VI SA/Wa 516/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi Z. K. na Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...]       w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia oddala skargę Protokołem z zatrzymania i kontroli pojazdu sporządzonym w dniu [...] maja 2003 r. poddano kontroli w [...] w województwie [...] należący do Z. K., zwanego "skarżącym", pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą [...] nr rejestracyjny [...], przewożący drewno - papierówkę. Stwierdzono przekroczenie o 33,61 KN dopuszczalny nacisk na drogę na drugiej osi pojazdu. Ponadto, w świetle ustaleń protokołu, pojazd wraz z ładunkiem ważył 33,20 ton, podczas gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy o liczbie osi nie większej niż 4 nie może przekraczać 32 ton. Protokół został pod-pisany bez zastrzeżeń przez kierującego pojazdem skarżącego. Ostateczną decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] utrzymano w mocy wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] listopada 2003 r., nakładającą na skarżącego łączną karę pieniężną w kwocie 5640 zł z tytułu przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś (kwota 5040 zł) oraz z tytułu przekroczenia całkowitej masy pojazdu (kwota 600 zł). Decyzja została wydana na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b lp. 5 pkt 1 lit. b, art. 18a ust. 5 i art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) w związku z art. 61 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.) oraz § 1-5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 31 grudnia 2002 r. r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 32, poz. 262). W skardze na powyższą decyzję, wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie tej decyzji, skarżący w sporządzeniu protokołu z zatrzymania i kontroli pojazdu upatruje po stronie organu działanie bez podstawy prawnej. Zarzuca także niezbadanie okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności niewzięcie pod uwagę rodzaju i charakteru przewożonego ładunku. Według skarżącego załadunku towaru dokonano na terenie leśnym bez możliwości ważenie zakupionego drewna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 litera a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.). Nie znajduje uzasadnienia postawiony w skardze zarzut podjęcia wobec skarżącego czynności kontrolnych bez podstawy prawnej. Wprawdzie w zaskarżonej decyzji nie wskazano odpowiednich przepisów prawnych, tym niemniej takie przepisy istnieją. Zgodnie bowiem z art. 89 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87 (w tym na okoliczność posiadania zezwolenia na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach), upoważnieni są pracownicy zarządców dróg publicznych. Skarżący nie kwestionuje ustaleń faktycznych w przedmiocie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Jednakże, według skarżącego, za ten stan rzeczy nie ponosi winy, a to z uwagi na brak możliwości odpowiedniego przeważenia pojazdu w miejscu załadunku. Ten zarzut skarżącego również nie zasługuje na uwzględnienie. Przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia jest przejawem tzw. deliktu administracyjnego, dla bytu którego nie jest konieczna wina po stronie sprawcy tego wykroczenia. Wystarczające jest, dla penalizowania takiego zachowania, stwierdzenie faktu poruszania się po drodze publicznej pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia, zaś taki stan rzeczy w odniesieniu do skarżącego został stwierdzony wspomnianym protokołem z zatrzymania i kontroli pojazdu sporządzonym w dniu [...] maja 2003 r. Dokonując zatem kontroli zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się, aby naruszała ona prawo w stopniu uzasadniającym uchylenie tej decyzji. W tym stanie sprawy skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).