I SA/Gd 1654/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędzia WSA Tomasz Kolanowski, Protokolant Elżbieta Cymanowska, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lipca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2001 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 10,00 zł (słownie: dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. I SA/Gd 1654/01 Uzasadnienie Wójt Gminy postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2001 roku wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości spółce z o.o. A za 2001 rok. Następnie decyzją z dnia 22 maja 2001 r. nr [...] określił spółce wysokość zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2001 rok w kwocie 2358,60 zł, oraz odsetki za zwłokę na dzień wydania decyzji w kwocie 188,40 zł. Od decyzji strona wniosła odwołanie, wskazując w jego uzasadnieniu, między innymi na błędne ustalenie stanu faktycznego odnośnie użytkowania przez spółkę gruntów i budynków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12 lipca 2001 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że z dokonanych przez organ pierwszej instancji ustaleń wynika, że strona użytkuje nieruchomości oznaczone jako działki nr 136, 137/2 i 137/6, Organ wyjaśnił też, że stan ten potwierdza również załącznik nr 1 do protokołu z Nadzwyczajnego WALNEGO Zgromadzenia członków B w L. z 4 stycznia 1992 r., w którym wymienia się m.in. magazyn paliw, dystrybutor paliw i myjnię betonową, znajdujące się głównie na działce. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego dokonane ustalenia przesądzają o prawidłowym określeniu zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2001 op rok. Strona nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu skargi, strona podniosła, że nie zgadza się z ustaleniami dokonanymi przez organ odwoławczy, zapowiadając, że wystąpi do sądu z powództwem przeciwko Gminie o ustalenie prawa własności. Wyjaśniła też, że nie prowadzi działalności gospodarczej na spornych nieruchomościach Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę nie podzieliło argumentów strony i wniosło ojej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutu strony, o nieprowadzeniu przez nią działalności gospodarczej, stwierdziło, iż zgodnie z przepisem art. 5 ust. 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, którym niewątpliwie skarżąca jest. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na jej uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W sprawie istnieje spór przede wszystkim, co do stanu faktycznego i prawnego działek gruntu położonych w K. o numerach 136, 137/2 i 137/6. Jego rozstrzygnięcie ma istotny wpływ na kwestie związane z określeniem wysokości zaległości podatkowej w podatku do nieruchomości za 2001 rok. Jak wynika z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2001 roku, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na osobach fizycznych, prawnych oraz jednostkach organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, które są właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem (pkt 1), są użytkownikami wieczystymi nieruchomości lub ich części (pkt 2), są posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem lub innego tytułu prawnego, a także umowy zawartej z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa albo z ustanowionego zarządu (pkt 3) lub posiadają bez tytułu prawnego nieruchomości lub ich części albo obiekty budowlane nie złączone trwale z gruntem, stanowiące własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem nieruchomości wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Lasów Państwowych (pkt 4). Dla prowadzenia dalszych rozważań na temat ewentualnych stawek podatku, organy podatkowe muszą ustalić czy na stronie ciążył obowiązek podatkowy w 2001 roku, czyli czy zaistniała któraś z przesłanek wymienionych w art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jak wynika z akt sprawy przeprowadzone postępowanie podatkowe nie wyjaśniło tych okoliczności. Dowodami na jakich oparły swoje rozstrzygnięcie organy podatkowe były "dane wiadome w Urzędzie Gminy ", jak określił to organ I instancji, nie wskazując jednak o jakie dokumenty chodzi, oraz protokół z kontroli nieruchomości z dnia 9 stycznia 2001 roku, w którym kontrolujący stwierdzili ze spółka A użytkuje działki 136, 137/2 i 137/6. Na poparcie tego stwierdzenia brak jednak jakichkolwiek innych dowodów. W protokole tym zawarto także wyjaśnienia strony według których, na powyższych działkach nie prowadzi działalności gospodarczej, od 1990 roku działka nr 136 nie została jej przekazana, a o istnieniu działki 137/2 skarżąca dowiedziała się w październiku 2000 roku. Pomimo powyższych zastrzeżeń, które były konsekwentnie podnoszone przez stronę, organy obu instancji w decyzjach swych nie ustosunkowały się do kwestii posiadania działek. Z akt sprawy wynika natomiast, że według otrzymanej od Starostwa Powiatowego informacji z rejestru gruntów, właścicielem działki 137/2 jest Gmina a jej administratorem Urząd Gminy, właścicielem działki nr 136 jest Gmina a władającym B natomiast właścicielem działki nr 137/6 jest C. W aktach sprawy znajduje się także Uchwała Nr 2/92 Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia B z dnia 1 stycznia 1992 roku. Wynika z niego, że B przekazała majątek trwały spółce z o.o. A. Z załącznika do tej uchwały wynika, że przekazano między innymi grunt oznaczony numerem działki 137/4 w K. Jak można wywnioskować z treści pism strony działka ta została podzielona na działki 137/51137/6. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika zatem, że jedyną ze spornych działek, która pozostaje we władaniu skarżącego jest działka oznaczona w rejestrze gruntów pod nr 137/6. Jej posiadanie wynika z uchwały Walnego Zgromadzenia B. Brak jest natomiast danych, czy skarżącemu przekazano również działkę o nr 136. Powyższa uchwała nie wskazuje tego wyraźnie, a okoliczność ta powinna jednak jednoznacznie wynikać z przeprowadzonego postępowania podatkowego. Zupełnie niejasny w kontekście zebranego materiału dowodowego jest natomiast stan faktyczny istniejący na działce nr 137/2 będącej własnością Gminy . Dla udowodnienia istnienia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, konieczne jest udowodnienie posiadania przez stronę nieruchomości, choćby bez tytułu prawnego(art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Ustosunkowując się natomiast do zarzutu strony, iż nie prowadzi ona na spornych nieruchomościach działalności gospodarczej, należy stwierdzić, że organ odwoławczy zasadnie wywiódł, iż okoliczność ta nie ma znaczenia w sprawie w świetle przepisu art. 5 ust. 3 w/w ustawy z 12 stycznia 1991 r. Wobec jednak nie wyjaśnienia wszystkich innych istotnych w/w wątpliwości mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy podatkowe muszą udowodnić, że na stronie ciążył obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości na konkretnie wskazanych gruntach. W tym celu koniecznym jest przeprowadzenie postępowania dowodowego, przy wykorzystaniu wszystkich dostępnych środków dowodowych przewidzianych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 roku -Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.). Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt I lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) uchylono zaskarżoną decyzję. Ponadto Sąd orzekł w przedmiocie wykonalności decyzji w trybie art. 152, a o kosztach postępowania zgodnie z art. 200 w związku z art. 209 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.