II SA/Wr 1639/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu W składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia NSA Joanna Kuczyńska /spr./ Sędziowie : Sędzia NSA Anna Moskała Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Protokolant : Krzysztof Caliński Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. Odział Zamiejscowy w W. z dnia [...] o Nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] o nr [...] Sygn. akt 3 II SA/Wr 1639/02 2 Uzasadnienie Przedmiotem skargi jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. Oddziału Zamiejscowego w W. z dnia [...] o Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] o nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Pan A. C. w latach 1965 - 1995 pracował w różnych zakładach pracy na stanowiskach traktorzysty ( 1969-1971), operatora zespołu przenośników (1971 - 1973), wiertacza ręcznego w kamieniu ( 1985) i kierowcy sprzętu ciężkiego ( 1971 - 1985 i 1985 -1995) - na których to stanowiskach był narażony na ponadnormatywny hałas. Po zakończeniu pracy zawodowej, stan narządu słuchu Pana C. oceniał Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z opisem w karcie wypisowa z dnia [...] Instytut rozpoznał wówczas głuchotę znacznego stopnia o charakterze mieszanym, jako skutek pozapalnych stanów uszu, nie znajdując tła zawodowego choroby. Powyższe dało podstawę Państwowemu Terenowemu Inspektorowi Sanitarnemu w W. do wydania w dniu [...]decyzji [...] orzekającej brak podstaw do stwierdzenia u Pana A. C. choroby zawodowej - zawodowego uszkodzenia słuchu. Wnioskiem z dnia [...] pełnomocnik Pana C. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. o uchylenie powyższej decyzji argumentując, że po wydaniu decyzji w 1996r. ujawniła się u jego klienta głuchota i choroba wibracyjna. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. decyzją z dnia [...] odmówił uchylenia decyzji o braku podstaw do stwierdzenia u Pana C. zawodowego uszkodzenia słuchu, z powodu braku nowych dowodów w sprawie. Decyzja stała się przedmiotem odwołania, w którym pełnomocnik zarzucał organowi, że odmawiając uchylenia decyzji z 1996r. sam nie poczynił żadnych ustaleń co do stanu zdrowia odwołującego się a w szczególności na okoliczność występowania u niego głuchoty i choroby wibracyjnej. Do odwołania dołączono audiogram z [...] wraz z zaświadczeniem o stanie zdrowia z Poradni Otolaryngologicznej w W. W wyniku wniesionego odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny dokonał analizy zebranego w sprawie materiał dowodowego stwierdzając, że fakt znacznego niedosłuchu u Pana A. C., wykazany w załączonych do odwołania wynikach badań z [...], znany był organowi już w 1996 r. Zdaniem organu, od ustania zatrudnienia a tym samym narażenia zawodowego na hałas upłynęło siedem Sygn. akt 3 II SA/Wr 1639/02 3 lat, tym samym trudno doszukiwać się głuchoty zawodowej bez ekspozycji na hałas. Wskazano również , że w odniesieniu do choroby wibracyjnej obowiązują zasady rozpoznawania chorób zawodowych określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadniczo podniesiono argumenty wskazane w odwołaniu od decyzji. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. Oddział Zamiejscowy w W. wnosił o oddalenie skargi z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka też sytuacja zaistniała w niniejszym przypadku, a zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu jest sądem właściwym rzeczowo i miejscowo do rozpoznania niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne czy postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. W przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja czy postanowienie narusza przepisy prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd uchyla decyzję lub postanowienie a to na podstawie art. 145 § 1 cyt. ustawy. Zgodnie z przepisem § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Z przepisu tego wynika, że o uznaniu schorzenia za chorobę zawodową decydują dwa czynniki: umieszczenie schorzenia w wykazie Sygn. akt 3 II SA/Wr 1639/02 4 chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do wymienionego rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych, oraz ustalenie, że schorzenie zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy, przy czym przy ocenie działania czynnika szkodliwego należy uwzględnić okoliczności wymienione w § 1 ust. 2 tego rozporządzenia. Niewątpliwie pierwsza ze wskazanych przesłanek występuje w sprawie będącej przedmiotem sporu . Druga zaś nie została spełniona poza stwierdzeniem w karcie wypisowej Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., że mieszany charakter niedosłuchu przy uwzględnieniu danych o narażeniu na hałas w miejscu pracy prowadzi do wniosku, iż z przeważającym prawdopodobieństwem nie znaleziono podstaw do stwierdzenia zawodowego urazu akustycznego . Zdaniem Sądu organy nie wyjaśniły należycie stanu faktycznego sprawy a w szczególności w jakich warunkach skarżący był zatrudniony. Jedynie poprawne przeprowadzenie wywiadu epidemiologicznego w miejscu wykonywanej przez skarżącego pracy może pozwolić na dokonanie miarodajnej oceny, czy praca była wykonywana w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej. Skoro u skarżącego stwierdzono ubytek słuchu (uszczerbek na zdrowiu) i stwierdzono ponadnormatywne natężenie hałasu na stanowisku pracy, którą wykonywał, to ten ubytek słuchu, zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w pkt. 15 wykazu chorób zawodowych, należy zakwalifikować jako chorobę zawodową niezależnie od występowania innych okoliczności / stany zapalne/ również mogących powodować wystąpienie niedosłuchu. Nadto w decyzji organu odwoławczego nie odniesiono się do wskazanego w odwołaniu przypuszczenia występowania u odwołującego się również choroby wibracyjnej. Należało wskazać odwołującemu się właściwą drogę w oparciu o przepisy ustawy cyt. wcześniej o chorobach zawodowych, do dochodzenia istnienia choroby wibracyjnej jako choroby zawodowej . Słuszny interes strony jak również niewątpliwy postęp w naukach medycznych w tym również w zakresie diagnozowania chorób zawodowych, uzasadnia ponowne rozpoznanie wniosku o stwierdzenie istnienia u skarżącego choroby zawodowej. Mając na względzie powyższe , zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji należało uchylić na podstawie art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 TDJ2ŁJL270).