II SA/Łd 1944/03

Dnia 17 marca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.), Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2005 roku na rozprawie sprawy ze skarg H.S., S.S. oraz J. i K.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] Nr [...], znak: [...]; 2/ stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3/ zasądza od Wojewody [...] na rzecz H.S. kwotę 10 (dziesięć) złotych, na rzecz S.S. kwotę 10 (dziesięć) złotych oraz solidarnie na rzecz J. i K.K. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Łd 1944/03 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Związkowi Komunalnemu Gmin A w K. pozwolenia na budowę stacji przeładunkowej odpadów komunalnych wraz z obiektami i urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem projektowanym na działce nr 26/8, położonej przy ul. A 102 w S. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ administracji stwierdził, iż inwestor spełnił wszystkie warunki niezbędne do wydania pozwolenia na budowę, określone w art. 35 ust. 1 oraz 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.). Uzyskał wszelkie wymagane opinie i uzgodnienia wymagane przepisami szczególnymi, zatem organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Od decyzji Starosty [...] z dnia [...] odwołania złożyli właściciele sąsiednich nieruchomości: S.S., H.S. oraz J. i K.K. S.S. podniosła, iż inwestycja stwarza zagrożenie dla otoczenia i środowiska, a pozyskane przez organy w toku postępowania administracyjnego opinie są niewiarygodne. Podniosła, iż w uzasadnieniu decyzji przytoczono wadliwą nazwy wsi, znajdującej się w sąsiedztwie planowanej inwestycji. H.S. stwierdziła, iż bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu, czym organ naruszył przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a także Prawa budowlanego. Również zwróciła uwagę na nieprawidłową użycie w decyzji nazwy D1, zamiast D2. Z kolei J. i K.K. w nie zgodzili się z ustaleniami, iż inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż nie został naruszony art. 5 Prawa budowlanego, stanowiący, że obiekt budowlany winien być projektowany, budowany i utrzymywany zgodnie z przepisami, w tym teczniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej, w sposób zapewniający m.in. ochronę przed uciążliwościami oraz ochronę przed zanieczyszczeniami. Z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, iż inwestycja nie pogorszy stanu zanieczyszczenia powietrza w rejonie jej lokalizacji, a stężenia maksymalne będą niższe od dopuszczalnych. Ponadto stacja odpadów komunalnych nie będzie uciążliwa akustycznie dla najbliższego otoczenia zakładu. Wobec tego projektowany obiekt nie będzie oddziaływać w sposób negatywny na stan środowiska naturalnego i zdrowie ludzi. Ponadto organ II instancji stwierdził, iż inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego i z decyzją z dnia [...] Prezydenta Miasta S. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarówno projekt budowlany jak i raport oddziaływania na środowisko uzyskały wszelki niezbędne uzgodnienia. Negatywne oddziaływanie na środowisko wystąpi jedynie w fazie budowy i będzie miało charakter incydentalny i krótkotrwały. Reasumując Wojewoda [...] stwierdził, iż inwestor wypełnił wszystkie przesłanki, niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę. Na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli H.S., S.S. oraz J. i K.K. H.S., właścicielka działki nr 24, sąsiadującej z działką, na której ma być zrealizowana inwestycja, podniosła, iż zaskarżona decyzją wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Projekt budowlany i w ogóle inwestycja nie był konsultowany z właścicielami sąsiednich działek. Jej działka, w wyniku wybudowania w sąsiedztwie sortowni odpadów, straci na atrakcyjności. Podniosła również kwestię drogi dojazdowej do sortowni i bezpieczeństwa dla ruchu pieszych, w tym dzieci idących do szkoły. S.S. zarzuciła organom, iż mimo że jest właścicielką sąsiedniej nieruchomości, nie konsultowano z nią planów budowy sortowni odpadów. Po raz kolejny zwróciła uwagę na pomyłkę w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, którą Starosta [...] sprostował postanowieniem, co uważa za nieprawidłowe. Stwierdziła, iż budowa nie gwarantuje czystości otoczenia, występuje prawdopodobieństwo skażenia środowiska. Może to skutkować pogorszeniem jakości płodów rolnych. Według skarżącej Miasto S. powinno wykupić jej nieruchomość. J. i K.K. zarzucili, iż inwestycja będzie źródłem emisji uciążliwych zapachów, hałasu, znajdować się będzie na niej wylęgarnia gryzoni i ptactwa. Życie w pobliżu takiego obiektu stanie się uciążliwe, a wartość handlowa sąsiednich nieruchomości znacznie spadnie. W odpowiedzi na skargi Wojewoda [...], przytaczając argumenty podniesione już w zaskarżonej decyzji, wniósł o ich oddalenie. W złożonym przez Stowarzyszenie A głosie do protokołu, uczestnik postępowania wniósł "o uchylenie decyzji o pozwolenie na budowę, uchylenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz oddalenie raportu oddziaływania na środowisko". Postanowieniem z dnia 9 marca 2005 r. Sąd, działając w trybie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zarządził połączenie spraw ze skarg wyżej omówionych w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi w pełni zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 wyżej powołanego aktu). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność decyzji z dnia [...] Wojewody [...], utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] Starosty [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Związkowi Komunalnemu A w K. pozwolenia na budowę stacji przeładunkowej odpadów komunalnych wraz z obiektami i urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem na działce nr 26/8, położonej przy ul. A 102 w S. Stosownie do treści art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003, Nr 207, poz. 2016 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska (pkt 1) oraz po uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów (pkt 2). Stosownie zaś do ust. 4 ww. art. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: 1) 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analizując zgromadzone w sprawie akta administracyjne sąd doszedł do przekonania, że nie zostały spełnione wymagania formalne, określone w cytowanych wyżej przepisach, niezbędne do wydania pozwolenia na budowę. Przede wszystkim inwestor składając w dniu 9 czerwca 2003 r. wniosek o pozwolenie na budowę nie złożył oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do wniosku dołączono wprawdzie umowę użyczenia działki nr 26/9 o powierzchni 8952 m², położonej w S. przy ul. A 102, zawartą w dniu 23 maja 2003 r. pomiędzy Przedsiębiorstwem A Sp. z o.o. w S., użytkownikiem wieczystym ww. nieruchomości, a inwestorem – Związkiem Komunalnym Gmin A w K. Jednakże umowa użyczenia nie może zastąpić wymaganego prawem oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a ponadto zgodnie z § 2 umowy użyczający daje w bezpłatne użytkowanie biorącemu do używania (czyli inwestorowi) opisaną nieruchomość na okres do czasu uzyskania pozwolenia na budowę stacji przeładunku odpadów komunalnych. Tak więc od momentu uzyskania pozwolenia na budowę inwestor traci prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, choć właśnie wówczas prawem takim winien dysponować. Nie zmienia tego faktu zapis § 4 umowy użyczenia, stanowiący, iż po uzyskaniu przez biorącego do używania pozwolenia na budowę stacji przeładunku odpadów komunalnych użyczający przeniesie odpłatnie w formie aktu notarialnego na biorącego do używania prawo użytkowania wieczystego opisanej nieruchomości. Ponadto organy obu instancji, zatwierdzając projekt budowlany i wydając pozwolenie na budowę na działce nr 26/8, nie wzięły pod uwagę, iż w momencie składania wniosku działka nr 26/8 nie istniała. Ostateczną decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S. zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w S. przy ul. B (obręb [...]), oznaczonej jako działka 26/8, o powierzchni 4,8495 ha na działki nr 26/9 o powierzchni 0,8952 ha i nr 26/10 o powierzchni 3,9543 ha. Co więcej, umowa użyczenia z dnia 23 maja 2003 r., którą do wniosku o pozwolenia na budowę załączył inwestor, obejmowała wyłącznie działkę nr 26/9, podczas gdy pozwolenie na budowę zezwalało na inwestycję na nieistniejącej już po podziale działce nr 26/8. Ponadto, stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył ostateczną decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji przeładunkowej odpadów komunalnych wraz z urządzeniami technicznymi. Jednakże decyzja owa nie jest kompletna, brak bowiem załącznika graficznego. Integralną bowiem częścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinien być załącznik graficzny w postaci mapy w stosownej skali, zawierający linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczające jej położenie w terenie. Stanowi o tym art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji o warunkach zabudowy. Brak owego załącznika nie dość, że powoduje, iż wniosek o pozwolenie na budowę nie jest kompletny, to pozbawia organ możliwości sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy. Tymczasem organ I instancji, a także organ odwoławczy utrzymując w mocy jego decyzję, nie zważając na tak znaczącą wadę wniosku, zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę. Wniosek o pozwolenie na budowę był niekompletny jeszcze z jednego powodu. Inwestor złożył wraz z wnioskiem trzy egzemplarze projektu budowlanego. Tymczasem art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego wymaga, by do wniosku o pozwolenie na budowę dołączyć 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi (...). Organ winien więc wezwać wnioskodawcę, w trybie art. 64 § 2 Kpa, do usunięcia braków wniosku w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Ustawodawca nie pozostawił organom swobody działania w tym względzie. Starosta [...] mimo ewidentnych braków wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, nie wezwał inwestora do ich usunięcia w stosowanym terminie i wydał dla inwestora decyzję pozytywną. Sam projekt budowlany również zawiera nieścisłości, na które organy nie zwróciły uwagi. W tomie I na stronie 25 oznaczony został rozdział 12.2, w którym ma znajdować się wypis z rejestru gruntów. Tymczasem wypisu brak, a załączona jest wyłącznie kopia decyzji z dnia [...] Zarządu Miasta S., stwierdzająca, iż użytkownikiem wieczystym gruntu przy ul. A 102 w S. zostało Przedsiębiorstwo Komunalne w S. Sąd pragnie też zwrócić uwagę na treść art. 33 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego stanowiący, iż do wniosku o pozwolenie na budowę obiektów budowlanych, których projekty budowlane zawierają nowe, niesprawdzone w krajowej praktyce, rozwiązania techniczne, nieznajdujące podstaw w przepisach i Polskich Normach, należy dołączyć specjalistyczną opinię wydaną przez osobę fizyczną lub jednostkę organizacyjną wskazaną przez właściwego ministra. Planowana inwestycja niewątpliwie jest przedsięwzięciem niesprawdzonym dotychczas w krajowej praktyce. Wnika to z raportu oddziaływania ma środowisko, w którym na stronie 6 stwierdzono, iż szacunki i doświadczenia praktyczne z eksploatacji podobnego obiektu w G. (Holandia) wskazują, że uciążliwe oddziaływanie (emisja substancji złowonnych) stacji przeładunkowej takiego typu jak projektowana będzie zamykać się w granicach stacji i nie powinna przekroczyć strefy 20 m od obiektów technologicznych stacji. Podobnie w odpowiedzi na pismo mieszkańców wsi D2, zaniepokojonych przedsięwzięciem, Starosta [...] w piśmie z dnia 28 sierpnia 2003 r. skierowanym do sołtysa sołectwa D2 powołuje się jedynie na doświadczenia holenderskie. Tymczasem organy, mimo iż sami zainteresowani zrealizowaniem inwestycji nie potrafili wskazać żadnych krajowych przykładów podobnego zakładu i mimo, iż zarówno skarżący w niniejszej sprawie jak i pobliscy mieszkańcy wyrażali zaniepokojenie inwestycją wskazując na specyfikę lokalnych warunków, nie rozważyły w ogóle celowości, bądź jej braku, sporządzenia specjalistycznej opinii, o której mowa w art. 33 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż wskazane zagadnienie nie było przedmiotem rozważań organu orzekającego. Badając zaskarżoną decyzję sąd nie mógł również nie odnieść się do wad raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Stosownie do art. art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska. Obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko nałożony został na Związek Komunalny Gmin A w K. postanowieniem z dnia [...] Prezydenta Miasta S., wydanym w oparciu o art. 51 ust. 2 i art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył stosowny raport, sporządzony w kwietniu 2003 r. Jednakowoż ww. raport nie może stanowić dowodu w niniejszej sprawie, sporządzony został bowiem w oparciu o szereg aktów prawnych, nieobowiązujących nie tylko w dniu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, lecz także w momencie opracowywania raportu, tj. w kwietniu 2003 r. Już na stronach 9-10 ww. raportu, w części 1. Wprowadzenie, podając podstawę prawną opracowania raportu autorzy wymieniają szereg nieobowiązujących przepisów. Tak więc rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U. Nr 93, poz. 589) straciło moc z dniem 13 listopada 2002 r., tj. z dniem wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 179, poz. 1490). Powołane w raporcie rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 24 grudnia 1997 r. w sprawie klasyfikacji odpadów (Dz.U. Nr 162, poz. 1135 ze zm.) uchylone zostało z dniem 1 stycznia 2002 r., stosownie do § 5 i 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. Nr 112, poz. 1206). Również rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 października 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad usuwania, wykorzystania i unieszkodliwienia odpadów niebezpiecznych (Dz.U. Nr 145, poz. 942) nie obowiązuje od dnia 1 października 2001 r., stosownie do art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.). Ta sama ustawa uchyliła z dniem 1 października 2001 r. powołane w raporcie rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków, jakie muszą być spełnione przy wykorzystywaniu osadów ściekowych na cele przemysłowe (Dz.U. Nr 72, poz. 813). Kolejnymi aktami prawnymi, na które powoływali się autorzy raportu oddziaływania na środowisko, a które nie obowiązywały w dniu jego sporządzenia są: - rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 8 września 1998 r. w sprawie wprowadzania do powietrza substancji zanieczyszczających z procesów technologicznych i operacji technicznych (Dz.U. Nr 121, poz. 793), uchylone z dniem 8 września 2001 r., stosownie do § 45 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie wprowadzania do powietrza substancji zanieczyszczających z procesów technologicznych i operacji technicznych (Dz.U. Nr 87, poz. 957); - rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 maja 1999 r. w sprawie warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych stanowiących mienie komunalne (Dz.U. Nr 50, poz.501), przywołane na stronie 14 raportu w pkt 3. Warunki korzystanie ze środowiska, ppkt 3.2 Warunki w zakresie odprowadzania ścieków, uchylone z dniem 1 stycznia 2002 r., stosownie do art. 218 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo Wodne (Dz.U. 115, poz. 1229 ze zm.). Dodatkowo Wojewoda [...], wydając zaskarżoną decyzję, wskazał w uzasadnieniu nieobowiązujące przepisy, powielając błędy autorów raportu oddziaływania na środowisko. Jeden akt to rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 24 grudnia 1997 r. w sprawie klasyfikacji odpadów (Dz.U. Nr 162, poz. 1135 ze zm.), drugi to rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 października 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad usuwania, wykorzystywania i unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych (Dz.U. Nr 145, poz. 942). Taka ilość nieobowiązujących aktów prawnych, które zostały wykorzystane jako podstawa sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, dyskwalifikuje to opracowanie całkowicie. Wymagania ochrony środowiska opisane w ww. aktach prawnych uległy zmianom, owe zmiany zaś znajdują odzwierciedlenie w nowych przepisach, które sąd kolejno wymienił. Dlatego raport oddziaływania na środowisko, odnoszący się do wymagań ochrony środowiska, bez uwzględnienia tych zmian, określonych przecież w ustawach i przepisach wykonawczych, które organom nie tyle powinny, co muszą być znane, stanowi bezwartościowe opracowanie, bez którego pozwolenia na budowę stacji przeładunkowej nie może zostać wydane. Tym bardziej, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć oddziałujących daleko poza nieruchomość, na której ma być zrealizowane. Doświadczenie Sądu w rozpoznawaniu tego rodzaju spraw wskazuje, że ingerencja w środowisko w przypadku podobnych inwestycji jest bardzo duża. Niedopuszczalne jest zatem nierzetelne i niedbałe sporządzenie tak ważnego dokumentu, jak raport oddziaływania inwestycji na środowisko. Dezaprobatę Sadu budzi również działanie organów administracji, które powyższy raport uznały za prawidłowy. Z tych przyczyn Sąd nie dokonał merytorycznej oceny raportu, który winien zawierać elementy określone w ustawie – Prawo ochrony środowiska jak również wymienione w postanowieniu postanowieniem z dnia [...] Prezydenta Miasta S. Reasumując: w ocenie Sądu złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w żaden sposób nie uprawniał organów do wydania decyzji pozytywnej. Z przepisów art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, iż pozwolenie na budowę może być udzielone jedynie wówczas, gdy wszystkie wymienione w powołanych przepisach warunki zostaną spełnione łącznie. Użyty w ust. 4 art. 35 powołanej ustawy zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno–budowlanej w razie spełnienia tych przesłanek jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Rozumując a contrario brak którejkolwiek z tych przesłanek uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższych względów, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 135, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzeczono jak w pkt 1 i 2 sentencji. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 55 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – pkt 3 wyroku.