III SA/Łd 694/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie WSA Krzysztof Szczygielski, Asesor Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant asystent sędziego Paulina Hućko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [..] Nr [..] w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza policji ze służby 1. uchyla zaskarżony rozkaz i poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Ł. Nr [..] z dnia [..], 2. orzeka, że zaskarżony rozkaz nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. na rzecz S. M. kwotę 255 (dwieście pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rozkazem personalnym Nr [..] z dnia [..] Komendant Miejski Policji w Ł. działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2002 roku Nr 7 poz. 58 z późń.zm.) zwolnił ze służby w Policji z dniem 16 kwietnia 2004 roku S. M. Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci zeznań świadków złożonych w toczącym się postępowaniu karnym, prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w P. dawał w ocenie organu I instancji podstawę do uznania oczywistości popełnienia przez S. M. czynu o znamionach przestępstwa – nakłaniania pod groźbą pobicia do złożenia przez świadka S. M. fałszywych zeznań w toczącym się postępowaniu przygotowawczym. Kluczowym dowodem w przedmiotowej sprawie są zeznania samego pokrzywdzonego S. M., który w swoich obszernych zeznaniach z detalami opisał zachowanie S. M., który wywierał na nim presję i narzucał mu treść zeznań jakie miał złożyć w sprawie wypadku, chcąc tym samym usunąć z kręgu podejrzanych o spowodowanie tragicznego w skutkach wypadku swojego kolegę M. K.. Komendant Miejski Policji w Ł. w swojej decyzji stwierdził również, że zachowanie obwinionego w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego negatywnie rzutuje na wizerunek służby oraz obraz Policji jako instytucji zaufania społecznego. Mając więc na uwadze całokształt zebranego w sprawie materiału oraz fakt spełnienia wszelkich procedur związanych z prowadzonym postępowaniem w tym zasięgnięcie opinii związków zawodowych w przedmiocie trybu zwolnienia policjanta ze służby orzeczono jak w sentencji. W odwołaniu S. M. zarzucił wydanie przedmiotowej decyzji z naruszeniem prawa tj. przepisu art. 10 kpa poprzez pozbawienie go prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Wniósł o przywrócenie go do służby w warunkach zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowań prowadzonych w stosunku do jego osoby. W uzasadnieniu odwołujący się podniósł, że jak wynika z treści zaskarżonego rozkazu materiał dowodowy w jego sprawie został uzupełniony o kopie materiałów procesowych w sprawie prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w P.. Mając powyższe na uwadze pozbawienie prawa do zapoznania się z tymi dokumentami, stanowiącymi podstawę do uznania oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, a także pozbawienie prawa do złożenia wniosków dowodowych i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem skarżonego rozkazu, zdaniem odwołującego się w rażący sposób narusza dyspozycję art. 10 § 1 kpa. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. rozkazem personalnym nr [..] z dnia [..], działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 kpa po rozpatrzeniu odwołania S. M. uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji, ustalając datę zwolnienia na dzień 31 maja 2004 roku, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Ł. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego naruszenia art. 10 kpa, organ odwoławczy stwierdził, że zarzut ten w świetle zebranego w sprawie materiału należy uznać za chybiony. Pismem z dnia 24 lutego 2004 roku organ I instancji pouczył bowiem stronę, iż zgodnie z art. 10 kpa przysługuje jej prawo do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Stronie przesłano również pismo Zarządu Terenowego Związku Zawodowego NSZZ Policjantów Komendy Miejskiej Policji w Ł. z dnia [..], wraz z uchwałą nr [..] z dnia [..], zawierające stanowisko Związku Zawodowego NSZZ Policjantów Komendy Miejskiej Policji w Ł., o braku sprzeciwu co do zasadności zwolnienia funkcjonariusza ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Mimo wiedzy dotyczącej zajętego stanowiska do dnia wydania decyzji funkcjonariusz zachowywał się biernie. Organ odwoławczy podniósł, że strona ma prawo, a nie obowiązek czynnego udziału w postępowaniu, a zgodnie z prezentowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem organy prowadzące postępowanie nie mogą zmusić obywatela do skorzystania z przysługujących uprawnień. Za bezpodstawny organ odwoławczy uznał zarzut braku uzasadnienia okoliczności wpływających na wymiar kary, bowiem nie wymaga tego zastosowany w niniejszej sprawie tryb art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, który daje możliwość zwolnienia ze służby policjanta w przypadku popełnienia przez niego czynu o znamionach przestępstwa jeżeli popełnienie tego czynu jest oczywiste i uniemożliwia pozostawienie go w służbie. Powyższe zaś przesłanki zostały przez Komendanta Miejskiego Policji w Ł. uzasadnione. Oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa w ocenie organu odwoławczego nie budzi wątpliwości, o czym świadczy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a fakt, iż popełnienie tego rodzaju czynu i całokształt okoliczności towarzyszących sprawie osłabiają zaufanie obywateli do Policji uzasadnia niemożność pozostawienia policjanta, który dopuścił się czynu o znamionach przestępstwa w służbie. Na zakończenie Komendant Wojewódzki Policji w Ł. zaznaczył, że w przypadku pozytywnego zakończenia postępowania karnego, funkcjonariuszowi przysługuje prawo przywrócenia do służby na równorzędne stanowisko, co gwarantuje mu przepis art. 42 ust. 7 ustawy o Policji. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy nie dopatrzył się uchybień skutkujących uchyleniem zaskarżonego rozkazu i podjął decyzje o jego utrzymaniu w mocy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez niewłaściwe zastosowanie w/w przepisu wobec braku oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa, które uniemożliwia pozostawanie w służbie oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu art. 9 i 10 § 1 kpa poprzez brak pouczeń związanych z konkretnymi uprawnieniami strony i poprzez nie wezwanie przez organ do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz naruszenie przepisu art. 81 kpa poprzez uznanie za udowodnioną przesłanki normatywnej z przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, tzn. oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa, które uniemożliwia pozostawienie go w służbie, pomimo pozbawienia strony możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie rozkazu organu odwoławczego ewentualnie również poprzedzającego go rozkazu organu I instancji oraz zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sadu Administracyjnego, pełnomocnik dowodził, że naruszenie przepisu art. 10 § 1 kpa było na tyle istotne, że miało wpływ na wynik sprawy. W sytuacji gdyby skarżącemu zostało prawidłowo zagwarantowane czynne prawo do udziału w każdym stadium postępowania, to przyjęta przez organ oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa mogłaby zostać stanowczo zakwestionowana. Skarżący miałby przede wszystkim możliwość wypowiedzenia się na temat stawianych mu zarzutów, zebranych dowodów i materiałów, a to mogłoby mieć wpływ nie tylko na przyjętą przez organ oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. Gdyby organ dopełnił ciążących na mim obowiązków i pouczył skarżącego o prawie zaznajomienia się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a skarżący nie skorzystałby z przysługujących mu praw to wówczas uzasadnione byłoby stanowisko organu odwoławczego, że strona ma prawo, a nie obowiązek czynnego udziału w postępowaniu oraz, że organy prowadzące postępowanie nie mogą zmusić obywatela do skorzystania z przysługujących mu uprawnień. Pełnomocnik Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, że każdy policjant ma prawo i obowiązek znajomości przepisów prawa, a w szczególności przepisów kpa. W ocenie pełnomocnika czynności wykonane w ramach przeprowadzonego postępowania administracyjnego objęły uzyskanie materiałów procesowych z prowadzonego równolegle przez Prokuraturę Rejonową w P. postępowania przygotowawczego, które dało podstawę do przyjęcia, iż popełnienie przez stronę czynu o znamionach przestępstwa jest oczywiste. Nie powstał zatem obowiązek organu, o którym mowa w art. 79 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola , o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 cytowanej ustawy). Oznacza to między innymi, że Sąd nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi, stwierdzić należy, że w ocenie Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jedn. z 2002 r. Dz.U. Nr 7 poz. 58 ze zm.) Policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. W ocenie organów orzekających w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadniał zwolnienie funkcjonariusza ze służby wobec spełnienia przesłanek określonych w wyżej cytowanym przepisie. Pismem z dnia 24 lutego 2004 roku powiadomiono skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego jak również wskazano, że postępowanie to zmierza do zwolnienia go ze służby. W piśmie tym zawarto pouczenie, że policjantowi zgodnie z art. 10 kpa przysługuje prawo czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu. Skarżącemu doręczono również skutecznie pismo Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów KMP w Ł. zawierające stanowisko w sprawie braku sprzeciwu organizacji związkowej co do zasadności i trybu zwolnienia go ze służby. Jak wynika z treści stanowiska Komendanta Miejskiego Policji z dnia [..] oraz uzasadnienia decyzji organów obydwu instancji czynności wykonane w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego ograniczyły się jedynie do uzyskania materiałów procesowych z prowadzonego równolegle przez inny organ tj. Prokuraturę Rejonową w P. postępowania przygotowawczego. Organy administracji nie wykonały żadnych czynności dowodowych o których mowa w art. 79 § 1 kpa. W ocenie organu odwoławczego policjant ma prawo i obowiązek znać przepisy postępowania administracyjnego i pouczenie zawarte w piśmie z dnia 24 lutego 2004r o przysługującym mu prawie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu było wystarczające i zapewniało prawidłowość przeprowadzenia postępowania zmierzającego do wydania decyzji zgodnej z prawem. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Zasada praworządności powiązana jest ściśle z dyrektywą czuwania przez organ administracji nad interesem strony i innych osób biorących udział w postępowaniu. Nie ulega wątpliwości, że w warunkach postępowania, które zostaje wszczęte z urzędu, gdzie organ decyduje o jego zakresie, musi on czuwać na prawidłowym przebiegiem tego postępowania, a samo postępowanie winno być prowadzone zgodnie z zasadami procedury administracyjnej. Legalność decyzji administracyjnej wymaga bowiem jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz także z przepisami postępowania administracyjnego. Zespół norm formalnych składających się na uregulowanie procedury administracyjnej charakteryzuje się ty, że może determinować jakość i prawidłowość treści decyzji stosowania prawa. Istotną w tym kontekście jest zasada czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu. Bez tej zasady strona byłaby rzeczywiście nie podmiotem, lecz przedmiotem toczącego się postępowania. Zasad ta zapisana jest w art. 10 kpa. Jest ona wprowadzona jako uprawnienie strony do czynnego udziału. Przejawia się ona np. w obowiązku zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania, prawa strony dostępu do akt sprawy, prawa do zgłaszania dowodów, obowiązku zawiadamiania strony o terminie i miejscu przeprowadzania dowodów, prawo strony do wypowiadania się przed wydaniem decyzji. Spośród tych licznych uprawnień w przedmiotowej sprawie organy administracji zapewniły stronie tylko jedno – zawiadomienie o wszczęciu postępowania. Wbrew poglądowi organu odwoławczego, to nie strona winna wykazać dostateczną aktywność, aby zapewnić dla siebie czynny udział w postępowaniu, lecz stosownie do art. 10 § 1 kpa taki obowiązek spoczywa na organach administracji publicznej. Od zasady tej organy administracji publicznej mogą odstąpić tylko w przypadku, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną, a przyczyny odstąpienia winny być utrwalone w aktach sprawy w drodze adnotacji. (art. 10 § 2 i § 3 kpa). Zgodnie z art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba, że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 kpa. Treść przepisu art. 81 wymaga więc, aby organ administracji przynajmniej powiadomił stronę o zgromadzonym materiale dowodowym oraz o tym, w jakim czasie i miejscu strona może się z zebranymi dowodami zapoznać, jak również wypowiedzieć się co do przeprowadzonych dowodów. W przedmiotowej sprawie organy orzekające zgodnie twierdziły, że jedynymi dowodami w sprawie były dowody zgromadzone w toku równolegle prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w P. postępowania przygotowawczego. Z akt sprawy nie wynika czy skarżący znał treść tych dowodów, jeżeli zaś zważyć, że w oparciu o te dowody tj. przesłuchania świadków organy administracji doszło do istotnych w sprawie ustaleń, uznając oczywistość popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa to uchybienie polegające na tym, że skarżącego nie zapoznano z tymi dowodami należało ocenić jako istotne z perspektywy wyniku sprawy. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lutego 1998r. sygn. akt ISA/Kr 801/97 (LEX Nr 31895), którego teza pozostaje aktualna również w niniejszej sprawie "Zaznajomienie strony z dowodami zebranymi w ramach innego postępowania, w tym także postępowania karnego skarbowego, nie zwalnia organu podatkowego od obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 kpa zapoznania jej z tymi dowodami i materiałami w toku postępowania podatkowego, zmierzającego do wydania na ich podstawie decyzji podatkowej. Na żądanie strony, a w uzasadnionych wypadkach także z urzędu, organ podatkowy, mając ma względzie art. 79 § 2 kpa, powinien ponowić dowód ze świadków przesłuchanych w ramach innego postępowania, jeżeli strona nie miała możliwości brania udziału w przesłuchaniu". Przed rozpatrzeniem materiału dowodowego organ obowiązany jest wysłuchać wypowiedzi stron co do przeprowadzonych dowodów, zgromadzonych materiałów oraz wszystkich zgłoszonych żądań. Przepis art. 10 § 1 kpa zaznacza, że takie ustosunkowanie się do całego materiału faktycznego i prawnego, zgromadzonego w sprawie, który będzie podstawą do podjęcia decyzji jest szczególnym uprawnieniem stron z racji ich czynnego udziału w postępowaniu. Niezależnie od udostępnienia stronom wglądu w cały materiał dowodowy i faktyczny w celu jego oceny w całości i ustosunkowania się do niego pod katem spodziewanej decyzji w sprawie, organ jest ograniczony w uznawaniu okoliczności faktycznych za udowodnione przepisem cytowanego wyżej art. 81 kpa. Organ w trakcie całego postępowania dowodowego musi stronie stwarzać możność takiego ustosunkowania się do dowodów, a czy strona z tej możliwości skorzysta czy nie, to jest już sprawa jej koncepcji obrony swoich interesów. Nie można jednak zarzucać skarżącemu braku zainteresowania w swojej sprawie uznając, że udział w toczącym się postępowaniu jest prawem, a nie obowiązkiem strony, skoro to organy nie dopełniły podstawowych obowiązków determinujących prawidłowość postępowania i nie wezwały strony do zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami w postaci przesłuchań świadków, nie wyznaczyły terminu do wypowiedzenia się w sprawie tych dowodów i zgłoszenia ewentualnych żądań. Takie zachowanie organów administracji stanowi obrazę zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym. W utrwalonym orzecznictwie NSA prezentowany jest pogląd, że naruszenie zagwarantowanej stronie ustawowo zasady czynnego jej udziału w postępowaniu, we wszystkich jego istotnych czynnościach stanowi kwalifikowaną wadę procesową tego postępowania, niezależnie od tego czy miało to, czy też nie, wpływ na treść decyzji (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 1997r. sygn. akt III SA 1795/95 LEX Nr 29916, wyrok NSA z dnia 26 stycznia 1999r. sygn. akt III SA 979/98 LEX Nr 39458). W świetle powyższych ustaleń należało uznać, że zaskarżony rozkaz i poprzedzający go rozkaz organu I instancji zapadły w sytuacji naruszenia przepisów art. 10 i 81 kpa, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi zaś na fakt, iż materialną treść decyzji ocenia się również przez pryzmat poprawności procedury, przy zastosowaniu której została podjęta, to podniesione wyżej istotne uchybienia procesowe nie pozwalają sądowi na merytoryczną ocenę zaskarżonego rozkazu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie dotyczące wykonania zaskarżonej decyzji zostało podjęte przez Sąd na podstawie art. 152 cytowanej ustawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do art. 200 w związku z art. 205§ 2 cytowanej ustawy. Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika – adwokata J. A. o zasądzenie kosztów postępowania w niniejszej sprawie w kwocie 1515 złotych. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163 poz. 1348 z późń.zm.) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w innej sprawie 240 złotych. W świetle § 2 ust. 1 ww rozporządzenia opłaty stanowiące podstawę zasądzenia przez sądy kosztów zastępstwa prawnego nie mogą być wyższe niż stawki minimalne, o których mowa w rozdziałach 3-5, niezależnie od wysokości tych opłat ustalonych w umowie miedzy adwokatem a klientem. W przedmiotowej sprawie wnioskowana przez pełnomocnika kwota 1500 złotych przewyższa nawet możliwość przyznania przez sąd opłaty w wysokości sześciokrotnej stawki minimalnej (§ 2 ust. 2 cytowanego rozporządzenia). W ocenie Sądu ani stopień zawiłości sprawy, ani nakład pracy adwokata nie uzasadniały bowiem takiego wniosku. Wyrok ma ten skutek, iż organy administracji winny ponownie rozpoznać sprawę z uwzględnieniem zasad prawidłowej procedury administracyjnej, co oczywiście w żaden sposób nie przesądza o kształcie przyszłego rozstrzygnięcia.