II SA/Kr 167/01

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie : WSA Renata Czeluśniak AWSA Wojciech Jakimowicz ( spr.) Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2005 r. sprawy ze skargi T.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 listopada 2000 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2000 r., sygn. akt: [...] po rozpatrzeniu odwołania T.K. od decyzji nr [...] wydanej dnia [...] lipca 2000 r. przez Kierownika Filii nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. przyznającej T.K. zasiłek celowy w kwocie 60 zł na dofinansowanie do zakupu żywności, działając na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 3 i art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (t. jedn.: Dz. U. z 1998 r., nr 64, poz. 414 z późno zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji przyznał T.K. pomoc w formie zasiłku celowego na dofinansowanie do zakupu żywności, w wysokości 60 zł wskazując, że T.K. nie posiada własnego dochodu, nadal jest bezrobotny, zarejestrowany w GUP bez prawa do zasiłku. Mieszka wprawdzie wspólnie z matką nad którą sprawuje opiekę, ale prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Wysokość przyznanego świadczenia organ pierwszej instancji uzasadnił ograniczonymi możliwościami finansowymi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, a także wzrastającą liczbą osób uprawnionych do pomocy. Odwołania od powyższej decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2000 r. T.K. nie uzasadnił. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Wskazano, że zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy z pomocy społecznej. W oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy Kolegium ustaliło, że T.K. jest bezrobotny, zarejestrowany w GUP bez prawa do zasiłku, wprawdzie od dłuższego czasu poszukuje pracy, jednakże bezskutecznie. T.K. nie posiada żadnego własnego dochodu, natomiast kryterium dochodowe ustalone w oparciu o art. 4 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej wynosi dla osoby samotnie gospodarującej 401 zł. Odwołujący się mieszka wspólnie z matką (emerytką l grupy inwalidzkiej), nad którą sprawuje opiekę, jednakże prowadzi odrębne gospodarstwo domowe, co też zostało potwierdzone przez matkę –W. K. Ponadto odwołujący się stwierdza - powołując się na badania wydane przez Urząd Pracy w 1996 r. - że z uwagi na przeciwwskazania zdrowotne nie może wykonywać ciężkiej pracy fizycznej, jednakże do akt nie przedkłada żadnych aktualnych zaświadczeń lekarskich dotyczących stanu zdrowia bądź potwierdzających konieczność leczenia. Biorąc pod uwagę wiek odwołującego się (34 lata) oraz stan jego zdrowia, pozwalający na podjęcie chociażby dorywczej pracy, Kolegium przyjęło, że nie występują okoliczności uniemożliwiające działania mające na celu poprawę jego sytuacji materialnej własnym staraniem. Wprawdzie T.K. podejmuje starania w celu znalezienia pracy, na dowód czego przedłożył do akt "sprawozdanie z poszukiwań pracy odpowiedniej do (...) sytuacji rodzinnej, zdrowotnej, mieszkaniowej", jednakże Kolegium zwróciło uwagę, że wykaz z osobistego poszukiwania pracy winien być potwierdzony podpisami osób reprezentujących danego pracodawcę (bądź pieczęciami z nazwą firmy pracodawcy). Okoliczność powyższa, jak i fakt, że stronie od kilku lat nie udało się znaleźć nawet dorywczej pracy, wskazują w ocenie Kolegium, że winna ona podjąć większe starania mające na celu poprawę swojej sytuacji finansowej. Kolegium podkreśliło także, że pomoc udzielana przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej ma z istoty swej charakter pomocy doraźnej, uzasadnionej okolicznościami podanymi w art. 1 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Jako taka ma więc umożliwiać osobom znajdującym się w trudnych życiowych sytuacjach, przezwyciężanie tych sytuacji, co nie oznacza, że ma stanowić stałe źródło utrzymania. Kolegium zauważyło również, że T.K. objęty jest od dłuższego czasu pomocą Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, co świadczy o uwzględnianiu przez organy administracji jego ciężkiej sytuacji materialnej. W odniesieniu do wysokości udzielonej zaskarżona decyzją pomocy, Kolegium podkreśliło, że przepisy dotyczące świadczeń z pomocy społecznej nie określają wysokości, w jakiej winien być przyznany zasiłek celowy. W konsekwencji tego, organ przyznaje tę formę pomocy w wysokości będącej wynikiem uwzględnienia całości okoliczności sprawy, stosując się do wymogu wynikającego z art. 2 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, w myśl którego "rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy". W świetle powyższego, organy administracji nie są zobligowane do przyznawania zasiłków celowych w ściśle określonej wysokości, ani też w wysokości odpowiadającej całkowitemu kosztowi celu, na który pomoc jest przyznawana. Również i w niniejszej sprawie Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej nie był zobowiązany przyznać stronie zasiłku celowego na dofinansowanie do zakupu żywności w dokładnie określonej wysokości, np. odpowiadającej rzeczywistemu kosztowi ich zakupu. Przyznana pomoc jest bowiem dofinansowaniem do tegoż zakupu. Swoje stanowisko Kolegium poparło poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 1994 r. (sygn. akt l SA 1649/93, publ.: ONSA z 1995 r, nr 1, poz. 33), zgodnie z którym "ani przepisy art. 32 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1993 r., Nr 13, poz. 60), określające okoliczności, w których może być przyznany zasiłek celowy, ani też inne przepisy dotyczące udzielania pomocy ze środków opieki społecznej nie określają wysokości zasiłku celowego i nie podają kryteriów ustalania tej wysokości. Wyznacznikami ustalania wysokości zasiłku celowego są - z jednej strony - sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, a z drugiej strony -możliwości finansowe organów pomocy społecznej." Mając powyższe na uwadze, Kolegium wskazało, że w sytuacji ograniczonych środków finansowych będących w dyspozycji Ośrodków Pomocy Społecznej, a jednocześnie wzrastającej liczby potrzebujących, udzielana pomoc pieniężna jest miarkowana, stąd też przyznana skarżącemu kwota stanowi jedynie dofinansowanie do wskazanego zakupu. Kolegium nie kwestionowało trudnej sytuacji finansowej T.K. jednakże mając na względzie całość okoliczności przedmiotowej sprawy oraz ograniczone kompetencje w zakresie rozpatrywania odwołań od rozstrzygnięć opartych na konstrukcji uznania administracyjnego, uznało za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2000 r., sygn. akt: [...] złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie T.K. Skarżący zarzucił, że uzasadnienia decyzji o sygn. akt: [...], [...], [...], [...] są identyczne i oderwane od sytuacji życiowej strony oraz od przepisów ustawy. Wskazał również, że ani przepisy ustawy o pomocy społecznej, ani też Naczelny Sąd Administracyjny nie nakazują aby pomoc ta była - jak zdaniem skarżącego twierdzi organ odwoławczy - "sporadyczna, krótkotrwała, czy niewystarczająca i nie odpowiadała rzeczywistemu kosztowi zakupu". W ocenie T.K. , Kolegium pominęło okoliczność obowiązku alimentacyjnego skarżącego względem jego matki, niezdolnej do samodzielnej egzystencji, determinującego możliwości strony w zakresie poszukiwania pracy. Okoliczność ta pozwala bowiem na podjęcie wyłącznie pracy chałupniczej. Wreszcie, zdaniem skarżącego Kolegium bezprzedmiotowo wypowiada się na temat jego zdrowia, a pomija stan zdrowia matki skarżącego, która wymaga stałej opieki i to właśnie - zdaniem skarżącego - powinno być przedmiotem oceny Kolegium. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wraz z jego argumentacją i wniosło o oddalenie skargi. W odniesieniu do zarzutu skarżącego, że uzasadnienia decyzji o sygn. akt:[...], o sygn. akt: [...] , o sygn. akt: [...] , oraz o sygn. akt: [...] są identyczne i oderwane od sytuacji życiowej strony oraz od przepisów ustawy, Kolegium wyjaśniło, iż w szczególności miało na uwadze okoliczność, że mocą trzech decyzji organu pierwszej instancji przyznana została stronie pomoc na określone w tych decyzjach cele. Zatem uzasadnienia wskazanych wyżej decyzji Kolegium utrzymujących w mocy decyzje organu pierwszej instancji w sprawie przyznania stronie pomocy, oparte były na tych samych przesłankach, stąd też taka sama argumentacja. Natomiast decyzją o sygn. akt: [...] Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą przyznania T.K. zasiłku celowego na zakup okien, dokończenie budowy pokoju i wydatki mieszkaniowe, uzasadniając przyczyny, dla których utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Z kolei zarzut, iż uzasadnienie decyzji Kolegium jest oderwane od sytuacji życiowej strony oraz od przepisów ustawy, Kolegium uznało za niesłuszny. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium przedstawiło bowiem stan faktyczny sprawy, ustosunkowując się do niego, jak również przytoczyło odpowiednie przepisy ustawy o pomocy społecznej. Z tych samych powodów, w ocenie Kolegium niezasadny jest zarzut skargi, iż Kolegium przemilcza analizę sytuacji życiowej skarżącego. Ustosunkowując się do zarzutu, że ani przepisy ustawy o pomocy społecznej, ani też Naczelny Sąd Administracyjny nie nakazują aby pomoc ta była "sporadyczna, krótkotrwała, czy niewystarczająca i nie odpowiadała rzeczywistemu kosztowi zakupu", Kolegium zauważyło, iż w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdziło, że pomoc udzielana przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej, jako uzasadniona okolicznościami wyrażonymi w art. 1 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, ma charakter pomocy doraźnej w tym znaczeniu, iż ma umożliwiać osobom znajdującym się w trudnych życiowych sytuacjach przezwyciężanie tych sytuacji. Jak wynika z akt sprawy, T.K. objęty jest od dłuższego czasu pomocą MOPS-u, co wskazuje, iż jest uwzględniana przez organ jego ciężka sytuacja materialna i rodzinna, co zdaniem Kolegium świadczy o realizowaniu wyżej wskazanego wymogu, tj. umożliwiania osobom będącym w ciężkiej sytuacji życiowej przezwyciężania tej sytuacji. Ponadto Kolegium podtrzymało argumentację, iż przepisy dotyczące świadczeń z pomocy społecznej nie określają wysokości, w jakiej winien być przyznany zasiłek celowy. W odpowiedzi na zarzut, iż Kolegium pomija obowiązek alimentacyjny skarżącego względem Jego matki, niezdolnej do samodzielnej egzystencji, co determinuje możliwości strony w zakresie poszukiwania pracy, bowiem pozwala na podjęcie wyłącznie pracy chałupniczej, organ odwoławczy podniósł, że w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził w oparciu o akta sprawy, że T.K. mieszka wspólnie z matką (emerytką l grupy inwalidzkiej), nad którą sprawuje opiekę. Jednocześnie w oparciu o tenże materiał dowodowy sprawy stwierdzono również, że skarżący prowadzi odrębne gospodarstwo domowe, co też zostało potwierdzone przez jego matkę, W.K.. Zatem zarzut, że Kolegium pomija sytuację rodzinną strony, zdaniem Kolegium nie jest słuszny. Wreszcie odnosząc się do zarzutu skarżącego, że Kolegium bezprzedmiotowo wypowiada się na temat jego zdrowia, a pomija stan zdrowia matki strony, która wymaga stałej opieki i to - zdaniem skarżącego - winno być przedmiotem oceny Kolegium, organ odwoławczy wyjaśnił, że odnosząc się w zaskarżonej decyzji do stanu zdrowia strony, Kolegium oparło się na materiale dowodowym sprawy. T.K. stwierdzał, powołując się na badania wydane przez Urząd Pracy w 1996 r., że z uwagi na przeciwwskazania zdrowotne nie może wykonywać ciężkiej pracy fizycznej. Kolegium podkreśliło, że nie kwestionuje trudności strony w znalezieniu pracy, odpowiedniej zarówno do stanu zdrowia, jak i do sytuacji rodzinnej, tj. konieczności sprawowania opieki nad matką. Jednakże, w ocenie Kolegium, okoliczności powyższe nie wykluczają możności podjęcia pracy odpowiedniej do sytuacji strony, co sam skarżący potwierdza wskazując na możliwość podjęcia w zasadzie wyłącznie pracy chałupniczej. Wobec powyższego, zarzut dotyczący pominięcia przy rozpatrywaniu sprawy stanu zdrowia matki skarżącego Kolegium uznało za niesłuszny, zwłaszcza że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zaznaczono, że T.K. sprawuje opiekę nad matką która jest emerytką pierwszej grupy. Na rozprawie w dniu [...] lutego 2005 r. skarżący T.K. oraz przedstawiciel Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie stawili się. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone - czyli również w sytuacji niniejszej sprawy ze skargi T.K. - podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko w takim zakresie Sąd w ramach swojej właściwości sprawuje kontrolę orzeczeń administracyjnych (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. ,1269)). Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie przed organami administracji publicznej była kwestia przyznania zasiłku celowego na wskazane przez wnioskodawcę cele. Zgodnie z brzmieniem art. 32 ust.1 ustawy o pomocy społecznej zasiłek celowy może zostać przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku celowego zapada w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym przesądza art 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, póz. póz. 414 ze zm.). Przepis ten bowiem upoważniał organ do przyznania tej formy pomocy, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej. Okoliczność, że decyzja o przyznaniu zasiłku celowego z zakresu pomocy społecznej ma charakter uznaniowy, oznacza, że zakres jej kontroli sądowej jest ograniczony ,do badania, czy podjęcie rozstrzygnięcia zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury. W szczególności sąd kontroluje, czy podjęto wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pozwalającego na stwierdzenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej, oraz czy podjęta decyzja nie nosi znamion dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany w kryteriach słuszności i celowości, pozostaje poza kontrolą sądowo-administracyjną. Zasada generalna, jaką winny kierować się organy administracji w tego rodzaju postępowaniach wynika z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego. Wg niej granice swobody organu wyznaczają z jednej strony interes społeczny, z drugiej słuszny interes obywateli. W orzecznictwie sądowym zasadnie podkreśla się, że działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza, jak wynika z art. 7 k.p.a., załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwianiu sprawy, ale nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2000 r., sygn. l SA 945/00). Właściwe wyważenie obydwu wskazanych wyżej kategorii interesów wymaga sięgnięcia do przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę uznaniowego działania organu. Zawierają one z reguły co najmniej ogólne wskazania kierunkujące ocenę. Zgodnie z unormowaniami ustawy o pomocy społecznej, celem pomocy społecznej jest zaspokajanie niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin oraz umożliwianie im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc społeczna powinna w miarę możliwości doprowadzić do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem (art. 2 ust.1 ustawy o pomocy społecznej). Sam rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej (art. 2 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej). Przyznawanie zasiłków celowych należy do zadań własnych gminy, w ramach których organy gminy są zobowiązane zaspokoić najbardziej pilne i konieczne potrzeby jej mieszkańców. Możliwość zaspokojenia tych potrzeb jest niewątpliwie determinowana posiadanymi przez gminę środkami pieniężnymi. Nie może ona dać więcej niż posiada. W sytuacji, kiedy środki są ograniczone, a potrzebujących wielu, jest rzeczą naturalną iż gmina w pierwszej kolejności zaspokaja potrzeby osób o najniższych dochodach. Mając to na uwadze, ustawodawca w art. 32 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej pozostawił ocenę tych potrzeb rozeznaniu gminy, używając w tym przepisie określenia "może zostać przyznany zasiłek celowy" (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1995 r., sygn. SA/Gd 2497/94). Podkreślić przy tym należy, że organy pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach realizować muszą swe ustawowe cele. Wymaga to realistycznej oceny możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych osób uprawnionych do świadczeń. Racjonalne gospodarowanie posiadanymi środkami finansowymi wymaga określenia, które z potrzeb muszą być zaspokojone niezbędnie i w jaki sposób (wyrok z dnia 17 kwietnia 2002 r., sygn. II SA/Gd 4332/01). Ponieważ ani przepisy art. 32 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1993 r. Nr 13, poz. 60), określające okoliczności, w których może być przyznany zasiłek celowy, ani też inne przepisy dotyczące udzielania pomocy ze środków opieki społecznej nie określają wysokości zasiłku celowego i nie podają kryteriów ustalania tej wysokości, to wyznacznikami ustalania wysokości zasiłku celowego są - z jednej strony - sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, a z drugiej strony - możliwości finansowe organów pomocy społecznej, (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994r., sygn. l S.A. 1649/93). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w sprawie niniejszej organy administracji swoje kompetencje do działania w ramach uznania administracyjnego wykonały poprawnie, a nieuwzględnienie w całości oczekiwań skarżącego nie było wynikiem dowolności, lecz mieściło się w ramach dozwolonego uznania administracyjnego. Ustalona została należycie sytuacja życiowa i materialna skarżącego. Dokonane w toku postępowania wyjaśniającego spostrzeżenia upoważniały organ do poczynienia stosownych ustaleń. Ź jednej strony nie ma wątpliwości, że skarżący spełnia kryterium dochodowe określone przepisem art. 4 ustawy i że nie radzi sobie sam z zaspokojeniem własnych potrzeb bytowych. Konieczności udzielenia pomocy skarżącemu organy nie kwestionują. Z drugiej jednak strony - co wynika z akt sprawy pomocą taką - szerszą niż tylko wynikającą z zaskarżonej decyzji - skarżący został wielokrotnie objęty. W tym stanie rzeczy zarzuty skarżącego dotyczące niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez Kolegium oraz naruszenia przepisów ustawy o pomocy społecznej nie są uzasadnione. Kolegium powołało i w sposób przejrzysty wyjaśniło podstawę prawną rozstrzygnięcia. Również stan faktyczny został szczegółowo opisany w taki sposób, iż pozwala stwierdzić, że wzięto pod uwagę całokształt sytuacji życiowej wnioskodawcy, w tym także fakt sprawowania przez niego opieki nad matką - emerytką pierwszej grupy inwalidzkiej. Kolegium uwzględniło utrudnienia w poszukiwaniu pracy związane z koniecznością opieki wnioskodawcy nad matką zasadnie jednak zasygnalizowało, iż nie jest to okoliczność eliminująca podjęcie jakiejkolwiek pracy przez skarżącego. Należy też dodać, iż przepisy prawa nie dają podstaw do przerzucania obowiązku alimentacyjnego wnioskodawcy względem jego matki na organy pomocy społecznej. Zasygnalizować także trzeba, że pomoc społeczna jest przyznawana w wysokości, którą ograniczają pozostające w dyspozycji organów środki finansowe. Nadto świadczenia z zakresu pomocy społecznej nie mają za zadanie zaspokajać wszelkich potrzeb podopiecznych. W szczególności zasiłek celowy może zostać przyznany jedynie w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej (zakupu lekarstw, żywności, ubrania, drobnych napraw itp.). i na ten cel wielokrotnie skarżącemu były przyznawane świadczenia z pomocy społecznej. Organ odwoławczy zasadnie podnosi, że pomoc udzielana przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej, jako uzasadniona okolicznościami wyrażonymi w art. 1 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, ma charakter pomocy doraźnej w tym znaczeniu, iż ma umożliwiać osobom znajdującym się w trudnych życiowych sytuacjach przezwyciężanie tych sytuacji, przy czym przepisy dotyczące świadczeń z pomocy społecznej nie określają wysokości, w jakiej winien być przyznany zasiłek celowy. Zarzut, iż powyższy wymóg nie jest realizowany przez organ pomocy społecznej nie znajduje podstaw w rzeczywistym stanie rzeczy. Jak wynika z akt spraw ze skarg T.K. będących przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (m.in. o sygn. akt. II SA/Kr 165/01, II SA/Kr 166/01, II SA/Kr 168/01) sytuacja rodzinna, zdrowotna i majątkowa skarżącego jest organom administracji znana i brana pod uwagę w trakcie postępowań w sprawie udzielania mu świadczeń z pomocy społecznej, a w samym tylko 2000 r. skarżącemu przyznano pomoc finansową i rzeczową w łącznej kwocie 1093 zł (przed wydaniem zaskarżonej decyzji kwota przyznanej pomocy wynosiła 570 zł). Skarżący objęty jest więc stałą pomocą społeczną która wprawdzie w jego osobistym odczuciu jest niewystarczająca, lecz uznać ją należy za adekwatną do możliwości finansowych MOPR w K. Również wysokość świadczenia przyznanego T.K. zaskarżoną decyzją jest adekwatna do możliwości finansowych MOPR w K. Dodać także należy, iż świadczenia z pomocy społecznej mają jedynie wspomagać osoby z nich korzystające, a nie je utrzymywać - to jest bowiem podstawowym zadaniem każdego obywatela, który w tym zakresie winien przejawiać racjonalną aktywność w ramach swoich możliwości i współpracować z właściwymi instytucjami, w tym organami pomocy społecznej. Okoliczność tę zasygnalizowało Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z którego w żadnej mierze nie wynika twierdzenie, aby pomoc społeczna miała charakter "sporadyczny, krótkotrwały, czy niewystarczający i nie odpowiadała rzeczywistemu kosztowi zakupu", jak to podnosi T.K. w skardze do sądu administracyjnego. Nie można wreszcie potraktować jako uzasadnionego zarzutu, iż uzasadnienia decyzji o sygn. akt: [...], o sygn. akt: [...], o sygn. akt: [...], oraz o sygn. akt: [...] są identyczne i oderwane od sytuacji życiowej wnioskodawcy. Wyjaśnienie mechanizmu przyznawania świadczeń z pomocy społecznej oraz sposobu zastosowania tego mechanizmu na gruncie tego samego stanu faktycznego i prawnego nie wymaga redakcyjnego różnicowania uzasadnień poszczególnych rozstrzygnięć, zwłaszcza w sytuacji, gdy w odwołaniach od zaskarżonych decyzji organu pierwszej instancji nie podniesiono żadnych zarzutów w stosunku do tych decyzji. W zakresie, w którym Kolegium podejmowało inny rodzaj rozstrzygnięcia, tj. odmawiało przyznania zasiłku celowego przedstawione zostały odrębne motywy tego rozstrzygnięcia (sygn akt [...]). Z powyższych powodów skargę, jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.