V SAB/Wa 39/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Asesor WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi "W." Sp. z o.o. w P. na bezczynność organu Naczelnika [...] Urzędu Celnego w W. - skargę oddala - W dniu [...] sierpnia 1999 r. "G." Sp. z o.o. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie JDA SAD Nr [...]samochód marki [...]. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją z [...] lipca 2002 r. Nr [...], na podstawie art. 207 w zw. z art. 165 § 1, § 2 i § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa [Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.], art. 23 § 7, art. 29, art. 65 § 4 pkt 2, art. 85 § 1, art. 222 § 5 i art. 262 ustawy z 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny [Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.], uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym wartości celnej i długu celnego oraz określił prawidłową wartość celną sprowadzonego pojazdu i kwotę długu celnego. Pismem z 7 maja 2003 r. "W." Sp. z o.o. w P. zwróciła się do Urzędu Celnego [...] w W. z prośbą o udzielenie informacji o toczącym się, ewentualnie zakończonym, postępowaniu dotyczącym wymiaru należności celnych z tytułu sprowadzenia na polski obszar celny przez spółkę "G." ww. pojazdu, informując jednocześnie, iż jest obecnym właścicielem tego samochodu. Do pisma załączono fakturę zakupu przedmiotowego pojazdu. Pismem z 25 lipca 2003 r. Nr 140000 [...]organ celny poinformował spółkę "W." o zakończeniu postępowania w sprawie decyzją ostateczną z [...] lipca 2002 r. W dniu 22 sierpnia 2003 r. wpłynęło do Urzędu Celnego [...] w W. pismo spółki "W.", w którym zwrócono się o doręczenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] lipca 2002 r. nr jw. W odpowiedzi na nie, pismem z [...] lutego 2004 r., organ celny poinformował ww. Spółkę, kto może być stroną postępowania podatkowego, oraz wezwał ją do nadesłania dokumentów potwierdzających prawo własności przysługujące w stosunku do pojazdu sprowadzonego na polski obszar celny przez spółkę "G.". Pismem z 24 lutego 2004 r. "W." Sp. z o.o wniosła odwołanie od pisma organu celnego z 13 lutego 2004 r., traktując je jako decyzję podjętą w przedmiocie odmowy doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...]lipca 2002 r. Postanowieniem z [...] czerwca 2004 r. Nr [...], na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja Podatkowa [Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.], art. 262 ustawy z 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny [Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.] w zw. z art. 26 ustawy z 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne [Dz.U. nr 68, poz. 623] Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził niedopuszczalność odwołania z 24 lutego 2004 r. od pisma organu celnego pierwszej instancji z [...] lutego 2004 r. W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy zauważył, iż odwołanie przysługuje od decyzji. Odwołanie jest zatem niedopuszczalne, jeżeli decyzja nie weszła do obrotu prawnego albo gdy czynność organu podatkowego nie jest decyzją, a stanowi czynność materialno-techniczną. Pismo Naczelnika Urzędu Celnego[...] w W. z [...] lutego 2004 r. nie jest decyzją lecz odpowiedzią na wystąpienie spółki "W.". Od ww. pisma nie służy więc żaden środek zaskarżenia. Pismem z 8 lipca 2004 r. "W." Sp. o.o., za pośrednictwem ustanowionego w sprawie pełnomocnika procesowego, wniosła skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podniósł, iż już w pierwszym piśmie skierowanym do organu celnego skarżąca wykazała swój interes prawny w toczącym się postępowaniu. Faktura zakupu załączona do pisma z 7 maja 2003 r. zawierała numer podwozia pojazdu oraz informację o tym, iż silnik pojazdu nie był numerowany, co dostatecznie pozwalało na zidentyfikowanie samochodu. Decyzja podjęta przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. w dniu [...] lipca 2002 r. dotyczy bezpośrednio interesów majątkowych skarżącej i dlatego doręczenie jej - jako stronie tego postępowania - ww. orzeczenia było konieczne. Pełnomocnik skarżącej, uznając skargę na bezczynność organu w zakresie doręczenia przedmiotowej decyzji za w pełni uzasadnioną, wniósł o zobowiązanie organu do niezwłocznego doręczenia tego orzeczenia skarżącej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. uznał, iż skarga jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie, z tego też względu wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.U. Nr 153, poz. 1269] oraz art. 3 § 1 i art. 13 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.] sąd administracyjny powołany jest do kontroli działalności administracji publicznej m.in. poprzez orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy, tj. gdy w sprawie powinna być wydana decyzja administracyjna lub postanowienie, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie oraz niewymienione powyżej akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia lub uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem sądowej kontroli jest wówczas nie określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Kontrola sądu administracyjnego w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji sprowadza się więc przede wszystkim do sprawdzenia czy istotnie sprawa, w której skarżący zarzuca organowi administracji bezczynność podlega załatwieniu przez ten organ na drodze aktu administracyjnego, a następnie czy w związku z tym organ pozostaje w bezczynności ze względu na upływ terminu określonego na załatwienie sprawy. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie można mówić o bezczynności organu celnego, z tego też względu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca zarzuca organowi bezczynność, która ma polegać na niedoręczeniu decyzji podjętej [...] lipca 2002 r. przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. w sprawie dotyczącej uznania za nieprawidłowe zgłoszenia celnego dokonanego przez spółkę "G.". Skarżąca, uznając się za stronę postępowania celnego prowadzonego w sprawie spółki "G.", wniosła o zobowiązanie organu do dokonania tej czynności, tj. doręczenia ww. aktu. Doręczenie decyzji nie jest żadną z form wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jest to czynność materialno-techniczna polegająca na przekazaniu stronie postępowania rozstrzygnięcia w sprawie. Czynność ta nie przyznaje, stwierdza lub uznaje uprawnienia lub obowiązku, gdyż fakt doręczenia ma ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia odwołania. Jednakże należy zauważyć, iż nie fakt doręczenia czyni dany podmiot stroną postępowania. Status ten wynika z przepisów prawa materialnego, które mają zastosowanie w konkretnej sprawie. Skoro zatem doręczenie decyzji nie jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 cyt. ustawy, niewykonanie takiej czynności przez organ nie jest bezczynnością w rozumieniu pkt 8 tegoż przepisu, [v. postanowienie NSA z 28 września 2001 r., sygn. I SAB 2/01, Lex nr 75530]. Nie można więc uznać zasadności skargi, jakoby organ pozostawał w zwłoce, bowiem w sprawie tej nie zachodziła konieczność wydania decyzji ani innego rozstrzygnięcia w formie przewidzianej art. 3 § 2 pkt 1-4 cyt. ustawy. Ponadto, z akt sprawy wynika, iż skarżąca począwszy od 7 maja 2003 r. występowała do organu celnego pierwszej instancji z prośbami i pytaniami, i żadne z tych pism nie zostało przez organ pominięte, tj. pozostawione bez odpowiedzi. Do każdego z nich organ celny się ustosunkował. Ostatnie z tych pism zatytułowano odwołanie. Zostało ono wniesione od pisma organu celnego z [...] lutego 2004 r. Z tego powodu organ odwoławczy postanowieniem z [...] czerwca 2004 r. stwierdził jego niedopuszczalność. Od niniejszego rozstrzygnięcia stronie przysługiwało prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego, o czym skarżąca została pouczona. Z prawa tego jednak nie skorzystała. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, wobec braku podstaw do przyjęcia zasadności zarzutów podnoszonych w skardze, z mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako niezasadną.