II SA/Bk 712/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Bujko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2005 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego oddala skargę Decyzją z dnia [...].09.2004 r. o nr [...] Wojewódzki Komendant Policji w B. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. odmawiającą M. W. przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Jako podstawę materialnprawną rozstrzygnięcia wskazano art. 94, art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. nr 7, poz. 58) oraz § 14 rozporządzenia MSW i A z dnia 17.10.2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. nr 131, poz. 1469) w związku z § 1 rozporządzenia MSW i A z dnia 17.10.2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. nr 131, poz. 1468). Stan faktyczny przedstawiał się następująco: M. W., będący funkcjonariuszem służby stałej od dnia 20.05.2003 r., w dniu 9.07.2004 r. wystąpił z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na uzyskany lokal mieszkalny w którym zamieszkuje, wraz z rodziną, od 27.03.2002 r. Notarialna umowa kupna - sprzedaży lokalu została zawarta dnia [...].02.2002 r. W dniu 4.02.2002 r. funkcjonariusz zaciągnął kredyt bankowy w kwocie 40 000 zł na pokrycie kosztów zakupu lokalu. Pomoc finansowa, o jaką ubiegał się M. W., miała służyć spłacie zaciągniętego kredytu na zakup lokalu. Organy obydwu instancji stwierdziły, że M. W. nie spełnia przesłanek do uzyskania pomocy finansowej, gdyż w dniu złożenia wniosku miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe we własnym zakresie. Nie spełniał warunków do przydzielenia mu lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej (art. 95 ust. 1 ustawy o Policji), a zatem nie przysługuje mu pomoc finansowa na uzyskanie mieszkania z innych źródeł (art. 94 ust. 1 ustawy o Policji), zaś pomoc finansowa na spłatę zaciągniętego kredytu nie została przewidziana w przepisach prawnych, m. in. w § 1 rozporządzenia MSW i A z dnia 17.10.2001 r. M. W., zarówno w odwołaniu, jak też w skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, nie godził się z rozstrzygnięciem organów. Twierdził, że w myśl art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, nie mógł ubiegać się o przydzielenie lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, gdyż do 20.05.2003 r. nie był funkcjonariuszem w służbie stałej i takie uprawnienie mu nie przysługiwało. Stąd też nie mógłby uzyskać pomocy finansowej na zakup mieszkania. Zawarł umowę kupna lokalu z deweloperem, a dopiero po przeniesieniu do służby stałej mógł ubiegać się o pomoc finansową na spłatę kredytu zaciągniętego na zakup mieszkania. Zdaniem skarżącego, ani ustawa o Policji ani rozporządzenie MSW i A z dnia 17.10.2001 r. nie określają terminu, w którym uprawniony może wystąpić z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej. Skoro w/w rozporządzenie wymienia wśród dokumentów, jakie należy dołączyć, m in. wyciąg z księgi wieczystej, umowę notarialną kupna lokalu, to należy rozumieć, że po dokonaniu kupna lokalu, a nie wcześniej. Skarżący powołał się na wyrok NSA z dnia 18.11.1998 r. sygn. I SA 743/98. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Stwierdził, że wyrok NSA z 18.11.1998 r., na który powołał się skarżący, ma charakter wyjątkowy i nie znalazł uznania w praktyce. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Ratio legis szczególnej pomocy w uzyskaniu mieszkania przez funkcjonariusza Policji wynika z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz.U. nr 7, poz. 58 z 2002 r.), który stanowi, że funkcjonariuszowi przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. Pomoc ta została wprowadzona w interesie służby, z uwagi na dyspozycyjność funkcjonariuszy Policji. Z przepisem art. 88 ust. 1 koresponduje przepis art. 95 pkt 2 i 3 ustawy o Policji wyłączający z grona policjantów, którym przydziela się lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej tych policjantów, którzy posiadają odpowiedni lokal mieszkalny lub których małżonek posiada taki lokal. Przepis art. 94 ust. 1 ustawy o Policji łączy się ściśle z art. 95 tej ustawy i wyraża się w tym, że pomoc finansowa przysługuje tylko temu policjantowi, który nie uzyskał lokalu mieszkaniowego na podstawie decyzji administracyjnej a powinien był taki lokal uzyskać. Pomoc, w zakresie zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych policjantów ma charakter pomocniczy, związany z należytym funkcjonowaniem organów bezpieczeństwa i porządku publicznego, nie ma zaś ogólnego charakteru zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wszystkich policjantów. Dlatego też, wbrew twierdzeniom skarżącego, przepisu art. 94 ust. 1 ustawy o Policji nie można interpretować rozszerzająco i w oderwaniu od innych przepisów, w szczególności art. 88 i 95 tej ustawy. Powyższe stanowisko Sądu nie jest odosobnione, albowiem pogląd taki prezentował NSA m.in. w wyrokach: z dnia 12.10.1990 r. sygn. I SA 1712/98, z dnia 9.01.2002 r. sygn. akt I SA 708/00, a także w uchwale siedmiu sędziów z dnia 29.03.1999 r. sygn. OPS 1/99 (publ. o NSA nr 3 poz. 77 z 1999 r.). Również Trybunał Konstytucyjny, orzekając o zgodności z konstytucją RP art. 94 ust. 1 i art. 95 ustawy o Policji (wyrok z dnia 14.05.2001 r. SK 1/00; publ. OTK 2001/4/84) w uzasadnieniu wyroku wywiódł m in., że inne jest prawo policjantów ubiegających się o pomoc finansową na zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych, jeżeli mieszkania nie posiadają a inne tej grupy funkcjonariuszy, która ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Przyznanie pomocy finansowej tylko pierwszej grupie w/w funkcjonariuszy jest uzasadnione przepisami ustawy o Policji i nie stanowi naruszenia zasady równego traktowania funkcjonariuszy policji wobec prawa. Sytuacja M. W., na tle w/w interpretacji przepisów ustawy o Policji, podlega jednoznacznej kwalifikacji: dotychczasowe zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie, bez potrzeby ubiegania się o przydział lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, dyskwalifikuje skarżącego do otrzymania pomocy pieniężnej na spłatę kredytu mieszkaniowego zaciągniętego w banku w 2002 r. w świetle art. 95 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Zatem skarżący byłby uprawniony do uzyskania pomocy finansowej tylko wówczas, gdyby w okresie pełnienia służby stałej (tj. od 20.05.2003 r.) nie posiadał lokalu mieszkalnego i gdyby odmówiono mu przydzielenia takiego lokalu w drodze decyzji administracyjnej. Skoro skarżący nie spełnia przesłanek ustawowych do nabycia lokalu w drodze decyzji administracyjnej (o taki lokal się, zresztą, nie ubiegał), to przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17.10.2001 r. w sprawie pomocy finansowej ... (Dz. U. nr 131, poz. 1468) nie mają tu zastosowania. Dokumenty, jakie powinien dołączyć do wniosku funkcjonariusz (m. in. wyciąg z księgi wieczystej, akt notarialny), są brane pod uwagę gdy o pomoc finansową ubiega się osoba uprawniona, a skarżący takiego statusu nie posiada. W przypadku osoby uprawnionej, a więc spełniającej wymogi ustawowe dla przydzielenia pomocy finansowej, termin złożenia wniosku (i załączników) rzeczywiście nie jest określony w/w rozporządzeniem. Rodzaj udzielonej pomocy finansowej, czy na zakup mieszkania czy na spłatę kredytu mieszkaniowego, może być rozważany przez organ przyznający tę pomoc, ale tylko wobec funkcjonariusza który nabył uprawnienia do posiadania lokalu w drodze decyzji administracyjnej. Dlatego też, wyrok NSA z dnia 18.11.1998 r. (sygn. akt I SA 743/98) na który powołuje się skarżący, w jego sytuacji faktycznej, nie może znaleźć zastosowania bez względu na to, czy znalazł uznanie w praktyce sądowej czy też nie. Mając na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.