II SA/Łd 1045/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Asesor Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant Referent stażysta Izabela Wędrak, po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2005 r. na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi J. J. i Z. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę. - II SA/Łd 1045/03 U Z A S A D N I E N I E W trakcie przeprowadzonej w dniu 4 kwietnia 2002 r. kontroli nieruchomości przy ul. A 6 w P. stwierdzono, że na przedmiotowej działce znajduje się budynek gospodarczy realizowany w sposób odbiegający od warunków zatwierdzonego projektu budowlanego i wydanego pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. stwierdził zmienione wymiary obiektu w rzucie, wykonanie dodatkowego ganku od strony zachodniej, podpiwniczenia pod całym budynkiem oraz wykonanie poddasza użytkowego. Stwierdzono również, iż część piwnic pod budynkiem, wraz z dobudowanym samowolnie do budynku dodatkowym pomieszczeniem jest wykorzystywana na działalność gospodarczą w zakresie produkcji wyrobów akwarystycznych, polegających na obróbce mechanicznej kamienia piaskowego i drewna. Inwestor nie okazał pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu. W konsekwencji powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. postanowieniem z dnia [...] nr [...] znak [...] nałożył na właścicieli nieruchomości Państwa J. i Z. małżonków J. obowiązek wstrzymania w terminie natychmiastowym prowadzenia prac budowlanych, związanych z realizacja tego obiektu. Decyzją Nr [...] znak [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. , działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. nakazał J. i Z. małżonkom J. przedłożenie w terminie do dnia 30 lipca 2002 r. następujących dokumentów: - opracowania i przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej wykonanych prac budowlanych związanych z realizacją budynku gospodarczego na nieruchomości przy ul. A 6 w P. wraz z opinią techniczną dotycząca wykonanych dotychczas prac oraz z projektem na ich dokończenie w celu doprowadzenia tego obiektu do stanu zgodnego z prawem. Dokumentacja winna zawierać adaptacje wraz z niezbędnymi uzgodnieniami, części piwnic budynku na cele związane z możliwością prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie produkcji wyrobów akwarystycznych, polegającą na obróbce mechanicznej kamienia piaskowego i drewna. Po przedłożeniu przez inwestora żądanych dokumentów Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] [...] z dnia [...] na podstawie art. 51 ust 1 a ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. udzielił J. i Z. małżonkom J. pozwolenia na dokończenie prac budowlanych przy budynku gospodarczym na terenie nieruchomości przy ul. A 6. Od decyzji tej wniosła odwołanie B. P. wnosząc o jej uchylenie, gdyż jak twierdzi przedmiotowy budynek powoduje uciążliwość dla działek sąsiednich ze względu na hałas powodowany działalnością zawodową sąsiada jak również narusza ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego osiedla A. Odwołująca się twierdziła, iż inwentaryzacja budynku gospodarczego nie jest pełną dokumentacja techniczną obrazującą założenie funkcjonowania zakładu kamieniarskiego. Decyzja Nr [...] znak [...] dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił decyzje organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. oparł swoje rozstrzygniecie na następujących rozważaniach: Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla budownictwa jednorodzinnego przy ul. A w P. zatwierdzonym Uchwałą Nr XXXI/521/2000 Rady Miejskiej w P. z dnia 29 grudnia 2000 r. / Dz.Urz.Woj. [...]ego z 2001 r. , Nr 13, poz. 112/ działka usytuowana przy ul. A 6 położona jest na terenie podjednostki urbanistycznej MN, dla której plan ustala następujące zasady zagospodarowania terenów: - zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w formie zabudowy wolnostojącej, bliźniaczej lub szeregowej jako podstawowe przeznaczenie terenu, -dopuszcza się jako funkcję uzupełniającą usługi, o uciążliwości nie wykraczającej poza granice działki, nie wytwarzające środków technologicznych oraz nie powodujące ponadnormatywnych emisji dla powietrza, - dopuszcza się lokalizację garaży lub obiektów gospodarczych na działce jedynie jako jednokondygnacyjnych bez poddasza użytkowego/ maksymalna powierzchnia garażu- na 1 stanowisko-25 m kw., na 2 stanowisko postojowe- 35 m kw, budynku gospodarczego -40 m kw. W ocenie organu odwoławczego dopuszczenie w planie miejscowym usług jako funkcji uzupełniającej funkcję podstawową tj. zabudowę mieszkaniową jednorodzinną nie może oznaczać zwolnienia inwestora od respektowania wymogów ograniczających budowę drugiego obiektu na działce przy wprowadzeniu dodatkowej funkcji tj. rzemiosła. Jeżeli plan miejscowy dopuszcza budowę budynku gospodarczego jednokondygnacyjnego bez poddasza użytkowego o powierzchni do 40 m kw to nie znaczy, iż na działce z budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym dopuszcza się budowę budynku usługowego o dowolnych wymiarach. Z przedłożonej przez inwestora inwentaryzacji wynika, że przedmiotowy obiekt posiada poddasze użytkowe o charakterze drugiej kondygnacji doświetlone światłem naturalnym poprzez okna wykonane w ścianie zewnętrznej. Podana w opisie dla inwentaryzacji powierzchnia pomieszczeń wynosi ok. 130 m kw. Zatem zaskarżona decyzja narusza ustalenia ww. planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto przedmiotowa sprawa podlega rozpatrzeniu przy uwzględnieniu obowiązującego od dnia 15 grudnia 2002 r. Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki - § 12 ust. 6 tego rozporządzenia nie daje możliwości sytuowania obiektu przy granicy działki jeżeli na sąsiedniej działce nie istnieje budynek usytuowany w granicy działki o wymiarach odpowiadających budynkowi projektowanemu. Na sąsiednich działkach w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowego budynku nie istnieją obiekty budowlane. W tej sytuacji organ nadzoru budowlanego nie może zezwolić inwestorowi na wznowienie robót w budynku, który narusza również powyższy przepis. W sprawie , zdaniem organu odwoławczego należałoby jednak respektować prawa nabyte przez inwestora na podstawie decyzji z dnia [...] udzielającej pozwolenia na budowę budynku gospodarczego pomimo faktu, że decyzja ta została uchylona na podstawie art. 36 a prawa budowlanego. Oznacza to, ze doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem winno uwzględniać także gabaryty obiektu w granicach działek sąsiednich jakie zostały określone w projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do ww. pozwolenia na budowę. Wobec powyższego w ocenie organu II instancji należało uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy wyegzekwować od inwestora projekt budowlany doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami prawa w celu wyeliminowania nieprawidłowości wykazanych w niniejszej decyzji. Ponadto należy odnieść się do spornych kwestii związanych z uciążliwością obiektu podnoszoną przez sąsiadów. Powyższą decyzje zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi J. i Z. małżonkowie J. nie precyzując jednak swych zarzutów do decyzji. Skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż jej wykonanie spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki i uniemożliwiłoby skarżącym kontynuowanie prac wykończeniowych budynku. W piśmie z dnia 18 września 2003 r. zawierającym uzupełnienie skargi skarżący wskazali, iż prace budowlane w budynku gospodarczym zostały zakończone w 1996 roku, a przedmiotowy budynek nie jest budynkiem usługowym i nie był budowany na potrzeby działalności gospodarczej jak sugeruje organ nadzoru budowlanego. Skarżący podnieśli ponadto, iż Powiatowy i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego mylnie stwierdzili, iż wykonanie piwnic jest odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego, gdyż na załączonym i zatwierdzonym projekcie budowlanym znajduje się piwnica. Wykonany strych nie spełnia wymogów poddasza użytkowego, jest to tylko i wyłącznie pomieszczenie techniczne. Ponadto bezprzedmiotowy w ocenie skarżących jest zarzut, iż budynek gospodarczy jest dwukondygnacyjny i posiada powierzchnię 130 m kw. Skarżący podnoszą, iż budynek gospodarczy jest jednokondygnacyjny o powierzchni użytkowej 41,07 m kw, natomiast pozostałą cześć stanowi przedsionek, a zgodnie z § 63 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wykonanie przedsionka przy tego typu budynkach jest zalecane, a powierzchni przedsionka nie zalicza się do powierzchni użytkowej w myśl § 3 pkt 9 cytowanego powyżej rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumenty tożsame z zawartymi w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi natomiast na treść art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań u.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 u.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 u.p.s.a.). Skarga nie jest zasadna. Prawidłowo organ II instancji dokonał oceny stanu faktycznego ustalonego w sprawie budowy i rozbudowy budynku gospodarczego na działce skarżących położonej przy ulicy A 6 w P. i w konsekwencji uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. w decyzji swej z dnia [...] nr [...] nie odniósł się w ogóle do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ma to o tyle istotne znaczenie, że właśnie te zapisy planu określają dopuszczalne powierzchnie budynku gospodarczego jednokondygnacyjnego bez poddasza użytkowego o powierzchni do 40 m kw. Z przedłożonej zaś przez inwestora inwentaryzacji wynika, że przedmiotowy obiekt posiada poddasze użytkowe o charakterze drugiej kondygnacji doświetlone światłem naturalnym poprzez okna wykonane w ścianie zewnętrznej, a podana w opisie techniczno- technologicznym znajdującym się w załączonym projekcie budowlanym wykonanym dla potrzeb inwentaryzacji powierzchnia pomieszczeń wynosi ok. 130 m kw. W sprawie jest po za sporem, że zarówno poddasze jak i parter budynku maja większą powierzchnię jako pomieszczenie gospodarcze niż 40 m kw. Przyznają to sami skarżący w uzupełnieniu swej skargi. Z załączonej inwentaryzacji wynika jednoznacznie, że budynek ma dwie kondygnację parter i poddasze, a nadto jest podpiwniczony. Kwestia powierzchni poszczególnych kondygnacji w budynku została więc pominięta w rozważaniach organu I instancji Pominięta została tez kwestia postawienia budynku w granicy z nieruchomością sąsiadującą, obrazuje to w sposób jednoznaczny załączona do projektu budowlanego mapa wysokościowa. W sprawie mają zastosowanie przepisy obowiązującego od dnia 15 grudnia 2002 r. Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Dz. U. Nr 76 poz. 690, w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki - § 12 ust. 6 tego rozporządzenia nie daje możliwości sytuowania obiektu przy granicy działki jeżeli na sąsiedniej działce nie istnieje budynek usytuowany w granicy działki o wymiarach odpowiadających budynkowi projektowanemu. Na sąsiednich działkach w bezpośrednim sąsiedztwie budynku skarżących nie istnieją obiekty budowlane. W tej sytuacji organ nadzoru budowlanego bez wyjaśnienia motywów swej decyzji nie może zezwolić inwestorowi na wznowienie robót w budynku, gdyż narusza to również powyższy powołany przepis. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji wyeliminuje uchybienia wytknięte wyżej, wyegzekwuje od inwestora projekt budowlany doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami oraz uzasadni swe rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.. Ponadto organ I instancji winien odnieść się do spornych kwestii związanych z uciążliwością obiektu podnoszonych przez Panią B. P. i również uzasadnić w tym zakresie swe rozstrzygnięcie. Kontrola sądowa decyzji administracyjnych podlega pewnej relatywizacji, to znaczy ocena prawidłowości działań administracji publicznej jest dokonywana na datę wydania zaskarżonego aktu. Późniejsze, następcze zmiany podstaw faktycznych bądź prawnych nie powinny wpływać na ważność wydanej decyzji, gdyż będzie to zawsze godzić w pewność obrotu prawnego i stosunków powstałych między adresatami decyzji. Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja kasacyjna jest prawidłowa a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie. Wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, a już z pewnościq nie miały ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 k.p.a. Nie zachodzą, też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt. 2 k.p.a.), ani teź kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.). Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenie prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze i na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji wyroku.