I OSK 1220/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi A. S.A. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1026/04 oddalającym skargę kasacyjną A. S.A. w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2004 r. sygn. akt 6 II SA 2860/02 oddalającego skargę A. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o wznowienie postępowania Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 2 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1026/04, oddalił skargę kasacyjną A. S.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2004 r., sygn. akt 6II SA 2860/02. Wyrok ten wraz z uzasadnieniem został doręczony w dniu 4 marca 2005 r. pełnomocnikowi Spółki, który 20 października 2005 r. złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego wskazanym wyrokiem z dnia 2 lutego 2005 r. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż " (...) dopiero w dniu 28 września 2005 r. na podstawie wglądu w akta administracyjne ustalone zostały nowe okoliczności, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, że decyzja SKO z dnia 15 lipca 2002 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ SKO orzekało w sprawie wszczętej odwołaniem wniesionym przez M. G. w imieniu Skarżącej, pomimo tego że decyzja Zarządu m. [...] z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie została doręczona pełnomocnikowi, tj. M. G., ale bezpośrednio Skarżącej (...)". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Stosownie bowiem do art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci. Termin zaś do wniesienia przedmiotowej skargi został określony w art. 277 powołanej ustawy, który stanowi, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się stron, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Tymczasem w niniejszej sprawie, skarżąca wnosząc o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2005 r. (doręczonym pełnomocnikowi Spółki dnia 4 marca 2005 r.), podniosła – wskazując na okoliczności dowodzące zachowania trzymiesięcznego terminu określonego w art. 277 cytowanej ustawy – iż dopiero w dniu 28 września 2005 r., na podstawie wglądu w akta administracyjne ustalone zostały nowe fakty, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżąca stwierdziła, iż nie mogła wcześniej podnieść ww. okoliczności niedoręczenia decyzji, ponieważ potwierdzenia odbioru nie znajdowały się w dokumentach skarżącej. Wgląd w akta administracyjne oraz sądowe przez pełnomocnika skarżącej pozwolił dopiero na wykrycie tych okoliczności. W ocenie Sądu, nie można jednakże podzielić stanowiska Spółki, iż trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania winien być liczony od dnia 28 września 2005 r., w którym pełnomocnik strony przeglądając akta administracyjne, ustalił wymienione okoliczności. Bowiem informacje te były ogólnodostępne i zapoznanie się z nimi, było możliwe jeszcze w toku postępowania sądowego. Stąd nietrafnym jest twierdzenie Spółki, że wcześniejsze wykrycie wskazanych okoliczności nie było możliwe, gdyż potwierdzenia odbioru nie znajdowały się w jej aktach. Otóż, jak wynika z art. 73 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w każdym stadium postępowania organ administracji publicznej obowiązany jest umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek i odpisów. Jednocześnie należy wskazać, że wniesiona przez Spółkę skarga o wznowienie postępowania nie spełnia również drugiego wymogu formalnego warunkującego jej dopuszczalność. Bowiem na wstępie wniesionej skargi, jako na podstawę jej wniesienia powołano się na art. 273 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi zaś, że można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zatem – w świetle cytowanego przepisu – nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania okoliczność faktyczna czy też środek dowodowy jawny z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżony przez stronę. Inaczej bowiem skarga o wznowienie służyłaby korygowaniu błędów popełnionych przez stronę przy prowadzeniu poprzedniej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2004 r., GSK 5/04, M. Praw. 2004, Nr 12, s. 535). Niewątpliwie zaś powoływana przez Skarżącą okoliczność, wynikająca z akt administracyjnych, była jawna już w trakcie postępowania sądowego, jednakże niedostrzeżona przez stronę. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 280 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.