I OSK 552/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka, Sędziowie NSA Wojciech Chróścielewski, Marek Stojanowski (spr.), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 lutego 2005 r. sygn. akt III SA/Lu 15/05 w sprawie ze skargi Z. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy do właściwego organu oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 25 lutego 2005r., sygn. akt III SA/Lu 15/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Z. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] znak: [...] o przekazaniu zgodnie z właściwością, wniosku Z. P. w sprawie rozgraniczenia działki nr 1889, położonej we wsi [...]. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] znak: [...], wydanym z upoważnienia Starosty [...] przez Geodetę Powiatowego – Naczelnika Wydziału Geodezji Kartografii Katastru i Nieruchomości Starostwa Powiatowego w [...], przekazano Wójtowi Gminy [...], zgodnie z właściwością rzeczową, wniosek Z. P. z dnia 14 lipca 2004r. w sprawie rozgraniczenia działki nr 1889, położonej we wsi [...]. Po rozpatrzeniu zażalenia (nazwanego "odwołaniem") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...], wskazując w uzasadnieniu, iż organem właściwym w sprawach dotyczących przeprowadzania rozgraniczenia nieruchomości jest wójt, właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości, zgodnie z art. 29 ust. 3 oraz art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.). Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] Z. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając, że jego wniosek dotyczył poprawienia danych w ewidencji, a nie przeprowadzenia rozgraniczenia działki nr 1889 w mapach ewidencyjnych. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z dnia 25 lutego 2005r., sygn. akt III SA/Lu 15/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, że z wniosku skarżącego z dnia 14 lipca 2004r. wynika jednoznacznie, że wnosił on o przeprowadzenie rozgraniczenia i poprawienie na mapach ewidencji gruntów wsi [...], danych dotyczących zabudowanej działki nr 1889. W tej sytuacji Starosta [...] był, na podstawie art. 65 § 1 Kpa, zobowiązany do przekazania zgodnie z właściwością wniosku skarżącego Wójtowi Gminy [...]. Bowiem w myśl art. 29 ust. 3 oraz art. 30 ust. 1 cyt. ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne rozgraniczenia nieruchomości dokonuje wójt (burmistrz, bądź prezydent miasta). Pismem z dnia 18 kwietnia 2005r. Z. P. wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 lutego 2005r., sygn. akt III SA/Lu 15/05, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano art. 173 § 1 i 2 oraz art. 174 pkt 2 ppsa, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności naruszenie art. 65 § 1 Kpa oraz art. 7, art. 8 Kpa, poprzez przyjęcie, że organem właściwym w sprawie przeprowadzenia rozgraniczenia nieruchomości jest wójt podczas gdy, skarżący wnosił o dokonanie poprawek na mapach ewidencyjnych, a nadto, jak to wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, zgłoszono zarzut naruszenia art. 22 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Skarżący wskazał, że ani organy orzekające w sprawie, ani Sąd nie wzięły pod uwagę, że wnosił on o dokonanie zmian na mapach w ewidencji gruntów oraz w rejestrze ewidencyjnym danych, dotyczących działki nr 1889. Zatem sprawa powyższa powinna zostać rozstrzygnięta zgodnie z treścią art. 22 cyt. ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwaną dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, zaś z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania sądowego. Ponieważ w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności, określone w art. 183 § 2 cyt. ustawy, Sąd rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, ponieważ Sąd rozpoznając sprawę nie naruszył przepisów prawa. Kognicja sądu administracyjnego sprowadza się do oceny legalności zaskarżonej decyzji. Zakres działania sądu administracyjnego pierwszej instancji określa art. 3 § 1 i 2 pkt ppsa, zaś wynik dokonanej oceny zgodności z prawem decyzji znajduje swoje odzwierciedlenie w sentencji wyroku. Stwierdzenie naruszenia prawa przez organ prowadzi do wydania wyroku, na podstawie art. 145 § 1 ppsa, uchylającego zaskarżoną decyzję, stwierdzającego jej nieważność lub niezgodność z prawem. Brak tych naruszeń upoważnia Wojewódzki Sąd Administracyjny do wydania wyroku oddalającego skargę, na podstawie art. 151 cyt. ustawy ppsa. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Organem uprawnionym do wydawania decyzji w sprawach dotyczących rozgraniczenia nieruchomości jest wójt (burmistrz, prezydent miasta) – właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości, a postępowanie w tej sprawie może zostać wszczęte z urzędu lub na wniosek strony (art. 29 ust. 3 w zw. z art. 30 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). W myśl postanowień art. 33 ust. 3 powołanej ustawy, strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy, może żądać, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi powszechnemu. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd Sądu I instancji, wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w kwestii dotyczącej zakresu przedmiotu postępowania administracyjnego, wszczętego z wniosku skarżącego. Głównym i podstawowym zarzutem, na którym oparto skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 lutego 2005r., było to, iż skarżący wnosił jedynie o dokonanie zmian na mapach w ewidencji gruntów oraz w rejestrze ewidencyjnym danych, dotyczących działki nr 1889. Zatem w jego ocenie, zastosowanie w niniejszej sprawie powinien mieć przepis art. 22 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, zgodnie z którym ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Odnosząc się do powyższego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jest on całkowicie chybiony. Bowiem przepis art. 22 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, nie miał na tym etapie postępowania administracyjnego zastosowania. W niniejszej sprawie skarżący domagał się uwidocznienia na mapach ewidencyjnych drogi, umożliwiającej dojazd do działki nr 1889, przy czym żądał, aby przedmiotową drogę ująć w ewidencji gruntów, jako jego wyłącznie własność. Jednakże samo uwidocznienie tej drogi jako drogi prywatnej na mapie ewidencyjnej nie oznacza, że będzie ona integralną częścią działki nr 1889. Zatem, w celu ustalenia czyją własnością jest przedmiotowa droga – a co za tym idzie, w celu naniesienia odpowiednich zmian w mapach ewidencyjnych – należy najpierw przeprowadzić postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości. Bowiem dopiero w wyniku tego postępowania wyjdą na jaw zmiany i inne istotne okoliczności, które podlegać będą naniesieniu na mapy ewidencyjne. Zatem przepis art. 22 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego będzie miał zastosowanie, dopiero po ostatecznym zakończeniu postępowania o rozgraniczenie przedmiotowej nieruchomości. Całkowicie chybionym jest także drugi zarzut skargi kasacyjnej, polegający na naruszeniu przez Sąd I instancji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 8 i art. 65 § 1 Kpa. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego są bowiem wiążące dla organu administracji publicznej , przed którym toczy się postępowanie, a nie dla sądu administracyjnego. Postępowanie sądowo-administracyjne toczy się natomiast według procedury wynikającej z przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem, skoro przed sądem administracyjnym nie mają zastosowania przepisy procedury administracyjnej, to sąd ten nie mógł ich naruszyć. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem wbrew stanowisku skarżącego, sąd I instancji, przy rozpoznawaniu sprawy, nie naruszył, ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze, iż zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.