II OSK 552/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. i J. B., B. i Z. J., K. A., M. S. oraz H. i R. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2004 r., sygn. akt. IV SA 4547/03, IV SA 4549-4551/03, IV SA 4553 - 4557/03 i IV SA 4559 – 4561/03 w sprawach ze skarg B. i J. B., B. i Z. J., A. i B. M., A. i J. P. (reprezentujących K. A.), M. S. oraz H. i R. S. na uchwały Rady Miejskiej w Kobyłce z dnia 2 października 2005 r. w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia uchylić zaskarżone postanowienie w części odrzucającej skargi B. i J. B., B. i Z. J., A. i B. M., K. A. (reprezentowanej przez A. i J. P.), M. S. oraz H. i R. S. i przekazać sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargi B. i J. B., E. D.-E., B. i Z. J., T. K., T. M., A. i B. M., A. i J. P., E. i W. P., M. S., H. i R. S., K. i M. W. oraz Z. Ż. na uchwałę Rady Miejskiej w Kobyłce z dnia 2 października 2003 r. nr XII/100/03, w sprawach sygn. akt IV SA 4547/04, IV SA 4549-4551/03, IV SA 4553-4557/03 i IV SA/4559-4561/03. Sąd przyjął, że skargi na wskazaną uchwałę wniesione przez tych skarżących są niedopuszczalne, ponieważ uchwała ta rozstrzyga o odrzuceniu zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wniesionych przez M. i W. B., dotyczących zaprojektowania drogi wewnętrznej na działkach nr [...] i [...] obr. [...] w Kobyłce, a wobec tego pozostali skarżący nie mieli legitymacji do wniesienia skargi w tej sprawie co uzasadnia ich odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę kasacyjną od tego postanowienia wnieśli B. i J. B., B. i Z. J., A. M., K. A. (w jej imieniu działają A. i J. P.), M. S. oraz H. i R. S., w części ich dotyczącej, podnosząc zarzut naruszenia art. 6 i 58 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 32 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 169, poz. 1646). Zdaniem skarżących w jednym piśmie zawarte były skargi na uchwały Rady Miejskiej w Kobyłce dotyczące odrzucenia zarzutów skarżących do projektu miejskiego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie w piśmie tym wskazano uchwałę nr XII/100/03, jednakże z treści pisma wynika, że skarżący zaskarżają także inne uchwały w sprawie rozpatrzenia zarzutów wniesionych do projektu planu i wśród załączników wymienili także uchwałę nr XII/95/03. Sąd nie wezwał właściwie skarżących do uzupełnienia braków skargi i nie pouczył ich o skutkach prawnych czynności, pomimo, że działali bez adwokata lub radcy prawnego. Ponadto Sąd odrzucił skargę A. i J. P., którzy wnieśli skargę jako pełnomocnicy K. A., co świadczy o pobieżnym zapoznaniu się ze złożonymi dokumentami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Z akt sprawy wynika, że pismo z dnia 4 listopada 2003 r. (wniesione do Sądu 6 listopada 2003 r.) wskazujące wielu skarżących zostało zakwalifikowane jako obejmujące odrębne skargi skarżących na uchwałę Rady Miejskiej w Kobyłce z dnia 2 października 2003 r., nr XII/100/03 dotyczące odrzucenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do pisma dołączona została uchwała z dnia 2 października 2003 r. nr XII/95/03 dotycząca odrzucenia zarzutów do projektu planu wniesionych także przez skarżących H. i R. S., K. A., którą reprezentują rodzice A. i J. P., oraz B. i Z. J. Z pisma tego wynika ponadto, że skarżący są właścicielami różnych nieruchomości (działek) i nie zgadzają się na przeprowadzanie drogi przez ich nieruchomości, ponieważ narusza to ich prawo własności. W odpowiedzi na skargę przekazanej przez organ w piśmie z dnia 29 listopada 2004 r., której nie doręczono skarżącym, organ wskazał, iż uchwała z dnia 2 października 2003 r. nr XII/100/03 dotyczy odrzucenia zarzutów do projektu planu wniesionych przez M. i W. B., natomiast zarzuty do projektu planu wniesione przez pozostałych skarżących, których skargi kasacyjne są rozpatrywane, zostały odrzucone odrębnymi uchwałami. Z akt sprawy przekazanych przez organ wraz z odpowiedzią na skargę wynika, że na sesji Rady Miejskiej w Kobyłce w dniu 2 października 2003 r. zostały podjęte: uchwała nr XII/95/03 w sprawie odrzucenia zarzutów między innymi skarżących B. i J. B., H. i R. S. oraz K. A., uchwała nr XII/96/03 w sprawie odrzucenia zarzutów A. M., uchwała nr XII/97/03 w sprawie odrzucenia zarzutów M. S. i uchwała nr XII/100/03 w sprawie odrzucenia zarzutów M. i W. B. W takim stanie rzeczy należało stwierdzić, że pismo z dnia 4 listopada 2003 r. obejmujące skargi wniesione przez skarżących, pomimo, że zatytułowane zostało jako skarga na uchwałę z dnia 2 października 2003 r. nr XII/100/03 nie wskazywało zaskarżonych uchwał, co stanowiło brak formalny skargi w rozumieniu art. 57 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wymagało ich uzupełnienia w trybie art 49 § 1 w związku z art 58 § 1 pkt 3 tego Prawa. Dostrzegając zapewne te braki formalne skarg Sąd wezwał skarżących B. i J. B. (pismo z dnia 3 marca 2004 r. k. 33), aby w terminie 7 dni, oświadczyli w imieniu własnym i pozostałych skarżących, czy wnoszą skargę na uchwałę nr XII/100/03 czy także na uchwałę nr XII/95/03. Wezwanie to nie było jednak prawidłowe, ponieważ nie było żadnych podstaw do odstąpienia od wezwania każdego ze skarżących do uzupełnienia ich skargi (B. i J. B. nie byli upoważnieni do reprezentowania pozostałych skarżących), wezwanie to nie określało wyraźnie, iż chodzi o wskazanie uchwały, na którą wnoszą skargę, a ponadto wezwanie to nie określało w jakim trybie i pod jakim rygorem ma być wykonane wezwanie Sądu. Wezwanie do usunięcia braków formalnych skarg powinno być jednoznaczne i pełne, ponieważ skarżący występowali bez adwokata lub radcy prawnego, a wobec tego, z mocy art. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd był zobowiązany do udzielenia stronom potrzebnych wskazówek i pouczeń o czynnościach procesowych i skutkach ich zaniedbań. Z przytoczonych wyżej względów zarzut naruszenia art. 6 i art 58 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest uzasadniony, a wobec tego na podstawie art. 185 § 1 tego Prawa Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej odrzucenia skarg B. i J. B., B. i Z. J., A. i B. M., A. i J. P. działających w imieniu córki K. A., M. S. oraz H. i R. S. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Sąd nie orzekał, ponieważ o zwrocie kosztów, stosownie do przepisu art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200) oraz w orzeczeniu o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 tego Prawa. O kosztach postępowania kasacyjnego sąd orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i 204 wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w wyrokiem sądu pierwszej instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę. W razie uwzględnienia skargi kasacyjnej skarżącego na postanowienie o odrzuceniu skargi, poniesione przez skarżącego koszty postępowania kasacyjnego związane ze skargą kasacyjną na postanowienie o odrzucenie skargi, podlegają zaliczeniu do poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw i mogą być zasądzone na rzecz skarżącego od organu w razie uwzględnienia skargi, na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast o zwrocie kosztów sądowych, które zostały uiszczone a nie są kosztami należnymi, orzeka z urzędu, na podstawie art. 225 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd pierwszej instancji.