VI SA/Wa 159/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym; Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie WSA Pamela Kuraś-Dębecka / spr./ Asesor WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi H. D. i J. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na przedsiębiorców "D." s.c. H. i J. D. karę pieniężną w wysokości 4.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych jako podstawę przyjmując przepisy art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 pkt. 1 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz.U. Nr. 125 , poz. 1371 ze zm.) bowiem w toku kontroli drogowej , przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2003 r. na drodze krajowej nr [...] na ul. [...] w [...] stwierdzono, że posiadana przez kierowcę samochodu [...] karta opłaty za przejazd po drogach krajowych miała wypełnione tylko pole numeru rejestracyjnego pojazdu. W odwołaniu od tej decyzji strona zarzucała, że podczas kontroli uniemożliwiono kierowcy wypełnienie winiety oraz, iż nałożona kara jest niewspółmierna do stopnia zawinienia kierowcy. Ponadto z mapy [...] wyraźnie nie wynika by ul. [...] było drogą krajową nr [...], zaś kierujący kontrolowanym samochodem nie zauważył, że ulica, którą się poruszał w miejscu kontroli posiadała czerwoną tablicę, stanowiącą oznaczenie drogi krajowej. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na przedsiębiorców karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. powołując się na przepisy art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i § 2 ust. 2, § 4 ust. 1 i 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zmianami) oraz w zakresie zmniejszenia kary na przepis art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych ustaw (Dz.U. Nr 149, poz.1452) i treść lp. 1.4.1 za-łącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zmianami). Główny Inspektor w uzasadnieniu wskazał, że karta opłaty drogowej nie została wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu w sposób wskazany w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, zaś w myśl przepisu § 6 cytowanego rozporządzenia karta taka nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Ponadto, z materiału dowodowego wynika, że w chwili zatrzymania pojazdu przez patrol policji, pojazd znajdował się na odcinku ulicy [...] w [...], który zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 5 lipca 2000 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych w [...] znajdował się na drodze krajowej nr [...] (Dz. U. Nr 56, poz. 675). W skardze skarżący wnoszą o uchylenie decyzji i utrzymują, że każda droga krajowa powinna być oznaczona czerwoną tablicą informacyjną z numerem drogi, natomiast rozporządzenie określające przebieg dróg krajowych może stanowić podstawę do umieszczenia takiego znaku przy wskazanej drodze. Kierowca obowiązany jest stosować się do znaków drogowych znajdujących się na jego trasie, i gdyby takowe były, kierowca niezwłocznie wypełnił by dokumenty. Dodatkowo zarzuca, że protokół kontroli nie posiada podpisu osoby kontrolowanej a także ewentualnej wzmianki co do odmowy podpisu. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269)sądy administracyjne sprawują wy-miar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Rozpoznając zatem sprawę pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Obowiązująca ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w art. 42 ust. 1 ustanawia obowiązek uiszczania przez przedsiębiorców opłat drogowych jako zasadę ogólną. Minister Infrastruktury w dniu 14 grudnia 2001 r. wydał rozporządzenie w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych ( Dz.U. 01.150.1684 ). Przepis § 5 ust. 6 tego rozporządzenia stwierdza, że karta opłaty niewypełniona lub wypełniona w sposób inny niż określony w ust. 1 oraz ust. 3-5, a także zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Jednocześnie przepis & 4 ust. 2 rozporządzenia nakazuje wypełnienie karty drogowej przed rozpoczęciem przewozu. W przedmiotowej sprawie bezsporna była okoliczność, że kierowca kontrolowanego pojazdu należącego do skarżących, co prawda posiadał wykupioną kartę opłaty drogowej, lecz karta ta była wypełniona tylko w rubryce obejmującej numer rejestracyjny pojazdu. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, karę pieniężną nakłada się za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych, zatem w przypadku skarżących organ zasadnie przyjął, że przejazd był wykonywany bez uiszczenia opłaty. Nie ma też wątpliwości, że ulica [...] w [...] jest drogą krajową, co wynika z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 5 lipca 2000 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych w Warszawie (Dz. U. Nr 56, poz. 675). Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w przepisie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. Nr 71, poz. 838 z póź. zm.). Natomiast w myśl art. 10 ust.9 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. Nr 58, poz. 515 z 2003 r.) drogami krajowymi są drogi publiczne określone zgodnie z przepisami o drogach publicznych. W tej sytuacji okoliczność, że kierowca nie zauważył znaków drogowych właściwych dla drogi krajowej nie ma istotnego wpływu na zaistniałe naruszenie prawa i nałożenie kary pieniężnej. Jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę znak drogowy określający numer drogi krajowej należy do kategorii znaków informacyjnych i nie stanowi źródła obowiązującego prawa w przeciwieństwie do cytowanych wyżej przepisów, które powinny być znane skarżącym jako przedsiębiorcom wykonującym transport drogowy. Zgodnie z art. 7 ust.1 prawa o ruchu drogowym znaki drogowe wyrażają ostrzeżenia, zakazy, nakazy i informacje, zaś stosownie do § 65 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. z dnia 12 października 2002 r. Nr 170, poz. 1393) znaki te wskazują numer, rodzaj i kategorię drogi krajowej. Ponadto, wbrew zarzutom skargi protokół kontroli z dnia [...] lipca 2003 r. zawiera podpis kierowcy jako osoby kontrolowanej, a zatem sygnalizowane uchybienia odnośnie przebiegu tej kontroli nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym zebranym w sprawie. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.