I SA/Wa 133/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Asesor WSA Jerzy Siegień Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2005 r. sprawy ze skargi J.W. i T.W. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oddala skargę. I SA/Wa 133/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r., nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, po rozpatrzeniu odwołania T. i J.W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1998 r., nr [...] orzekającej o wywłaszczeniu na rzecz Gminy A. nieruchomości położonej w A., przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2 stanowiącej własność T. i J.W. oraz o ustaleniu odszkodowania z tytułu wywłaszczenia, utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu podniósł, że T. i J. W. złożyli odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1998 r. uznając, że cena gruntu została zaniżona, bowiem ceny gruntów w okolicy kształtują się na wyższym poziomie, a przyznane odszkodowanie w wysokości [...] zł jest za niskie. Jako dowód dołączyli kopię umowy sprzedaży działki nr [...] (akt notarialny Rep. A nr [...] z dnia [...] grudnia 1998 r.). Odwołanie zawiera prośbę o przywrócenie uchybionego terminu. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2000 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1998 r. Postanowienie organu centralnego z dnia [...] października 2000 r. zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2002 r., sygn. akt I SA 2614/00 z uwagi na wady doręczenia decyzji. Rozpatrując obecnie złożone odwołanie oraz całość materiału dowodowego zebranego w sprawie stwierdzono, co następuje. Wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości nastąpiło na rzecz Gminy A. w celu modernizacji układu drogowego, a więc na cel publiczny, określony w art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543). Rokowania z właścicielami nieruchomości w sprawie nabycia spornej nieruchomości nie dały rezultatu, nie doszło również do zawarcia umowy sprzedaży w terminie wyznaczonym przez Wojewodę [...], tj. w ciągu dwóch miesięcy od dnia otrzymania przez strony zawiadomienia z dnia 18 czerwca 1998 r. z uwagi na brak zgody właścicieli na cenę zaproponowaną przez Gminę. Brak jest podstaw do uznania, aby dokonane wywłaszczenie nie było zgodne z przepisami, strony zresztą nie sprzeciwiały się wywłaszczeniu, kwestionując jedynie wysokość ustalonego odszkodowania. Zgodnie z przepisem art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wywłaszczenie nieruchomości następuje za odszkodowaniem odpowiadającym wartości wywłaszczonej nieruchomości. Stosownie zaś do przepisu art. 130 ust 2 tej ustawy ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Jedynie rzeczoznawcy majątkowi są osobami ustawowo uprawnionymi do określania wartości nieruchomości (art. 7 ustawy). W niniejszej sprawie odszkodowanie zostało ustalone na podstawie operatu szacunkowego wykonanego przez rzeczoznawcę majątkowego. Rzeczoznawca majątkowy ustosunkowując się do podnoszonych przez strony w piśmie z dnia 8 listopada 1998 r. zarzutów stwierdził, że wyszacowana wartość działki nr [...] jest jej wartością rynkową określoną przy wzięciu pod uwagę transakcji dotyczących podobnego gruntu o podobnym przeznaczeniu. Subiektywne przekonanie odwołujących się o wyższej wartości nieruchomości nie może świadczyć o wadliwości operatu szacunkowego. Strony nie przedstawiły alternatywnej opinii rzeczoznawcy majątkowego, a powoływanie się na cenę sprzedaży innej nieruchomości, tj. działki nr [...] o pow. [...] m2, która ma inne przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego niż działka nr [...], stanowiąca pas gruntu w liniach rozgraniczających ul. [...] przeznaczona na komunikację, nie może stanowić podstawy do kwestionowania dokonanej wyceny, ani też do powołania przez organ innego biegłego (wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2000 r., sygn. akt I SA 1198/99). Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wnieśli J. i T.W. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu podnieśli, że nie zgadzają się ze stwierdzeniem Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, że cena zapłacona za wywłaszczoną działkę jest prawidłowa, ponieważ ma ona inne przeznaczenie niż działka o nr [...], a przecież sytuacja taka, zdaniem skarżących, powstała w wyniku wywłaszczenia i podziału dawnej działki nr [...] na dwie [...] o pow. [...] m2 i [...] o pow. [...] m2 (wywłaszczeni wyliczyli, że za zabrany grunt powinni otrzymać [...] zł [...] gr. wraz z naliczonymi odsetkami). W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że zarzuty skargi nie wnoszą żadnych nowych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na zmianę stanowiska przedstawionego w decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi wpłynęły przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzkie sądy administracyjne sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie skład orzekający podzielił stanowisko organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2003 r., nr [...] i uznał, że powyższa decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 1998 r. wywłaszczająca na rzecz Gminy A. część nieruchomości położonej w A. przy ul. [...], oznaczonej na mapie ewidencyjnej jako działka nr [...] o pow. [...] m2, uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...] stanowiącej współwłasność J. i T.W., w celu realizacji inwestycji polegającej na przebudowie układu drogowego ul. [...], zgodnie z decyzją Wójta Gminy A. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia [...] października 1997 r., oraz ustalająca odszkodowanie za wyżej wymienioną działkę w wysokości [...] zł ([...]) złotych nie naruszają obowiązującego prawa. Zdaniem Sądu, postępowanie wywłaszczeniowe zostało przeprowadzone prawidłowo, czego zresztą skarżący nie kwestionują. Skarżący kwestionowali tylko wysokość przyznanego im odszkodowania, wnosząc o przyznanie im znacznie wyższej, wyliczonej przez nich samych kwoty pieniężnej. Jednakże z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że wysokość odszkodowania została naliczona prawidłowo, zgodnie z treścią przepisu art. 130 ust 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.), tj. po uprzednim uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, który jest ustawowo uprawniony do określania wartości nieruchomości (art. 7 ustawy). Rzeczoznawca w sporządzonej opinii ustosunkował się też do zarzutów podniesionych przez strony w piśmie z dnia 8 listopada 1998 r. skierowanym do Wojewody [...], jednoznacznie stwierdzając, że wyznaczona wartość spornej działki nr [...] jest jej wartością rynkową, określoną w oparciu o transakcje dotyczące podobnego gruntu, o podobnym przeznaczeniu. Strony nie przedstawiły alternatywnej opinii rzeczoznawcy majątkowego, a powoływanie się przez nich na cenę sprzedaży nieruchomości pobliskiej, która ma inne przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego nie może stanowić podstawy do kwestionowania dokonanej wyceny, ani też do powołania przez organ innego biegłego (wyrok NSA z 29 sierpnia 2000 r., sygn. akt I SA 1198/99). Subiektywne przekonanie skarżących o wyższej wartości nieruchomości nie może świadczyć o wadliwości operatu szacunkowego. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.