III SA/Wa 1491/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Asesor WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Alojzy Skrodzki (spr.), Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2005 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia[...] maja 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem wydanym na podstawie art. 17 § 1 i art. 34 § 1 i 2 w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz, U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.)- zwanej dalej "upea", oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1980 r. Nr 9, poz. 26 ze zm.)-zwanej dalej "kpa"- Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2004 r. odmawiające uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej. Ze zgromadzonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że w dniu [...] grudnia 2003 r. skarżący wniósł zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Skarżący podniósł fakt nieistnienia obowiązku będącego podstawą tytułu wykonawczego ze względu na nieotrzymanie orzeczenia z dnia [...] sierpnia 2003 r. wydanego przez Wojewódzki Inspektorat Transportu drogowego w K. a także brak umocowania prawnego do nałożenia kary pieniężnej przez Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego w K. w kontekście niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie uwzględnił zgłoszonych zarzutów. Od powyższego postanowienia skarżący wniósł zażalenie. W zażaleniu podtrzymał wcześniej przytoczony zarzut o braku podstaw do stosowania ustawy o transporcie drogowym, a ponadto podniósł, iż kara pieniężna wymierzona została w kwocie wyższej niż przewidywała to ustawa. Główny Inspektor Transportu Drogowego w zaskarżonym postanowieniu stwierdził bezzasadność zarzutów. W ocenie organu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym decyzji nakładającej karę pieniężną nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności przy czym przedsiębiorca krajowy może uiścić nałożoną karę w terminie 21 dni od dnia jej nałożenia. W świetle tych regulacji należność w postaci kary pieniężnej jest wymagalna. Podniesione przez stronę zarzuty w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie zasługują na uwzględnienie w postępowaniu egzekucyjnym. Mają one charakter merytoryczny i mogą być rozpatrzone w toku postępowania instancyjnego, względnie postępowania wywołanego wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Z postanowieniem tym nie zgodził się skarżący. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: - obrazę podstawowych reguł i zasad Kodeksu Postępowania Administracyjnego, a w szczególności art. 43-44 k.p.a., - błędną ocenę ustalonego stanu faktycznego przyjętą za podstawę decyzji poprzez nieuprawnione przyjęcie, że podniesione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że nałożona kara nie jest przewidziana w ustawie o transporcie drogowym. W ocenie skarżącego Główny Inspektor Transportu Drogowego nie odniósł się także do podniesionych argumentów i ustalonego stanu faktycznego. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego nie podzielił argumentacji skarżącego i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje, Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku postanowienia) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i faktycznego istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 134 § 1 cyt. ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia tego kryterium stwierdzić należy, że wydane zostało bez naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zatem skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Rozważania o zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem należy rozpocząć od stwierdzenia, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego mogą być wyłącznie podstawy wymienione enumeratywnie w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W punkcie pierwszym przepisu art. 33 upea wymieniono jako podstawę zarzutu wykonanie, umorzenie, przedawnienie wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku. Treść zarzutów skargi nakazuje przedmiotem rozważań uczynić kwestię nieistnienia obowiązku egzekwowanych należności wynikających z decyzji z dnia [...] listopada nr [...] nakładająca na skarżącego karę pieniężną w kwocie 8.000 zł. ze względu na niedoręczenie stronie przedmiotowej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Mając to na uwadze, w niniejszej sprawie należało rozstrzygnąć, czy rzeczywiście nie istniał obowiązek zapłaty kary, ze względu na brak doręczenia decyzji nakładającej tę karę. Sąd stwierdza, że z akt sprawy wynika, iż decyzja z dnia [...] sierpnia 2003. określająca wysokość kary została skarżącemu doręczona w sposób zastępczy zgodnie z obowiązującymi przepisami. Artykuł 44 § 1 kpa stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 poczta przechowuje pismo przez okres siedmiu dni w swojej placówce, w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Z kolei z § 2 art. 44 kpa wynika, że zawiadomienie o złożeniu pisma w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania adresata albo jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postępowanie dotyczy; w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia terminu, o którym mowa w § 1. Mając to na uwadze Sąd zauważa, że z adnotacji urzędu pocztowego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że zawiadomienie o przesyłce pozostawiono w skrzynce korespondencyjnej dnia [...] sierpnia 2003 r. Skarżący przez siedem dni tej przesyłki nie odebrał. Słusznie zatem uznano, iż [...] sierpnia 2003 skutecznie dokonano doręczenia decyzji. W kwestii niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem umocowania prawnego do nałożenia kary pieniężnej przez Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego Sąd podziela pogląd organu administracyjnego, że zgodnie z art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym Inspektor Transportu Drogowego ma prawo do nałożenia kary za nieprzestrzeganie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Decyzji nakładającej karę pieniężną nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności przy czym przedsiębiorca krajowy może uiścić nałożoną karę w terminie 21 dni od dnia nałożenia. W świetle tych regulacji zarzut braku uprawnień do nałożenia kary pieniężnej przez Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego jest bezzasadny. W ocenie Sądu część zarzutów podnoszonych przez skarżącego nie mogła być przedmiotem zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Skarżący kwestionuje prawidłowość obciążenia go karą. Kwestia powyższa może być wyłącznie przedmiotem postępowania przed organem administracyjnym drugiej instancji, którym jest Główny Inspektor Transportu Drogowego, po uprzednim złożeniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji nakładającej karę pieniężną i pozytywnym rozpoznaniu tego wniosku przez organ odwoławczy. Dopóki decyzja nakładająca karę pieniężną nie zostanie zmieniona lub wyeliminowana z obrotu dopóty będzie podstawa do dochodzenia należności wynikającej z tej decyzji. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), orzekł jak w sentencji.