II SA/Ka 1711/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax /spr./ Sędziowie NSA Adam Mikusiński NSA Wiesław Morys Protokolant referent Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2005r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. -B. z dnia [...] nr [...] Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta B.-B. uznał S. B. za osobą bezrobotną i przyznał mu zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 80% od dnia [...] W terminie otwartym do wniesienia odwołania wnioskodawca wniósł do organu I instancji pismo, w którym domagał się przeliczenia jego stażu pracy według załączonych dokumentów, który – jego zdaniem – wynosi 20 lat. Następną decyzją z dnia [...] ten sam organ administracyjny odmówił przyznania S. B. prawa do zasiłku w wysokości 120% kwoty zasiłku od dnia [...] W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że przedłożone przez stronę dokumenty nie wykazują wymaganego w art.24 ust.3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. okresu uprawniającego do przyznania zasiłku w wysokości120%. Dowody te wskazują jedynie na okres zatrudnienia wynoszący [...] lat [...] miesiące i [...] dni. Rozpatrując sprawę na skutek odwołania wnioskodawcy, Wojewoda Ś. zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję I instancji, podzielając przedstawione w niej ustalenia i wnioski. W skardze S. B. wniósł o uchylenie wszystkich trzech wymienionych wyżej decyzji. W obszernych wywodach skargi i w dalszych pismach procesowych skarżący generalnie zakwestionował stanowisko zajęte przez organy administracyjne. W toku rozprawy sądowej sprecyzował, że wprawdzie łączny okres jego zatrudnienia i pełnienie służby wojskowej wynosi mniej niż 20 lat, jednak brakuje tak niewiele, że powinno to być rozstrzygnięte na jego korzyść. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, bowiem sądowa kontrola wykonywania administracji publicznej wykazała naruszenie prawa. Otóż w pierwszej kolejności należy zakwestionować potraktowanie przez organy administracyjne pisma skarżącego z dnia [...] /data na prezentacie/, jako wniosku o wszczęcie nowego postępowania administracyjnego w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych. Mianowicie, w tym przedmiocie organ I instancji wydał decyzję w dniu [...] Data doręczenia tej decyzji budzi wątpliwości właśnie z powodu dat oznaczonych na owym piśmie skarżącego. Wysoce prawdopodobne jest, że zarówno odbiór decyzji, jak wniesienie tego pisma wraz z załącznikami nastąpiło w tym samym dniu, skoro skarżący oznaczył je tą samą datą, być może przesuniętą pomyłkowo o jeden dzień / o ile prawidłowy jest datownik na prezentacie/. Kwestii tej organy nie wyjaśniły, chociaż ma ona istotne znaczenie. O ile bowiem owo pismo skarżącego zostało wniesione po odebraniu decyzji z dnia [...] to należało je potraktować jako odwołanie od tej decyzji. Spełnia ono bowiem warunki z art.128 Kpa, skoro wynika z niego że skarżący kwestionuje ustalenia organu co do posiadanego przez niego stażu pracy. W każdym razie nawet gdyby charakter omawianego pisma budził wątpliwości, to należało je usunąć przez wezwane skarżącego do sprecyzowania rodzaju tego pisma. Tylko z tego względu, że nie da się jednoznacznie ocenić powyższego zagadnienia, decyzje obu instancji zostały uchylone, a nie stwierdzono ich nieważności, co byłoby właściwe w razie stwierdzenia, że odwołanie skarżącego zostało nierozpatrzone, a uznano je za wniosek o wszczęcie kolejnego postępowania administracyjnego. Ponieważ powyższym uchybieniem dotknięte są decyzje obu instancji, dlatego Sąd skorzystał z regulacji zawartej w art.135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 z 2002r., poz.1270 ze zm./. Wskazane wyżej okoliczności dotyczące charakteru pisma skarżącego z dnia [...] muszą więc być wyjaśnione przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wadliwość zaskarżonej decyzji rozciąga się też na zagadnienia merytoryczne. Mianowicie organy orzekły o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku w wysokości 120% zasiłku dla bezrobotnych. Brak podstaw do przyznania zasiłku w takiej wysokości jest oczywisty, skoro skarżący nie posiada 20-letniego okresu z art.24 ust.3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Jednakże organy ustaliły, że skarżący ma 19-letni okres uprawniający do zasiłku, a zatem przysługiwał mu zasiłek w podstawowej wysokości z art.24 ust.1 tej ustawy. Ponieważ decyzją z dnia [...] przyznano skarżącemu zasiłek w wysokości 80% zasiłku, zatem przy wskazanych nowych ustaleniach wysokość zasiłku należało zweryfikować. W tym stanie rzeczy na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji. SG