II SA/Lu 112/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal, Sędzia NSA Maciej Kierek - sprawozdawca, Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2005 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2004r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 138§1pkt.1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze po ponownym rozpoznaniu sprawy na wniosek Z.M. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] października 2004r., znak: [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2003r., Nr [...]. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że decyzja Wójta Gminy ustalała warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji dystrybucji gazu propan- butan do samochodów wraz z drogą dojazdową z drogi gminnej Gp 008, budynkiem socjalnym, przyłączami energii elektrycznej, wody, kanalizacji w Ł. na działce nr 1415/1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że powyższa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów, tj. w oparciu o przepisy nieobowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Postępowanie w sprawie zostało bowiem wszczęte na wniosek L. i Z. M. w dniu 15 lipca 2003r., a więc pod rządem ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003r. Organ ten podkreślił ponadto, że Wójt Gminy przed wydaniem powyższej decyzji nie uzyskał wymaganych w art.60ust.1 obowiązującej ustawy uzgodnień, a zatem rażąco narusza ona prawo (art.156§1pkt.2kpa) Kolegium Odwoławcze podniosło, że w aktach sprawy znajduje się pismo Ministerstwa Środowiska z dnia 9 lipca 2004r., w którym wyrażono pogląd, iż stacje paliw, na których tankowane są pojazdy mechaniczne gazem propan-butan należy kwalifikować do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko (§3ust.1 pkt.12lit.c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Skargę do sądu administracyjnego wniósł Z.M., domagając się uchylenia powyższej decyzji. W skardze wyjaśniając, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku jego zażalenia na postanowienie Starosty z dnia [...] lipca 2004r. wydane w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę publicznej stacji paliw LPG nakładające na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko zarzucił, że Kolegium naruszyło przepisy o właściwości. Jego zdaniem, zażalenie powinno być rozpoznane przez Wojewodę , który decyzją z dnia [...] maja 2004r. uchylił decyzję Starosty z dnia [...] kwietnia 2004r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie skarżącego w sprawie nie ma również podstaw do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, ponieważ pismo Ministerstwa Środowiska nie stanowi źródła prawa. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie podtrzymując obszerną argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1§1i2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Materialnoprawną podstawą jej wydania był art.156§1pkt.2kpa, zgodnie z którym organ administracyjny stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W sprawie zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] września 2004r., Nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji dystrybucji gazu propan - butan do samochodów wraz z drogą dojazdową z drogi gminnej Gp 008, budynkiem socjalnym, przyłączami energii elektrycznej, wody, kanalizacji w miejscowości Ł. na działce nr 1415/1. Została ona bowiem wydana w oparciu o nieobowiązujące przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wynika z akt sprawy wniosek o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego wszczynający to postępowanie został złożony przez inwestorów na piśmie w dniu 15 lipca 2003r.(k. 5 akt administracyjnych), a więc w czasie obowiązywania ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr z 2003r., Nr 80, poz.717), która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003r. Podstawową zasadą prawa jest bezpośrednie działanie ustawy nowej, co oznacza, że organ orzekający w sprawie stosuje przepisy ustawy obowiązującej w chwili wszczęcia postępowania, natomiast stosowanie ustawy uchylonej powinno wyraźnie wynikać z przepisów. Ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art.85 ust.1 umożliwia prowadzenie postępowania na podstawie dotychczasowych przepisów, tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym wyłącznie w odniesieniu do spraw wszczętych i nie zakończonych do dnia wejścia w życie nowej ustawy. Skoro zatem w sprawie postępowanie zostało wszczęte już na gruncie ustawy z dnia 27 marca 2003r., powinno ono się toczyć na podstawie przepisów tejże ustawy. Wydanie decyzji w oparciu o przepisy nie obowiązującej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi rażące naruszenie przepisów prawa, skutkujące jej nieważnością. Wbrew stanowisku skarżącego organ nie naruszył przepisów o właściwości. Zgodnie z art.157§1 kpa właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art.156 kpa jest organ wyższego stopnia, przy czym postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. (art.157§2kpa) W świetle art. 17 pkt.1 kpa organami wyższego stopnia w stosunku do jednostek samorządu terytorialnego (a więc i wójta gminy) są samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej, a zatem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy było Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Wbrew bowiem stanowisku skarżącego brak jest szczególnych przepisów wskazujących na wojewodę, jako organ właściwy do stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza i skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych oddalił na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270)