II GSK 56/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba, Sędziowie NSA Jacek Chlebny (spr.), Małgorzata Korycińska, Protokolant Tomasz Filipowicz, po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 grudnia 2004 r., sygn. akt VI SA/Wa 143/04 w sprawie ze skargi Z. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2004 r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 grudnia 2004 r. o sygnaturze akt VI SA Wa 143/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że Komendant Wojewódzki Policji w R. decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. cofnął Z. C. licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. W wyniku odwołania od tej decyzji Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, a w jej uzasadnieniu stwierdził, że komendant wojewódzki Policji cofa licencję pracownikowi ochrony (art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia /Dz. U. Nr 114, poz. 740 ze zm./), jeśli ten przestanie spełniać warunek niekaralności za przestępstwo umyślne, określony w przepisie art. 26 ust. 2 pkt 5 wspomnianej ustawy. Skarżący został skazany za przestępstwo umyślne z art. 178 a § 2 k.k. wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 13 maja 2003 r. sygn. akt VI K 31/03. Rozpoznając skargę na decyzję organu II instancji Sąd stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej cytowanej jako P.p.s.a. - ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa, wiążą sąd administracyjny. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 13 maja 2003 r. uznano Z. C. za winnego popełnienia umyślnie czynu z art. 178 a § 2 k.k. Zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia cofnięcie licencji następuje obligatoryjnie w przypadku, gdy pracownik ochrony został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne. Zdaniem Sądu, decyzja wydana przez organ Policji miała charakter decyzji związanej, a ustawa na podstawie której ją podjęto nie pozostawiała organom luzu decyzyjnego. Z. C. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, opartej na podstawie naruszenia prawa materialnego, wniósł o jego uchylenie i rozpoznanie skargi przez NSA, ewentualnie o przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Skarżący zarzucił wyrokowi naruszenie art. 31 ust 2 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. Nr 114, poz. 740 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż przy prawomocnym skazaniu za przestępstwo określone w art. 178 a § 2 k.k. nie jest wymagany związek przyczynowy pomiędzy zakresem objętym działaniem ustawy o ochronie osób i mienia, a czynem zabronionym oraz że przytoczona przesłanka w postępowaniu w przedmiocie cofnięcia licencji jest samoistną, niezależną od opinii komendanta komisariatu Policji właściwego według miejsca zamieszkania skarżącego podstawą do cofnięcia licencji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, iż wykładnia przepisów prawa nie może pozostawać w oderwaniu od ratio legis ustawodawcy. Przepis regulujący wymóg niekaralności ma na celu wykluczenie osób, których osobowość stoi w sprzeczności z zadaniami realizowanymi przez ustawę o ochronie osób i mienia. Czyn za dokonanie którego skarżący został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w G. nie był związany z wykonywaną pracą i nie może skutkować automatycznym cofnięciem licencji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona. Z niekwestionowanych ustaleń Sądu I instancji wynika, ze skarżący został prawomocnie skazany za przestępstwo umyślne. Sąd bezbłędnie przyjął, że cofnięcie licencji pracownikowi ochrony na podstawie art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia następuje obligatoryjnie, gdy ten przestanie spełniać warunek niekaralności za przestępstwo umyślne. Powołany przepis odsyła bowiem wprost do warunków określonych w art. 26 ust. 2 pkt 5 wspomnianej ustawy. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia trafnie podniesiono, że cofnięcie licencji następuje obligatoryjnie i decyzja w tym przedmiocie nie należy do sfery uznania administracyjnego, gdyż ma charakter decyzji związanej. Odnosząc się do treści uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej należy dodatkowo zauważyć, że art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia wskazując przesłanki uzasadniające cofnięcie licencji odsyła jednocześnie do przepisów, które zawierają wymogi do wydania licencji. Warunki wydania licencji, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie osób i mienia muszą być spełnione łącznie. Brak spełnienia, któregokolwiek z warunków wymienionych w powołanych przepisach uniemożliwia wydanie licencji. Nie jest zatem możliwe wydanie licencji osobie, która wprawdzie była skazana za przestępstwo umyślne ale posiada nienaganną opinię wydaną przez komendanta odpowiedniego komisariatu Policji. Wszystkie warunki muszą zostać spełnione łącznie, dlatego brak spełnienia choćby jednego z nich uzasadnia odmowę wydania lub odpowiednio cofnięcie licencji. Nie można więc podzielić poglądu prezentowanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że niespełnienie warunku niekaralności nie stanowi samoistnej przesłanki cofnięcia licencji. Ustawodawca nie wymaga także, by popełnienie przestępstwa było związane z wykonywaniem zadań pracownika ochrony. Okoliczność zatem, że kierowanie na drodze publicznej rowerem w stanie nietrzeźwości nie było związane z obowiązkami pracownika ochrony nie ma znaczenia dla oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Mając na uwadze powyższe należało na podstawie art.184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. orzec jak w sentencji.