I FZ 57/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. T. i T. R. - wspólników "T." s.c. w G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 stycznia 2007 r. sygn. akt I SA/Ka 2306/03 odrzucającego zażalenie w sprawie ze skargi J. T. i T. R. - wspólników "T." s.c. w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 12 września 2003 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 stycznia 2007 r., sygn. I SA/Ka 2306/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 19 kwietnia 2006 r. odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi J. T. i T. R. – wspólników Spółki cywilnej "T." w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 12 września 2003 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Jako podstawę rozstrzygnięcia podano art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). WSA w Gliwicach postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2006 r. odrzucił skargę kasacyjną J. T. i T. R. – wspólników Spółki cywilnej "T." w G. od wyroku z dnia 4 lutego 2005 r. Następnie w dniu 10 maja 2006 r. J. T. wniósł sporządzone przez siebie zażalenie na postanowienie z dnia 19 kwietnia 2006 r. WSA w Gliwicach odrzucając dnia 15 stycznia 2007 r. zażalenie skarżącego, przytoczył treść art. 194 § 4 i 175 § 2 i 3 p.p.s.a., stwierdzając, że w niniejszej sprawie wniesione zażalenie nie czyni zadość wymogom określonym w tych przepisach. Sąd zauważył też, że o obowiązku sporządzenia zażalenia, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej przez pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym – w sprawach obowiązków podatkowych – strona została pouczona przy doręczeniu jej zaskarżonego postanowienia. Z tego względu zażalenie strony jest niedopuszczalne. Takie uchybienie nie podlega usunięciu w trybie uzupełnienia braków zażalenia. W dniu 5 lutego 2007 r. zostało przez pełnomocnika skarżących - doradcę podatkowego - wniesione zażalenie na postanowienie z dnia 15 stycznia 2007 r. W zażaleniu tym wniesiono o uchylenie tego postanowienia w całości i przyjęcie zażalenia na odrzucenie skargi kasacyjnej. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono "bezpodstawne uznanie, że wada polegająca na braku podpisu nie może być sanowana" oraz "bezsporny fakt" wydania postanowienia przez sędziego, który nie może orzekać w niniejszej sprawie na podstawie przepisów art. 18 § 1 pkt 7 p.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że nie podpisanie zażalenia przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym nie jest brakiem, który nie mógłby ulec sanacji w stosownym postępowaniu. Pełnomocnik stwierdził, że z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego wynika, że jest to element, który podlega sanacji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i podlega oddaleniu. Stosownie do art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, bądź też przez podmioty wskazane w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. Nie sporządzenie zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną przez jedną z osób wskazanych w ww. przepisach p.p.s.a. jest nieusuwalnym brakiem, powodującym odrzucenie zażalenia w oparciu o art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 30 września 2004 r., sygn. akt OZ 474/04, niepubl.). Na gruncie rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że nie ma racji wnoszący zażalenie, twierdząc, iż powodem odrzucenia zażalenia był jedynie fakt nie podpisania zażalenia przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym. Powodem odrzucenia tego zażalenia, jak wyraźnie wskazał Sąd pierwszej instancji, było nie sporządzenie zażalenia przez pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym w sprawach obowiązków podatkowych. O obowiązku sporządzenia zażalenia, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej przez jeden z wyżej wymienionych podmiotów, wnoszący zażalenie został poinformowany w punkcie 3 pouczenia przy doręczeniu mu odpisu postanowienia z dnia 19 kwietnia 2006 r. odrzucającego skargę kasacyjną. Ponieważ, pomimo wyraźnego pouczenia, nie zadośćuczyniono temu obowiązkowi, to zażalenie z dnia 10 maja 2006 r. musiało zostać odrzucone. W tym miejscu należy przytoczyć kilka uwag mających zastosowanie zarówno przy sporządzaniu skargi kasacyjnej, jak i zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną. Nie budzi wątpliwości pogląd, według którego wyrażenie "zażalenie powinno być sporządzone" należy rozumieć jako obowiązek jego sporządzenia przez profesjonalny podmiot. W języku prawniczym, używanym w aktach normatywnych i w orzecznictwie sądowym, utrwalone jest rozumienie wyrażenia "powinno być sporządzone" jako obowiązku sporządzenia. Natomiast przez "sporządzenie" należy rozumieć jego napisanie i podpisanie. (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2005, str. 551). Z tych względów w przedmiotowej sprawie nie można przyznać racji wnoszącemu zażalenie, że nie podpisanie zażalenia przez pełnomocnika było brakiem, który mógłby ulec sanacji. Zażalenie to musiałoby być zresztą nie tylko przez niego podpisane, ale i napisane, co nie miało miejsca. Sporne zażalenie nie wykazywało poza tym braku w postaci omyłkowego pominięcia podpisu pełnomocnika, ale było bez wątpienia sporządzone i podpisane przez J. T., czyli osobę do tego nieuprawnioną. Takie uchybienie nie podlega usunięciu w trybie uzupełnienia braków zażalenia. Z uwagi na brak jakiegokolwiek uzasadnienia w zażaleniu zarzutu wydania postanowienia przez osobę, która nie może orzekać w sprawie, Sąd nie odniósł się do tego zarzutu. Jedynie na marginesie Sąd pragnie zauważyć, że wprawdzie strona składała wniosek o wyłączenie sędziego, który został postanowieniem z dnia 1 czerwca 2006 r. przez WSA oddalony, jednakże wniosek ten nie dotyczył sędziego, który wydał zaskarżone postanowienie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.