II SA/Wr 1710/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia NSA Julia Szczygielska /sprawozdawca/ Protokolant: Katarzyna Grott po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2005r. sprawy ze skargi R. A. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w miejscowości Sady I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących 290 zł /dwieście dziewięćdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania . Przedmiotem skargi R. A. i M. M. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], Nr [...]. Decyzją tą organ odwoławczy powołując się na przepis art. 138 § 1 pkt.2 k.p.a. oraz art.40 ust.1 i 3 oraz art.46a ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm./ uchylił w całości decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...], Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działek nr [...], [...] i [...] we wsi S. dla budowy na nich obiektów: mieszkalnego, gospodarczego i garażowego wraz z infrastrukturą techniczną przyłączeniową dla planowanego gospodarstwa sadowniczego z siedliskiem i stwierdził brak podstaw do jej wydania. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że opisaną wyżej decyzją Wójt Gminy M. powołując się na ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy (uchwalonego przez GRN w M. uchwałą nr [...] z [...]), określającego teren wskazany pod w/w inwestycje jako uprawy polowe ( RP ), łąki i pastwiska (RZ), lasy i zadrzewienia ( RL ) uznał zamierzenie inwestora za zgodne z tym planem. W decyzji tej Wójt Gminy określił warunki dla omawianej inwestycji wynikające z przepisów szczególnych, w tym m.in. z rozporządzenia Ministra GP i B z 14.12.1994 r., warunki jej obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, sformułował warunki dot. ochrony interesów osób trzecich w rozumieniu przywołanego w decyzji art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, a także zamieścił w niej wymagane klauzule wynikające z art. 46 ust. 2 i 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Linie rozgraniczające teren inwestycji zostały oznaczone na mapie w skali 1 :1000 stanowiącej załącznik graficzny do decyzji. W odwołaniu od powyższej decyzji Dyrektor D. Zespołu Parków Krajobrazowych we W. zarzucił wydanie jej z naruszeniem przepisów art. 13a ust. 4 ustawy z 16.10.1991 r. o ochronie przyrody ( Dz.U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 ), art. 73 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, a ponadto sprzeczność z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego gminy, co skutkuje jej nieważnością. Nadto Dyrektor DZPK we W. podkreślił wynikający z przywołanych w odwołaniu przepisów nakaz ochrony walorów krajobrazowych na terenie wskazanym przez wnioskodawców, co Jego zdaniem znalazło także odzwierciedlenie w samym planie zagospodarowania przestrzennego gminy M., ustalającym m.in. konieczność ochrony krajobrazu Ś. Parku Krajobrazowego. W ocenie Kolegium wskazany przez wnioskodawców teren działek nr 3, 5 i 7 we wsi S. nie jest w ogóle przeznaczony pod zabudowę o czym świadczy zarówno rysunek planu jak i jego ustalenia ogólne i szczegółowe dot. wsi S. (pkt 16.2 ). Argumenty zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji, o możliwości jego zabudowy z odwołaniem się organu do przepisów definiujących pojęcie gospodarstwa rolnego ( m.in. ustawy z 15.11.1984 r. o podatku rolnym ), które nie mają zastosowania do ustalania warunków zabudowy w trybie przepisów ustawy z 7.07.1994 r. w zagospodarowaniu przestrzennym, są niezasadne. Kolegium podkreśliło, że w uzasadnieniu decyzji z [...] wskazało wyraźnie , że zasady zabudowy terenów rolnych obiektami służącymi do produkcji rolnej określa uchwała NSA z 11.05.1998 r. przywołana wprawdzie przez organ I instancji, ale błędnie zinterpretowana, a także orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu (m.in. wyroki z 12.05.1998 r. sygn. akt II S.A./Wr 913/97 i z 20.09.1996 r. sygn. akt S.A./Wr 3624/95 ). Określona w zaskarżonej decyzji Wójta Gminy M. zabudowa omawianych działek w S. obiektami, które nie służą wyłącznie do produkcji rolnej, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie odpowiada powyższym zasadom, a ponadto narusza zasady ochronne ustanowione dla Ś. Parku Krajobrazowego, co podkreślił odwołujący. Z powyższych względów zaskarżoną decyzję Kolegium uchyliło w całości, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a i orzekło o braku podstaw do jej wydania w związku z art. 46a ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium zwraca równocześnie uwagę, że wyznaczenie poszczególnych terenów w gminie pod określoną zabudowę, odpowiadającą aktualnym potrzebom inwestorów, powinno odbywać się poprzez dokonanie stosowanej zmiany nieaktualnych ustaleń obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego gminy z 1989 r. a nie przez ustalenie decyzjami warunków zabudowy w sposób nie odpowiadający funkcjom terenów, określonym przez ten plan. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], Nr SKO [...] wnieśli R. A. i M. M. zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; a) art. 64 Konstytucji RP i art. 140 Kodeksu cywilnego, poprzez ograniczenie prawa własności w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa; b) art. 46a ust. 1, pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. tekst jedn. z 1999 roku, nr 15 poz. 139 z późn. zm.), poprzez przyjęcie, iż decyzja Wójta Gminy M. jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; c) art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. tekst jedn. z 1999 roku, nr 15 poz. 139 z późn. zm.), poprzez przyjęcie, iż decyzja Wójta Gminy M. narusza przepisy ustawy z dnia 16 października 1991 roku o ochronie przyrody (Dz.U. tekst jedn. z 2001 roku, Nr 99, poz. 1079) i jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; d) art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. tekst jedn. z 1999 roku, nr 15 poz. 139 z późn. zm.), poprzez przyjęcie, iż zabudowa i zagospodarowanie działek nr [...], [...] i [...] we wsi S., gmina M. narusza przepisy ustawy z dnia 16 października 1991 roku o ochronie przyrody (Dz.U. tekst jedn. z 2001 roku, Nr 99, poz. 1079), podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisów ustawy o ochronie przyrody prowadzi do zupełnie odmiennych wniosków; e) art. 13a ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1991 roku o ochronie przyrody (Dz.U. tekst jedn. z 2001 roku, Nr 99, poz. 1079) przyrody przyjęcie, iż plan ochrony parku krajobrazowego obejmuje park wraz z otuliną podczas gdy przeprowadzona wykładnia systemowa wewnętrzna (zestawienie art. 13 a ust 1, 24 ust.5 z uchylonym ustawą z dnia 7 grudnia 2000 roku o zmianie ustawy ochronie przyrody (Dz.U. z 2001 roku, Nr 3, poz. 21) art. 24 ust 9) wskazuje jednoznacznie, iż plan ochrony obejmuje tylko teren parku krajobrazowego bez otuliny; f) art. 11 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 roku o zmianie ustawy ochronie przyrody (Dz.U. z 2001 roku, Nr 3, poz. 21), poprzez przyjęcie, iż rozporządzenie nr 18 Wojewody D. z dnia 3 sierpnia 1999 r. (Dz. Urzęd. Wojew. D. z 1999 r., Nr 22, poz. 982) w sprawie zatwierdzenia planu ochrony Ś. Parku Krajobrazowego nie utraciło mocy obowiązującej. 2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które istotnie wpłynęło na wynik sprawy; a) art. 80 KPA poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, a w szczególności; - odmówienie z przyczyn nie wyjaśnionych inwestycji planowanej przez stronę skarżącą, przymiotu inwestycji na potrzeby gospodarstwa rolnego i leśnego (siedliska); - błędnej ocenie oryginalnych materiałów planu zagospodarowania przestrzennego gminy M., w wyniku przyjęcia przez organ II instancji, iż działki będące własnością strony skarżącej nie są przeznaczone do zabudowy. b) z ostrożności procesowej podniesiono także zarzut naruszenia przez organ II instancji art. 28 i 29 KPA, poprzez przyznanie składającemu odwołanie – Dyrektorowi D. Zespołu Parków Krajobrazowych - przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wnieśli o: 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie; 2) zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżących kosztów zastępstwa postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. 153, poz.1269/ w związku z art.3 § 2 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...], Nr [...]. odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art.145 lub art.151 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...], Nr [...]. narusza przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt.1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, co powoduje, iż decyzja ta podlega usunięciu z obrotu prawnego. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm./ - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, co oznacza, że cyt. wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że odwołanie jest instytucją procesową tworzącą możliwości uprawnionym podmiotom zaskarżenia decyzji administracyjnej. Prawu temu odpowiada obowiązek kontroli dopuszczalności wniesionego odwołania, a która to kontrola jest pierwszą czynnością w postępowaniu wstępnym, jaką obowiązany jest podjąć organ po otrzymaniu odwołania. Zgodnie zaś z art.127 § 1 k.p.a. legitymację do wniesienia odwołania ma strona, czyli podmiot, który spełnia przesłanki określone w art.28 k.p.a. Dopuszczalność odwołania uzależniona jest zatem od wystąpienia aspektu przedmiotowego i podmiotowego. I tak dopuszczalność odwołania ze względów podmiotowych ma miejsce wówczas, gdy odwołanie wniosła strona /art.127 § 1 k.p.a./. Gdy zaś odwołanie wnosi osoba powołująca się na swój interes prawny lub obowiązek prawny /art.28 k.p.a./, organ obowiązany jest rozpoznać w postępowaniu wyjaśniającym, czy zgłoszone żądanie znajduje oparcie w przepisach prawa. Decydującym zatem kryterium uznania określonego podmiotu za stronę jest występowanie interesu prawnego albo obowiązku prawnego. Jednakże stwierdzenie, że interes lub obowiązek ma charakter prawny musi opierać się na przepisach prawa materialnego, czyli musi być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej. Niewątpliwe jest, że odwołanie wniesione przez osobę, która uważa, że wydana przez organ pierwszej instancji decyzja dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku prawnego, wszczyna postępowanie odwoławcze, konsekwencją czego jest rozpoznanie przez organ drugiej instancji tegoż odwołania. Jeżeli jednak w wyniku rozpoznania odwołania organ ten stwierdzi, że osoba ta nie ma w przedmiotowej sprawie indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku, to wydaje wówczas decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art.138 § 1 pkt.3 k.p.a. /por. B.Adamiak i J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz 2. wyd. C.H.BECK W-wa 1998, str. 648/. Podobnie przyjęto w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r., sygn.akt OPS 16/98 /ONSA 1999, z.4, poz.119/, która brzmi następująco: " Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art.138 § 1 pkt.3 k.p.a. Innymi słowy, brak posiadania przymiotu strony uniemożliwia uzyskanie w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcia merytorycznego, chociażby nawet złożone przez taki podmiot odwołanie zawierało trafną argumentację merytoryczną. W niniejszej sprawie, istotne zatem znaczenie miało ustalenie przez organ odwoławczy, czy D. Zespół Parków Krajobrazowych we W. ma w niej przymiot strony w rozumieniu cyt. wyżej art.28 k.p.a., czyli rozstrzygnięcie kwestii dopuszczalności wniesienia przez w/w Zespół Parków odwołania od opisanej wyżej decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...], Nr [...] o ustaleniu na rzecz R. A. i M. M. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działek nr 3, 5 i 7 we wsi S. dla budowy na nich obiektów: mieszkalnego, gospodarczego i garażowego wraz z infrastrukturą techniczną przyłączeniową dla planowanego gospodarstwa sadowniczego z siedliskiem. Podstawę materialno-prawną w/w decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...], Nr [...], a od której to odwołanie wniósł D. Zespół Parków Krajobrazowych we W., stanowi ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm./. Niesporne jest w sprawie, że decyzja Wójta Gminy M. z dnia [...], Nr [...] wydana została w wyniku rozpatrzenia wniosku R. A. i M. M. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działek nr 3, 5 i 7 we wsi S. Z akt sprawy niewątpliwie również wynika, że D. Zespół Parków Krajobrazowych we W. pismem z dnia 18 października 2001 r., skierowanym do organu pierwszej instancji, a będącym odpowiedzią na wystąpienie tegoż organu o nadesłanie opinii w trybie art.106 k.p.a. w kwestii zamierzonej inwestycji przez R. A. i M. M. na terenie działek nr 3, 5 i 7 we wsi S., zajął negatywne stanowisko odnośnie możliwości zabudowy przedmiotowych działek. Z rozdzielnika zamieszczonego w w/w decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...], Nr [...] jednoznacznie wynika, że decyzję tę otrzymali wnioskodawcy, natomiast jedynie do wiadomości decyzja ta przesłana została tak do D. Zespołu Parków Krajobrazowych we W., jak i do Urzędu D. oraz Państwowej Służby Ochrony Zabytków, Regionalnego Zarządu Melioracji i Urządzeń Rolnych oraz Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo M. Z akt sprawy nie wynika zatem, by organ pierwszej instancji traktował D. Zespół Parków Krajobrazowych jako stronę niniejszego postępowania. W tej sytuacji, skoro odwołanie od opisanej wyżej decyzji organu pierwszej instancji wniesione zostało przez D. Zespół Parków Krajobrazowych we W., to tak jak to już wyżej Sąd zauważył, organ odwoławczy winien był przede wszystkim przeprowadzić kontrolę dopuszczalności wniesionego odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaniechając w tym względzie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i nie przedstawiając żadnej argumentacji w tym przedmiocie, wydając zaskarżoną decyzję naruszyło nie tylko przepis art.138 k.p.a., lecz także przepis art.107 § 3 k.p.a. Wskazać w tym miejscu należy, że w orzecznictwie przyjęte zostało, iż każdy ma prawo do ochrony interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób, jednakże interes prawny w takim przypadku musi wynikać z konkretnego przepisu prawa materialnego. Interes prawny należy jednak odróżnić od interesu faktycznego, który ma miejsce wówczas, gdy określony podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem zagospodarowania terenu, nie może jednak wykazać naruszenia przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Brak wskazania normy prawa materialnego, która czyniłaby wadliwą decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nakazuje zarzuty skarżącego kwalifikować w kategoriach mieszczących się w pojęciu naruszenia interesu faktycznego a nie mającego znaczenie interesu prawnego. /por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 1999r., sygn.akt IV S.A. 1866/97, LEX nr 48704/. Odwołać się przy tym również należy do uchwał składu pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 1995 r., sygn.akt VI S.A. 13/95 /ONSA 1995, z.4, poz.154/ oraz z dnia 4 grudnia 1995 r ., sygn. akt VI S.A. 20/95 /ONSA 1996, z.2, poz.54/, w których przesądzono, iż stroną postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być tylko właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek. Stanowisko to znalazło odzwierciedlenie w orzecznictwie, gdzie przyjęto, iż w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu właściciel nieruchomości sąsiedniej ma przymiot strony w takim zakresie, w jakim inwestycja narusza jego uzasadnione prawem chronione interesy /por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2001 r., sygn.akt IV S.A. 1056/99, LEX nr 78932/. Równie istotnym uchybieniem w niniejszej sprawie jest zawarte w decyzji drugiej instancji rozstrzygnięcie / osnowa/ organu odwoławczego. Zgodnie bowiem z art.138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję /pkt.1/, albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, bądź uchylając te decyzję umarza postępowanie pierwszej instancji / pkt.2/, ewentualnie umarza postępowanie odwoławcze /pkt.3/. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji . W wyniku ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy organ ten może orzec o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, gdy odpowiada ona prawu, ewentualnie umorzyć postępowanie odwoławcze, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. W przypadku odmiennego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy niż miało to miejsce w decyzji organu pierwszej instancji, organ odwoławczy ma kompetencje merytoryczno reformacyjne. Zgodnie bowiem z art.138 § 1 pkt.2 k.p.a. zdanie drugie, organ odwoławczy jest władny uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy. W świetle powyższego stwierdzić należy, że omawiany przepis art.138 § 1 k.p.a. nie przewiduje takiego rozstrzygnięcia organu odwoławczego, jakie zawarło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w skarżonej decyzji z dnia [...], Nr SKO [...]. Zgodnie bowiem z art.138 k.p.a. organ odwoławczy uchylając decyzję organu pierwszej instancji jest zobowiązany do określenia swego stanowiska w sprawie, co zaś powinno nastąpić poprzez orzeczenie co do istoty sprawy, umorzenie bądź przekazanie do ponownego rozpatrzenia. Przyjąć zatem należy, że decyzja organu odwoławczego uchylająca decyzję organu pierwszej instancji całości i stwierdzając brak podstaw do jej wydania , została wydana z naruszeniem w/w art.138 k.p.a. W tym stanie rzeczy przedwczesne jest zatem rozpatrywanie przez Sąd podnoszonych w skardze dalszych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na przepisie art.145 § 1 pkt.1 lit. c oraz art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt. I i II sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 w/w ustawy.