II OSK 360/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Gorczycka-Muszyńska /spr./, Sędziowie NSA Alicja Plucińska-Filipowicz, Joanna Runge-Lissowska, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Miasta P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2004 r. sygn. akt II SA/Po 710/04 w sprawie ze skargi J. K. i M. P. na uchwałę Rady Miasta P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie protestów do projektu planu miejscowego 1. uchyla zaskarżony wyrok 2. zasądza od J. K. i M. P. na rzecz Rady Miasta P. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpatrzeniu skargi J. K. i M. P. na uchwałę Rady Miasta P. odrzucającą, zakwalifikowane jako protesty, zastrzeżenia do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic [...] i [...] w P., zgłoszone przez skarżących, właścicieli działek położonych w tym rejonie, co do których w projekcie planu wprowadzono określone ograniczenia możliwości ich zagospodarowania – stwierdził nieważność tej uchwały. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że wyłożenie planu do publicznego wzglądu miało miejsce trzykrotnie: w dniach od 30 maja 2003 r. do 30 czerwca 2003 r., od 3 listopada 2003 r. do 25 listopada 2003 r. i w dniach od 20 stycznia 2004 r. do dnia 20 lutego 2004 r. Ponieważ wyłożenie planu po raz trzeci miało miejsce po wejściu w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), to stosownie do art. 85 ust. 2 tej ustawy do postępowania planistycznego nie miały zastosowania przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, nie było zatem podstaw do wydawania uchwał o odrzuceniu czy uwzględnieniu zarzutów i protestów, których nowa ustawa z dnia 27 marca 2003 r. nie przewiduje. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, zaskarżona uchwała podjęta została z naruszeniem art. 85 ust. 2 pow. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. i dlatego na podstawie art. 147 § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega stwierdzeniu nieważności. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Rada Miasta P., reprezentowana przez radcę prawnego. W skardze zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 85 ust. 2 pow. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. przez przyjęcie, że w okolicznościach sprawy niniejszej procedura uchwalania planu powinna być prowadzona według nowej ustawy z dnia 27 marca 2003 r., a nie według przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Z tych względów autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że przewidziane w art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. warunki pozwalające na kontynuację procedury sporządzania i uchwalania planu według ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. tj. podjęcie uchwały o przystąpieniu do zmiany planu i zawiadamianie zainteresowanych o terminie wyłożenia planu przed dniem wejścia w życie nowej ustawy zostały spełnione. Procedurę planistyczną rozpoczęto bowiem po podjęciu przez Radę Miejską w P. uchwały Nr L IV/553/02, zaś zawiadomienie zainteresowanych o wyłożeniu planu dokonane zostało w dniu 26 maja 2003 r. Przepis art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. nie przewiduje innych warunków, jakie musiałyby być spełnione, aby stosować procedurę według ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Ponowienie wyłożeń projektu planu było niezbędne w związku z uwzględnieniem zgłoszonych protestów i zarzutów powodujących zmiany planu i uzasadniających ponowne wyłożenie w celu umożliwienia zainteresowanym zapoznania się z tymi zmianami i dokonane zostało zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest uzasadniona. Przepis art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że: "do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego względu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że rozpoczęte prace nad miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego kończy się i uchwala pod rządami nowej ustawy tylko wówczas, gdy przed dniem wejścia w życie nowej ustawy tj. przed dniem 11 lipca 2003 r. postępowanie planistyczne nie zostało doprowadzone do etapu zawiadomienia o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Jeśli zaś przed tym terminem procedura planistyczna została doprowadzona do etapu zawiadomienia o terminie wyłożenia – kontynuację prac nad planem prowadzi się na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Cezurą stosowania przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. w procedurach sporządzania planów zagospodarowania przestrzennego jest więc pierwsze zawiadomienie o terminie wyłożenia ich projektów do publicznego wzglądu. Ponowione, kolejne wyłożenia, dokonywane zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., w związku z wprowadzeniem zmian niezbędnych w wyniku uwzględnienia wniosków, protestów i zarzutów, nie mają więc żadnego znaczenia przy dokonywaniu oceny, według jakich przepisów mają być kontynuowane prace przy sporządzaniu i uchwalaniu planu. W tych okolicznościach należało uznać, iż zaskarżony wyrok sądowy został wydany z naruszeniem pow. art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. przez błędną jego wykładnię i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.