I SA/Wa 1795/04

I SA/Wa 1795/04 P O S T A N O W I E N I E Dnia 2 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Sędzia WSA Daniela Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2004 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania postanawia odrzucić skargę I SA/Wa 1795/04 Uzasadnienie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2004 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] o odmowie przyznania odszkodowania za część nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. G. podnosząc, że wydane decyzje naruszają rażąco prawo, tj. art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wnoszący we własnym imieniu skargę A. G. nie był stroną postępowania administracyjnego zakończonego powołaną wyżej decyzją Wojewody [...]. Był natomiast pełnomocnikiem K. M. w postępowaniu odwoławczym prowadzonym przez Wojewodę [...]. Postępowanie w sprawie odszkodowania toczyło się na wniosek K. M. z dnia [...] listopada 1998 r. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Wynika z tego przepisu, że postępowanie przed sądem administracyjnym może być wszczęte jedynie na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu. Legitymacja do wniesienia skargi jest związana z posiadaniem interesu prawnego. Kryterium interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja, ma zatem charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. Interes prawny istnieje wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa i obowiązki. W ocenie Sądu przedstawiona przez A. G. i K. M. umowa notarialna z dnia [...] kwietnia 2004 r, której strony zobowiązały się do dokonania określonych w niej czynności prawnych, nie uprawnia A. G. do występowania ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z paragrafu 2 tej umowy wynika, że A. G. zobowiązał się do dokonania niezbędnych czynności prawnych koniecznych do oddania na rzecz K. M. w użytkowanie wieczyste części gruntu nieruchomości położonej w W., przy ul. [...] o pow. [...] m2 lub uzyskania za ten grunt odszkodowania nie uprawnia do złożenia skargi. Osobą uprawnioną do zaskarżenia decyzji Wojewody [...] jest K. M., a nie osoba z którą zawarła ona umowę wzajemną. Z tej umowy nie wynikają dla wnoszącego skargę uprawnienia, które mógłby realizować w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują zastępstwa procesowego, jakie przedstawił wnoszący skargę. Wobec powyższego Sąd postanowił, jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.