalej "Konstytucją"), 2) art. 6 i art. 36 ust. 1, 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 1993r. Nr 7, poz. 34 z p. zm. - zwanej dalej "Ustawą"), 2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w zakresie przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 - zwanej dalej "k.p.a."). W uzasadnieniu stwierdziła między innymi, że: Wobec wypowiedzenia przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji umowy najmu, na podstawie której skarżąca ma możliwość umieszczenia na wieży ciśnień w [...] nadajnika, anten i osprzętu umożliwiającego emisję sygnału, skarżąca została pozbawiona miejsca, z którego może emitować sygnał radiowy. Spółka podjęła starania o znalezienie odpowiedniego obiektu na terenie [...], jednak okazało się to niemożliwe. Najbliższym obiektem, mogącym odpowiadać potrzebom skarżącego, a także spełnić wymagania służb m.in. ekologicznych i administracyjnych, okazał się komin elektrociepłowni w [...] należący do Elektrociepłowni [...] SA. W związku z zaistniałymi okolicznościami, które są zupełnie niezależne od skarżącego, kontynuowanie nadawania sygnału radiowego z terenu [...] jest niemożliwe, co zostało wykazane powyżej. Oczywistym jest fakt, iż stacja radiowa nie może pozostawać niezmienna, gdyż zmiany wymusza słuchacz, dlatego też zmiana charakteru programu stacji już się odbywa, jednakże nie jest ona związana ani też nie wynika z miejsca umieszczenia nadajnika. W wypadku Radia [...] zmiany związane są z sytuacją gospodarczą i ekonomiczną regionu. W [...] i jego okolicach panuje coraz większy zastój gospodarczy, padają sanatoria, co powoduje, iż okoliczna ludność szuka zatrudnienia w większych aglomeracjach, tj. [...]czy [...], a tym samym dla słuchaczy radia rozszerza się "zasięg lokalny". Lokalnym przestaje być jedynie teren [...]. Słuchacze oczekują, że ich radio poinformuje, ich także o tym, co dzieje się w w/w miastach, gdyż one stały się dla nich terenem życia codziennego tj. [...]w którym mieszkają. Zarówno skarżący jak i KRRiT zdaje sobie z okoliczności wskazanych powyżej doskonale sprawę, wobec czego nie sposób jest upatrywać zmian programowych w radiu w innych przesłankach niż wskazane, a już bezzasadnym jest ich uzasadnianie zmianą lokalizacji stacji nadawczej. Jakiekolwiek działania organów władzy publicznej oparte na przepisach k.p.a. przewidujących wydanie decyzji w ramach tzw. "uznania administracyjnego" musi mieć podstawę prawną zawartą w przepisach administracyjnego prawa materialnego i mieścić się w granicach wyznaczonych tymi przepisami. Innymi słowy, w świetle przepisów art. 7 Konstytucji i art. 6 k.p.a., działanie organów administracji w ramach tzw. uznania administracyjnego nie może być interpretowane - jak to czyni KRRiT -jako możliwość całkowicie swobodnego (niczym nieskrępowanego) działania organów i kierowania się przy podejmowaniu decyzji względami pozaprawnymi bez uwzględniania interesu strony. Ograniczoność swobody działania organów władzy publicznej w ramach "uznania administracyjnego" ma szczególnie istotne znaczenie przy wydawaniu decyzji dotyczących działalności gospodarczej, do której zalicza się rozpowszechnianie programów radiowych. W świetle przepisów art. 20 i art. 22 Konstytucji RP wolność działalności gospodarczej stanowi bowiem podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej, a jej ograniczenie jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. W niniejszej sprawie administracyjnym prawem materialnym, stanowiącym podstawę działań KRRiT i jej Przewodniczącego, są przepisy ustawy o radiofonii i telewizji. Zaskarżone decyzje, stanowią nie tylko naruszenie art. 7 Konstytucji RP oraz powołanych wcześniej przepisów prawa, ale świadczą również o naruszeniu przez KRRiT przepisu art. 32 Konstytucji, który stanowi, że: 1. Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. 2. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny, oraz przepisu art. 6 ust 1 Ustawy, w myśl którego KRRiT stoi na straży (...) samodzielności nadawców oraz zapewnia otwarty i pluralistyczny charakter radiofonii i telewizji. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał między innymi, że skarżąca wnioskowała do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji o zmianę lokalizacji stacji nadawczej z przyczyn, jak podała, wyłącznie technicznych. Jednak prawdziwym zamiarem skarżącego nie jest znalezienie innej lokalizacji stacji nadawczej ze względu na wypowiedzenie umowy przez dotychczasowego właściciela obiektu, ale zamiar zmiany obszaru nadawania programu oraz, co za tym idzie, charakteru rozgłośni. Zmiana lokalizacji, o którą wnioskuje skarżący, powodowałaby nierówne traktowanie podmiotów (choć skarżący sam powołuje się na konstytucyjną zasadę równości). Na rynku [...] działają już inne rozgłośnie lokalne takie jak: Radio [...] Sp. z o.o. Sp. z o.o. ([...]), Radio [...] Sp. z o.o. (Radio [...]) Radio [...] SA (Radio [...]). Koncesjonariusze ci otrzymali koncesje po przeprowadzeniu postępowań na podstawie Ogłoszeń Przewodniczącego KRRIT z dnia 10 lutego 2001 i 24 oraz 25 lipca 2001 r. Krajowa Rada w żadnym stopniu nie dyskryminuje skarżącego, bowiem nic nie stało na przeszkodzie, aby skarżący wystąpił z wnioskiem o uzyskanie koncesji ze stacji zlokalizowanej w [...] na podstawie w/w Ogłoszeń Przewodniczącego KRRIT, jeżeli zamiarem skarżącego, było nadawanie programu również w [...], w związku z trudną sytuacją ekonomiczną kraju i poszukiwaniem przez ludność zamieszkałą w [...] zatrudnienia w [...], na którą to okoliczność powołuje się w skardze spółka "Radio [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270). Zgodnie z art.l § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym, przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga zasługuje na uwzględnienie w całości, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ja decyzja Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] kwietnia 2003r., a także będące podstawą wydania powyższych decyzji Uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr [...] i [...] dotknięte są istotnymi wadami prawnymi - rażącego naruszenia prawa materialnego (156 § 1 pkt 2 k.p.a.) skutkującymi stwierdzenie ich nieważności w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga na decyzje Przewodniczącego KRRiT powodowała objęcie kontrolą sądową na podstawie art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74 z 1995r., poz. 368 z późn. zmianami) również uchwał KRRiT, bowiem to głównie KRRiT rozstrzyga o koncesji i jej treści, a decyzja Przewodniczącego KRRiT odzwierciedla jedynie wolę KRRiT. Uchwała Rady przez to, że zawiera wiążące Przewodniczącego rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy musi być oceniana w świetle przepisów k.p.a. i poddana kontroli sądowej w toku kontrolowania wydanej na jej podstawie decyzji administracyjnej Przewodniczącego KRRiT /Por. np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1998r. II SA 915/97, OSP 1999/4/79/, wyrok NSA 24 października 2002r. II SA 3200/01, wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2003r. II SA 3752/02/. Obecnie na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd również obejmuje swą kontrolą wszystkie akty i czynności we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd objął więc swoją kontrolą również uchwałę nr [...] KRRiT z dnia [...] lipca 2003, poprzedzającą zaskarżoną decyzję Przewodniczącego KRRiT nr [...] z dnia [...] września 2003r. oraz uchwałę nr [...] KRRiT z dnia [...] lutego 2003r. oraz decyzję Przewodniczącego KRRiT nr [...] z [...] kwietnia 2003r. Stosownie do art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. nr 101 poz. 114 z 2001r.), decyzje o zmianie koncesji wydaje Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na podstawie Uchwały Krajowej Rady. Uchwały Krajowej Rady w tym zakresie mają charakter aktów wewnętrznych i wiążą Przewodniczącego bezwzględnie. Nie budzi zatem wątpliwości, że na zmianę koncesji (odmowę zmiany koncesji) składają się akty woli dwóch organów administracyjnych, które pozostają ze sobą w ścisłym związku i są wobec siebie komplementarne. Uchwała Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji i decyzja Przewodniczącego KRRiT wydana na jej podstawie pokrywają się treściowo. Decyzja o zmianie (odmowie zmiany) koncesji Przewodniczącego nieznajdująca podstawy w uchwale KRRiT winna być uznana za rażąco naruszającą prawo – art. 33 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja pierwszoinstancyjna, tj. decyzja Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] kwietnia 2003r. nr [...] odmawiająca zmiany koncesji skarżącej, a wydana na podstawie Uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lutego 2003r. nr [...] o treści odmawiającej spółce "Radio [...]" – skarżącej – dokonania zmiany koncesji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2001r. poprzez zmianę lokalizacji stacji nadawczej zlokalizowanej w [...], rozpowszechniającej program radiowy za pomocą częstotliwości [...] MHz, została podjęta z rażącym naruszeniem przepisów prawa art. 33 ust. 3 i art. 9 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powyższa Uchwała KRRiT jest nieważna, ponieważ została wydana z rażącym naruszeniem przepisów art. 9 ust. 2 omawianej ustawy. W myśl przepisu art. 9 ust 2 ustawy o radiofonii i telewizji Krajowa Rada podejmuje uchwały bezwzględną większością głosów ustawowej liczby członków. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że dla podjęcia wiążącej uchwały przez Krajową Radę wymagane jest przez Ustawę opowiedzenie się za uchwałą co najmniej 5 członków Krajowej Rady. Dotyczy to zarówno uchwały o zmianie koncesji jak również odmowy zmiany koncesji. Nie może zapaść zatem ważna uchwała Krajowej Rady zawierająca jakiekolwiek rozstrzygnięcie bez poparcia jej bezwzględną większością głosów ustawowej liczby członków KRRiT, która wynosi 9 członków (art. 7 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji). O większości bezwzględnej można mówić tylko wtedy, gdy liczba oddanych głosów jest przynajmniej o jeden głos większa od sumy pozostałych ważnie oddanych głosów, a więc głosów oddanych przeciw i głosów osób, które wstrzymały się od głosowania (patrz, ustawa o radiofonii i telewizji, komentarz, Jacek Sobczak s. 52, podobnie Stanisław Piątek ustawa o radiofonii i telewizji,, komentarz s. 34). Jak wynika z protokołu posiedzenia Krajowe Rady Radiofonii i Telewizji złożonego na rozprawie w dniu [...] października 2004r. z [...] lutego 2003r. zastępca Przewodniczącego KRRiT poddał pod głosowanie, kto z członków KRRiT jest za zmianą koncesji wydanej spółce Radio [...] Sp. z o.o. poprzez zmianę lokalizacji stacji nadawczej z [...] na [...]. Wynik głosowania przedstawiał się w sposób następujący: 1 głos za 3 głosy przeciw 3 głosy wstrzymują się. Pan W. D. – zgodnie z wcześniejszą wypowiedzią nie brał udziału w głosowaniu, a p. W. C. był nieobecny przy omawianiu powyższej sprawy. Na podstawie powyższego została sformułowana uchwała nr [...] odmawiająca zmiany koncesji w zakresie lokalizacji stacji nadawczej. W świetle przedstawionych faktów i okoliczności, tj. treści protokołu z posiedzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, należy stwierdzić, że uchwała Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji o nr [...] została podjęta z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 9 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji, gdyż została podjęta 3 głosami – przeciw uchwale, gdy tymczasem do podjęcia uchwały potrzeba 5 głosów, co wykazano powyżej. Wobec powyższego, również decyzja Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji podjęta w wykonaniu powyższej uchwały w sposób rażący narusza przepisy prawa tj. art. 9 ust. 2 i 33 ust. 3 omawianej ustawy. W tym miejscu należy podkreślić, że skoro do podjęcia uchwały o zmianie (odmowie zmiany) koncesji potrzebna jest bezwzględna większość głosów, to nie można przyjąć, że uchwała podjęta 3 głosami jest uchwałą prawidłową mogącą pozostać w obrocie prawnym. Skoro zatem decyzja pierwszoinstancyjna Przewodniczącego KRRiT odmawiająca zmiany koncesji skarżącej Radio [...] sp. z o.o. dotknięta była wadą nieważności, gdyż została wydana na podstawie nieważnej uchwały KRRiT z naruszeniem przepisów art. 33 ust. 3 i art. 9 ust. 2 ustawy, to i zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję pierwszoinstancyjną podzieliła konsekwentnie nieważność, gdyż utrzymała w mocy decyzję dotkniętą nieważnością. Zarówno z treści samej uchwały nr [...] z dnia [...] lipca 2003r., jak i protokołu z posiedzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z tego samego dnia wynika, że Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji utrzymała w mocy uchwałę KRRiT nr [...], która była dotknięta wadą nieważności, wobec powyższego i ta uchwała jest nieważna, a w konsekwencji zaskarżona decyzja. Jeżeli Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji na wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy chciała wydać identyczne rozstrzygnięcie – tj. chciała oddalić wniosek o zmianę koncesji, to powinna w pierwszej kolejności uchylić uchwałę dotkniętą wadą nieważności, a następnie wydać merytoryczne rozstrzygnięcie. Biorąc powyższe pod rozwagę, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. Orzekanie o 152 p.p.s.a. nie było w tym wypadku konieczne.