I SA/Wa 694/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie WSA Daniela Kozłowska (spr.) NSA Marek Stojanowski Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2005 r. sprawy ze skargi M.M na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie przydziału kwatery stałej 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego T.S. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem kosztów udzielonego z urzędu zastępstwa procesowego. I SA/Wa 694/04 U z a s a d n i e n i e Dyrektor Oddziału Rejonowego w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Nr [...] w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] maja 2003 r., [...], w sprawie umorzenia postępowania w przedmiocie przydziału M.M. osobnej kwatery stałej w garnizonie W. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że M. M. złożyła wniosek o przydział osobnej kwatery stałej w W. w ramach zamiany. Zainteresowana zajmuje osobną kwaterę stałą w S. przy ul. [...] m [...]. Aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. Nr 42, poz. 368 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2000 r. w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnym przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz. U. Nr 40, poz. 471 ze zm.) nie przewidują możliwości dokonywania zamian kwater emerytom i rencistom wojskowym posiadającym kwaterę i ubiegającym się o jej zamianę do innej wybranej miejscowości. W świetle powyższych przepisów postępowanie wszczęte na wniosek M. M. o zamianę kwatery stałej stało się bezprzedmiotowe i zostało umorzone decyzją Dyrektora Oddziału Terenowego Nr [...] WAM w W. Zgodnie z art. 13 ustawy z 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 ze zm.) emeryci i renciści wojskowi mogli ubiegać się o przydział kwatery w wybranej miejscowości, o ile wojskowy organ kwaterunkowy dysponował w tej miejscowości lokalami mieszkalnymi. Przepis ten utracił moc z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Nie obowiązuje także rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 maja 1996 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. Nr 65, poz. 320), które w § 13 ust. 3 przewidywało możliwość złożenia przez emeryta lub rencistę wojskowego wniosku o przydział kwatery w obranym miejscu zamieszkania. Umorzenie postępowania w sprawie przydziału zainteresowanej osobnej kwatery stałej w garnizonie W. jest w pełni uzasadnione i brak jest podstaw do zmiany decyzji pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. M. podniosła, że jest wdową po tragicznie zmarłym żołnierzu. O zamianę kwatery ubiega się od dnia śmierci męża. Wielokrotnie interweniowała w sprawie załatwienia wniosku o zamianę kwatery. Obecna nie spełnia warunków, gdyż nie posiada kuchni, ma za małą powierzchnię i nie uwzględnia przyznanego prawa do dodatkowej powierzchni mieszkalnej. Ustawa z 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych do czasu nowelizacji w 2002 r. w art. 23 ust. 2 pkt 1b przyznawała prawo do zamiany kwatery. Okoliczność, że po nowelizacji sytuacja małżonka uprawnionego do renty rodzinnej uległa zmianie nie powinna mieć wpływu na prawa skarżącej, ponieważ uprawnienie powstało na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego. Przepisy przejściowe gwarantują ochronę osób uprawnionych. Odpowiadając na skargę Dyrektor Oddziału Rejonowego w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko o braku podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku o zamianę kwatery. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły, ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368 ze zm.) nie przewiduje możliwości zamiany kwater zajmowanych przez emerytów rencistów na kwaterę w innej wybranej miejscowości. W poprzednio obowiązującym stanie prawnym zamiany takie mogły być dokonywane na podstawie art. 13 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (DZ. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 ze zm.). Przepis ten przewidywał, że osobom wymienionym w art. 11 i 12 ustawy może być przydzielona na ich wniosek osobna kwatera stała lub lokal spółdzielczy w miejscowości przez nie wybranej, jeżeli wojskowy organ kwaterunkowy dysponuje w tej miejscowości lokalami mieszkalnymi. Obecnie obowiązująca ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP nie zawiera odpowiednika powołanego wyżej przepisu ustawy z 1976 r. Nie ma w związku z tym obecnie przepisu, który pozwalałby na uwzględnienie wniosku M.M. Zgodnie z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania zamyka drogę do konkretyzacji praw i kończy postępowanie w określonej instancji administracyjnej, stanowiąc załatwienie sprawy w "inny sposób" w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a. Przesłanki umorzenia postępowania powstają w konkretnej sprawie administracyjnej, dotyczącej indywidualnie oznaczonej osoby i nie mogą być rozpatrywane w oderwaniu od danej sprawy. Użycie w art. 105 § 1 k.p.a. słowa "wydaje" oznacza, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jest obligatoryjne, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Przyczyną bezprzedmiotowości w niniejszej sprawie jest taka zmiana stanu prawnego – po złożeniu przez skarżącą w 1984 r. wniosku o zamianę kwatery – która nie pozwala na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Tym samym żądanie M. M. nie dotyczy sprawy podlegającej rozstrzygnięciu co do istoty przez organ administracji, postępowanie wszczęte takim żądaniem, jako bezprzedmiotowe, powinno ulec umorzeniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 1990 r., sygn. II SA 1240/89 – ONSA 1990, z. 1, poz. 16). W niniejszej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że w toku postępowania doszło do takiej zmiany stanu prawnego, która powoduje brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skutkuje umorzeniem postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 1995 r. sygn. SA/Łd 2424/94 (ONSA 1996, z. 2, poz. 80). Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).