II SA/Po 2833/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia NSA Stanisław Małek (spr.) Protokolant ref. staż. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2002r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] września 2002r. Nr [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego M. S. kwotę 10zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych; III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/B. Drzazga /-/A. Zieliński /-/St. Małek Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia [...] września 2002r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 Nr 106, poz. 1126 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. M. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo – garażowego na działkach nr [...] i [...] przy ulicy [...]. Ustalono, że plan zagospodarowania przestrzennego określa, iż funkcją osiedla, na którym zlokalizowano przedmiotowy obiekt jest zabudowa mieszkaniowa z możliwością lokalizacji usług i rzemiosła nieuciążliwego. Zgodnie z ustaleniami § 2 pkt 9 planu "nieprzekraczalne linie zabudowy od granicy działek określone zostały na rysunku nr 1. Linie zabudowy niewidoczne na rysunku planu winny odpowiadać wymogom przepisów prawa budowlanego, uwzględniać konfiguracje terenu i istniejący drzewostan". Projekt budowlany przewiduje budowę budynku przy granicy z działką nr [...] będącą własnością M. S. . W świetle przepisu § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r. Nr 15) dopuszczalne jest usytuowanie przedmiotowego budynku bezpośrednio przy granicy z działką nr [...], gdyż linia zabudowy ustalona została w odległości 6 metrów od granicy. M. S. wniósł odwołanie domagając się uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Zarzucił, iż usytuowanie budynku narusza wymogi przepisu § 12 powołanego rozporządzenia i nie uwzględnia planowanej przez niego zabudowy działki. Wskazał także, iż decyzja narusza art. 43 ustawy o drogach publicznych gdyż planowana inwestycja będzie usytuowana w odległości mniejszej niż 6 metrów od drogi gminnej. Wojewoda zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż decyzja nie narusza wymogów przepisu § 12 rozporządzenia. Odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy od granicy działki od strony południowej wynosi bowiem 6 metrów. Pozwala to na zachowanie odległości, o których mowa w § 12 ust. 4 rozporządzenia. Odnosząc się do ustawy o drogach organ odwoławczy wyjaśnił, iż (art. 43 ust. 2) w szczególnie uzasadnionych przypadkach właściwy zarząd drogi może wyrazić zgodę na usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze w odległości mniejszej niż określona została w art. 43 ust. 1. Pismem z dnia [...] września 2001r. zarządca drogi uzgodnił pozytywnie lokalizację przedmiotowego obiektu. Podkreślono, iż kwestionowana decyzja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane). M. S. wniósł skargę, domagając się uchylenia obu decyzji. Skarżący zarzucił, iż udzielone pozwolenie na budowę narusza wymogi przepisu § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stwierdził, iż plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje zabudowy działki nr [...], która została powiększona o 6 metrów na podstawie stosownej uchwały Rady Miasta. Podkreślił, iż budowa obiektu bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] narusza jego interes prawny. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Organ pierwszej instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku gospodarczo – garażowego na działkach nr [...] i [...] przy ulicy [...] w Z. . Obiekt został usytuowany w granicy z działką nr [...] stanowiąca własność skarżącego. Zgodnie z powołanym rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – dopuszcza się usytuowanie budynku z zastrzeżeniem § 270 ust. 2, bezpośrednio przy granicy działki, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości miedzy projektowaną zabudową, a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Oznacza to, że projektowany budynek ze ścianą o odpowiedniej odporności ogniowej zwróconą w stronę granicy bez otworów okiennych i drzwiowych, powinien być usytuowany co najmniej 3 metry od istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej (§ 12 ust. 4 pkt 2). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przedmiotowego terenu (uchwała Rady Miejskiej z 28 maja 1998r. Nr LIII/393/98) ustala nieprzekraczalną linię zabudowy od granicy działek (§ 2 pkt 9). Z akt sprawy nie wynika jednak, czy i w jaki sposób skarżący zaprojektował zagospodarowanie działki graniczącej z zamierzoną budową. W szczególności brak jest jakichkolwiek ustaleń co do miejsca usytuowania projektowanych elementów zagospodarowania. W toku postępowania nie wyjaśniono także, rzeczywistego przebiegu nieprzekraczalnej linii zabudowy, która według organów administracji znajduje się w odległości 6 metrów od granicy działki. Dokumentacja graficzna znajdująca się w aktach sprawy nie pozwala jednak na poczynienie w tym zakresie jednoznacznych ustaleń. Powyższe wątpliwości stanowiły podstawę uchylenia przez Sąd Administracyjny decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej przez skarżącego budowy budynku mieszkalnego na działce nr [...]. W wyroku z [...] czerwca 2004r. (sygn. akt II SA/Po 334/02) wskazano, iż tekst planu w zakresie linii zabudowy odsyła do rysunku planu. W związku z tym organ administracji winien przedłożyć odpowiedni fragment części graficznej planu i "szczegółowo przedstawić przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy poprzez podanie stosownych wyliczeń odległości na mapie w odniesieniu do rzeczywistości". Warunkiem usytuowania obiektu w granicy działki jest wykazanie zachowania wymaganych odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Wobec braku niezbędnych ustaleń co do rzeczywistego przebiegu nieprzekraczalnej linii zabudowy, należało uznać, iż zaskarżone decyzje naruszają wymogi przepisu art. 7 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać nadto należy, iż wbrew wymogom przepisu art. 10 kpa w toku postępowania administracyjnego nie umożliwiono skarżącemu przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W aktach sprawy brak jest też stosownej adnotacji o przyczynach odstąpienia od powyższej zasady. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, stwierdzić należy, iż bezzasadny jest zarzut dotyczący budowy na tzw. placyku nawrotowym. Zakończenie ulicy [...] placykiem nawrotowym znajduje się bowiem na działce nr [...], a nie na działkach [...] i [...], na których zlokalizowany jest projektowany obiekt (§ 3 pkt 4 uchwały). Bez znaczenia jest też argument skarżącego, iż w planie zagospodarowania przestrzennego "nie ma ani słowa o możliwości zabudowy" powiększonej o 6 metrów działki nr [...]. Cały teren zamierzonej budowy objęty jest bowiem ustaleniami planu (symbol M-8), który oznacza obszar budownictwa mieszkaniowego z możliwością lokalizacji usług i rzemiosła nieuciążliwego. Z tych powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1271) i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie III, zgodnie z art. 152, traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/B. Drzazga /-/A. Zieliński /-/St. Małek kk