II SA/Ka 943/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Asesor WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant ref. staż. Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2005 r. sprawy ze skargi L. B., M. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie legalność wykonanych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz L. B. i M. B. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W wyniku pism wnoszonych przez Państwo L. i M. B. m.in. do Wydziału Architektury i Nadzoru Budowlanego Starostwa Powiatowego w G. i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. w sprawie usytuowania miejsca na odpady stałe, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zwołał wizję lokalną. W jej wyniku ustalono, że na nieruchomości należącej do Wspólnoty Mieszkaniowej w P., zgodnie z wcześniejszym zgłoszeniem w Starostwie Powiatowym, wybudowany został utwardzony plac na kontenery, położony w odległości 3,25 m od budynku zlokalizowanego na nieruchomości będącej własnością państwa B. W wyniku ponownego protokołu z dnia [...] potwierdzono wcześniejsze ustalenia, dodając, że pierwotnie miejsce na nieczystości usytuowane było na działce nr [...], którą w [...] zakupili państwo B. Na działce tej wybudowali pawilon handlowy, na podstawie decyzji pozwolenia na budowę – w [...] oddano pierwszą część, a w[...] – część drugą – zmienioną w stosunku do uzyskanego pozwolenia na budowę. Powtórzono, że miejsce na nieczystości usytuowane jest w odległości 3,25 m od granicy z budynkiem państwa B. Na podstawie powyższych ustaleń, decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu[...] na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie z wniosku Państwa L. i M. B. w sprawie usytuowania niezgodnie z przepisami prawa miejsca na odpady stałe ( śmietnika ) dla budynku wielorodzinnego przy ulicy [...] w P. W uzasadnieniu wyjaśnił, że po przeprowadzeniu postępowania ustalono, że usytuowanie śmietnika zgodne jest z dokonanym zgłoszeniem w Starostwie Powiatowym z dnia [...]. Stwierdzono, że do czasu sprzedaży nieruchomości oznaczonej jako nr [...] Państwu B., właśnie na tej działce od lat 50 tych usytuowany był ów śmietnik. Ustalono również, że działka Wspólnoty Mieszkaniowej z uwagi na istniejącą na niej skarpę nie daje innych możliwości ulokowania tego miejsca, przy uwzględnieniu obowiązujących i wymaganych odległości od granicy działek i budynków z pomieszczeniami mieszkalnymi. Ustalając, że obecna lokalizacja miejsca na śmietnik odsunięta została na odległość ponad 3 m od granicy działki wnioskujących, w ścianie granicznej nie ma otworów okiennych i drzwi oraz brak jest możliwości innego usytuowania tego placu z uwagi na warunki techniczne i położenie geograficzne, a druga część pawilonu handlowego państwa B. wybudowana została niezgodnie z zatwierdzonym projektem, orzeczono jak w sentencji. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli Państwo L. i M. B., uznając ją za krzywdzącą i niezgodną z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. W obszernym uzasadnieniu odwołania potwierdzili, że w [...] nabyli wieczyste użytkowanie działki nr [...] i wówczas kontener na śmieci, wcześniej usytuowany na tej działce, został przesunięty. W [...] po uzyskaniu pozwolenia na budowę pawilonu usługowo – handlowego rozpoczęli budowę, w [...] uzyskali pozwolenie na użytkowanie tego obiektu. Kiedy w [...] rozpoczęli drugi etap budowy, wówczas kontener został ustawiony poza ich działką, nadal jednak stwarzał dużą uciążliwość dla otoczenia. Mimo licznych interwencji nie udało się zmienić lokalizacji tego kontenera, chociaż Wspólnota Mieszkaniowa podjęła w tym zakresie stosowną decyzję. Podnieśli, że z jednej strony uchwałą Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia [...] zlikwidowano śmietnik, a następnie wskutek zgłoszenia Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych Sp. z o.o. z dnia [...] ponownie w tym miejscu rozpoczęto prace związane z budową śmietnika. Zaprzeczając twierdzeniom organu pierwszej instancji, podkreślił, że istnieje wiele innych możliwości usytuowania przedmiotowego śmietnika w sposób zgodny z przepisami i nie taki uciążliwy dla otoczenia. Ustosunkowując się do zarzutu wykonania drugiej części budowy niezgodnie z zatwierdzonym planem i pozwoleniem na budowę, wyjaśnili, że wszelkie zmiany do projektu zaakceptowane zostały przez właściwe organy. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych w P., po uprzednim zgłoszeniu, przebudował istniejące od 50 lat miejsce do składowania odpadów stałych. W wyniku przeprowadzonego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego potwierdził, że wykonano go zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nadmienił także, że podzielić należy stanowisko organu pierwszej instancji, że drugi etap budowy prowadzonej przez odwołujących się został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej, niezgodnie z pierwotnym projektem. Mając na uwadze poczynione ustalenia organ odwoławczy nie znalazł podstaw do stwierdzenia niezgodności z prawem usytuowania miejsca do składowania odpadów stałych. Podnoszona przez odwołujących się możliwość przeniesienia śmietnika na teren innej posesji, nie należącej do Wspólnoty Mieszkaniowej, jest zdaniem organu odwoławczego całkowicie nieuprawniona, a ulokowanie go na terenie Wspólnoty w innych granicach nie jest możliwe. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego L. i M. B. wnieśli o uchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu podnieśli, że nie mogą zgodzić się z zapadłymi w sprawie decyzjami, zarzucając prowadzonemu postępowaniu naruszenie przepisów procedury administracyjnej, a mianowicie art. 7,8 i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzucili temu postępowaniu uwzględnienie interesu tylko jednej strony i całkowite pominięcie zgłaszanych niedogodności. Odnośnie zarzucanej samowoli budowlanej w stosunku do drugiego etapu budowy pawilonu handlowego, wyjaśnili, że wszelkie zarzuty są bezpodstawne i nie mają związku z toczącym się postępowaniem. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć wypada, że skargę wniesiono w dniu [...] a więc w czasie gdy obowiązywała ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74,poz. 368 z późn. zm.). Ustawa ta utraciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.). Zgodnie zaś z przepisem art. 97 § 1 wymienionej powyżej ustawy sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrolę zaskarżonych aktów sąd administracyjny sprawuje pod względem zgodności z prawem ( art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ), a rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani przywołaną w sprawie podstawą prawną ( art. 134 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). Kierując się tym zapisem Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, że w wyniku zgłoszenia z dnia [...] przyjętego przez Wydział Architektury i Inwestycji Starostwa Powiatowego w [...] , Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych Sp. z o.o. działając w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej w P. przebudował miejsce na odpady stałe. Powstaje natomiast zasadnicza wątpliwość czy usytuowanie tego miejsca odpowiada zapisowi § 23 Rozporządzenia Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe (...) powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z działką sąsiednią. W przedmiotowej sprawie ustalono, że po przebudowie utwardzone miejsce na śmietnik zostało usytuowane w odległości 3,25 m od granicy działki skarżących. Jak wynika ze sporządzonego w dniu [...] protokołu, pawilon handlowy skarżących, dobudowany w trakcie drugiego etapu budowy, nie posiada okien ani drzwi od strony wychodzącej na miejsce przeznaczone na gromadzenie stałych odpadów. Jednakże z wykonanego szkicu wynika, że otwory okienne w ścianie prostopadłej do śmietnika, znajdują się w odległości około 4 – 6 m od przebudowanego śmietnika. Zatem należy potwierdzić, że niewątpliwie usytuowanie tego miejsca zgodne jest z jedną z dyspozycji § 23 cytowanego rozporządzenia, a mianowicie – zachowania odległości co najmniej 3 m od granicy z działką sąsiednią, jest bowiem tutaj odległość 3,25 m. Natomiast należy jednocześnie zauważyć, iż nie została zachowana druga dyspozycja tego przepisu – czyli nakaz zachowania odległości 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Definicja ustawowa pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zawarta jest w przepisie § 4 tego rozporządzenia. Według tego zapisu pomieszczenia te dzielą się na pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi – kiedy przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny oraz pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie. Skoro przepis § 23 rozporządzenia mówi o budynkach z pomieszczeniami na pobyt ludzi nie dokonując różnicowania, obejmuje on więc i pomieszczenia przeznaczone na pobyt stały i czasowy. Takim pomieszczeniem jest niewątpliwie pawilon handlowy skarżących, a zatem, usytuowanie przedmiotowego miejsca na odpady stałe, sprzeczne jest z zapisem ust. 1 § 23 wymienianego wielokrotnie powyżej rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze, zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Uwzględniając skargę Sąd orzekł o niewykonalności zaskarżonej decyzji stosownie do art. 152 przywołanej powyżej ustawy. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. su.