I SA/Wa 149/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Lenart WSA Emilia Lewandowska Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2005 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Ministra Kultury z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia okresu działalności twórczej 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3) zasądza od Ministra Kultury na rzecz J. L. kwotę 200 (dwieście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Wa 149/04 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2003 roku numer [...] Minister Kultury utrzymał w mocy decyzję z [...] września 1997 roku numer [...] Komisji Do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców przy Ministrze Kultury i Sztuki. Z materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] września 1997 roku numer [...] Komisja Do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców przy Ministrze Kultury i Sztuki ustaliła, że J. L. od 1 stycznia 1964 roku do 31 grudnia 1973 roku wykonywał działalność twórczą jako [...]. W dniu 22 kwietnia 2003 roku J. L. wystąpił, do Komisji Do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców przy Ministrze Kultury, z wnioskiem o ustalenie, że działalność twórczą-artystyczną wnioskodawca wykonywał od 1960 roku do 1993 roku w charakterze [...]. Do wniosku J. L. załączył kserokopie dokumentów, w tym kserokopię programu z przedstawienia komedii "[...]"- M., pracy dyplomowej absolwentów Wydziału Aktorskiego P.W.S.T. w K., której premiera odbyła się 19 marca 1960 roku, a do którego to przedstawienia oprawę dekoracyjną wykonał J. L.. Ponadto J. L. załączył kserokopię dokumentów wskazujących, że w 1961 roku namalował obraz pt. "[...]", który został przekazany do Uniwersytetu im. [...] w M., a także kserokopie dokumentów wskazujących, że wnioskodawca w latach 1960-1962 był współorganizatorem cyklu wystaw grafiki, a w 1963 roku utrzymywał się ze sprzedaży swoich grafik i własnych wyrobów rzemiosła artystycznego. Decyzją z dnia [...] maja 2003 roku numer [...] Komisja Do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców przy Ministrze Kultury, powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Kultury i Sztuki z 9 marca 1999 roku w sprawie powołania Komisji Do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców oraz szczegółowego określenia jej zadań, składu i trybu działania (Dz. U. 27, poz.250), utrzymała w mocy decyzję z [...] września 1997 roku Komisji Do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców. W dniu 30 października 2003 roku J. L. wniósł odwołanie od decyzji z [...] maja 2003 roku numer [...] Komisji Do Spraw Zaopatrzenia I SA/Wa 149/04 Emerytalnego Twórców przy Ministrze Kultury wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 roku numer [...] Minister Kultury utrzymał w mocy decyzję z [...] września 1997 roku numer [...] Komisji Do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców. Na decyzję z dnia [...] grudnia 2003 roku numer [...] Ministra Kultury skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. L.. Skarżący domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji podniósł, że brak było podstaw do odmowy ustalenia, iż nie wykonywał w latach 1960-1993 działalności twórczej-artystycznej. Ponadto skarżący podkreślił, że organ administracji publicznej nie dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dokumentacyjnego. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest o tyle zasadna, że skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art.13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art.134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na I SA/Wa 149/04 niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji art.134 § 2 w/w ustawy. W szczególności należy przypomnieć, że stosownie do treści art.15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, więc od decyzji nieostatecznych na wniosek osoby uprawnionej może być złożone odwołanie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem, który wydał zaskarżoną decyzję. Zgodnie z treścią art.129 § 1 i § 2 k.p.a. odwołanie wnosi do się do właściwego organu za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni licząc od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja była ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia stronie. W tym miejscu należy stwierdzić, że z akt sprawy nie wynika kiedy decyzja z [...] maja 2003 roku numer [...] Komisji Do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców przy Ministrze Kultury została doręczona skarżącemu. Natomiast z pisma skarżącego z dnia 30 października 2003 roku , będącego w istocie odwołaniem od decyzji z [...] maja 2003 roku numer [...], wynika, iż J. L. wnosi o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy jest więc w pierwszej kolejności rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez organ I instancji. Pamiętać bowiem należy, że wniesienie odwołania po terminie może spowodować różne skutki procesowe. Jeżeli wnoszący odwołanie nie wystąpił jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia, wówczas organ odwoławczy jest zobowiązany do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, a jeżeli wraz z odwołaniem skarżący złożył taki wniosek wówczas organ odwoławczy jest zobowiązany w pierwszej kolejności rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W zależności od wyniku postępowania o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, organ odwoławczy bądź wydaje postanowienie, w którym stwierdza, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu bądź przyjmując odwołanie (gdy przywróci termin) rozpoznaje sprawę merytorycznie. W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie wyjaśnił, czy rozpoczął skutecznie biec termin do złożenia odwołania od decyzji wydanej w I instancji, a nadto nie rozpoznał wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji wydanej w I instancji. I SA/Wa 149/04 Wreszcie stwierdzić należy, że przedmiotem postępowania przed organem II instancji winna być decyzja z [...] maja 2003 roku numer [...] Komisji Do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców, a nie decyzja z [...] września 1997 roku numer [...] Komisji Do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców, od której skarżący nie składał odwołania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit.c, art.152, art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.