III SA/Łd 1112/04

Dnia 16 marca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Asesor Monika Krzyżaniak (spr.), Protokolant asystent sędziego Żywilla Krac, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2005 roku sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy oddala skargę. III SA/Łd 1112/04 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta P., działając na podstawie art. 88 ust. 1 i 2, art. 90 i art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 515 z późn. zm.) oraz § 2, § 5 ust. 1 pkt 1 i § 7 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2004r., Nr 24, poz. 215), orzekł o odmowie wydania prawa jazdy M. Z.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż nie zostały spełnione wymagane warunki do wydania prawa jazdy, określone w ustawie Prawo o ruchu drogowym i rozporządzeniu w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami. Wskazał, iż w dniu 29 kwietnia 2004r. M. Z. złożył podanie o wydanie prawa jazdy, załączając do wniosku kserokopię książeczki wojskowej z zapisami o ukończeniu kursu szoferskiego oraz potwierdzenie zaewidencjonowania w wojskowości jako kierowca samochodowy. Wnioskodawca podał również, iż w 1946r. miał wydane prawo jazdy przez Urząd Miasta Ł. Pismem z dnia 30 kwietnia 2004r. Prezydent Miasta P. wystąpił do Urzędu Miasta Ł. – Oddziału Praw Jazdy, z prośbą o potwierdzenie faktu wydania M. Z. dokumentu prawa jazdy. W odpowiedzi z dnia 14 maja 2004r. Urząd Miasta Ł. poinformował, iż M. Z. nie figuruje w prowadzonej ewidencji kierowców. Również Starostwo Powiatowe w R., właściwe ze względu na miejsce urodzenia wnioskodawcy, stwierdziło, iż brak jest jakichkolwiek dokumentów i wpisów w rejestrach, które dotyczyłyby M. Z. Z uwagi na powyższe organ podał, iż pismem z dnia 24 czerwca 2004r. znak: [...], poinformował M. Z. o wymogach, jakie należy spełnić i dokumentach, jakie należy przedłożyć przy ubieganiu się o wydanie prawa jazdy oraz wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia podania o brakujące dokumenty, niezbędne do wydania mu prawa jazdy. Ponadto, organ opierając się na informacji o zamieszkiwaniu przez wnioskodawcę do roku 1951 w miejscowości F. gm. D., ówczesny powiat S., zwrócił się do Starostwa Powiatowego w S. i do Urzędu Miasta w S. z pytaniem o posiadanie dokumentów dotyczących wydania M. Z. prawa jazdy. Odpowiedzi udzielone przez Starostwo Powiatowe w S. oraz Urząd Miasta w S. nie potwierdziły wydania skarżącemu dokumentu prawa jazdy. Z uwagi na to, iż organ nie uzyskał informacji potwierdzających wydanie M. Z. dokumentu prawa jazdy przez wskazane przez niego organy, co stanowiłoby podstawę do wydania mu wtórnika prawa jazdy, jak również z uwagi na to, że skarżący nie spełnił określonych wymogów do wydania prawa jazdy po raz pierwszy, orzeczono o odmowie wydania prawa jazdy. W odwołaniu od powyższej decyzji M. Z. podniósł, iż pisma skierowane przez organ do Starostwa w R. oraz w S. nie mogły spotkać się z pozytywną odpowiedzią, gdyż prawo jazdy otrzymał w 1946 roku z Urzędu Miasta Ł., a następnie, w roku 1947, zostało mu ono skradzione. Wskazał, iż sam również chciał potwierdzić fakt uzyskania prawa jazdy poprzez uzyskanie informacji ze swojej wojskowej karty ewidencyjnej, jednak jak się okazało jego karta została już zniszczona. Podniósł, iż skoro w jego książeczce wojskowej jest wpis o wysłaniu go na trzymiesięczny kurs szoferski do Ł. oraz adnotacja o tym, że jest kierowcą to logicznym jest, iż musiał uzyskać prawo jazdy i przedłożyć je Komendantowi RKU w S. Podniósł, iż obecnie wie, który żołnierz ukradł mu prawo jazdy, ale z uwagi na przedawnienie ścigania nie może już teraz nic zrobić. Podał, iż znalazł się jeszcze jeden dokument świadczący o tym, iż w wojsku był kierowcą samochodowym tzn. charakterystyka służbowa z ostatniej jednostki wojskowej, w której na wstępie nadmieniono, iż jest kierowcą samochodowym. Zdaniem wnoszącego odwołanie, przedstawione przez niego okoliczności świadczą o tym, iż miał prawo jazdy, wobec czego decyzja organu pierwszej instancji powinna zostać uchylona. Decyzją z dnia [...] Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowi m.in. art. 90 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 515 z późn. zm.) oraz § 2, § 5 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 24, poz. 215). W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji rozważał wniosek M. Z. o wydanie prawa jazdy nie tylko w kategorii wniosku pochodzącego od osoby ubiegającej się o prawo jazdy po raz pierwszy, ale również w kategorii wniosku o wydanie wtórnika prawa jazdy. Z uwagi na brak dowodów potwierdzających wydanie skarżącemu prawa jazdy Prezydent Miasta P. trafnie, zdaniem Kolegium, uznał, iż nie zachodzą prawne przesłanki do uwzględnienia wniosku skarżącego i wydania mu prawa jazdy bądź też wtórnika tegoż dokumentu. Organ drugiej instancji podniósł, iż M. Z. został skutecznie wezwany przez organ pierwszej instancji do uzupełnienia, w terminie 7 dni, wniosku z dnia 29 kwietnia 2004r. o brakujące dokumenty, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Organ wskazał ponadto, iż podjęte przez skarżącego, jak również przez organ pierwszej instancji, próby uzyskania dokumentów potwierdzających fakt posiadania przez M. Z. prawa jazdy okazały się bezskuteczne, natomiast przedstawione przez wnioskodawcę dowody w postaci książeczki wojskowej serii A nr [...], kserokopii charakterystyki służbowej oraz informacji z Centralnego Archiwum Wojskowego z dnia 16 września 2004r., wbrew stanowisku skarżącego, nie czynią zadość wspomnianym wyżej przepisom z zakresu wydawania dokumentów uprawniających do kierowania pojazdami. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie wniósł M. Z. i zażądał uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]. Podniósł, iż w wojsku służył w latach 1945-1947 i uzyskał specjalność kierowcy samochodowego. Prawo jazdy zostało mu w wojsku skradzione i od szeregu lat dochodzi odzyskania tego dokumentu. Wskazał, iż z powodu niekompletnej dokumentacji jednostek wojskowych odpowiednie władze wojskowe nie są w stanie potwierdzić faktu uzyskania przez niego prawa jazdy. Jako dowód pozostała mu natomiast książeczka wojskowa i charakterystyka służbowa, w których widnieją zapisy, że był kierowcą samochodowym. Podał, iż w jego sprawie chodzi o ustosunkowanie się do treści zapisów w książeczce wojskowej. Podkreślił, iż w ewidencji wojskowej zaewidencjonowano go jako kierowcę samochodowego dlatego, że po skończeniu trzymiesięcznego kursu szoferskiego w Ł. (w [...] Samodzielnej Kompanii Transportowej), zdaniu egzaminu i otrzymaniu prawa jazdy powrócił do macierzystej jednostki – [...] Pułku Artylerii Szturmowej w Z. i przedstawił w Sztabie Pułku prawo jazdy, które po odnotowaniu, zostało mu zwrócone. Od tego czasu występuje w ewidencji wojskowej jako kierowca samochodowy. Wobec tego, że pozostała mu jedynie książeczka wojskowa i charakterystyka służbowa, to do tych dokumentów powinny ustosunkować się organy rozstrzygające jego sprawę, uwzględniając przy tym zasady logicznego myślenia. Skarżący podniósł, iż nie mógł dostarczyć, zgodnie z wezwaniem organu pierwszej instancji, brakujących dokumentów, gdyż prawo jazdy zostało mu skradzione, a w Zakładowym Archiwum w Ł., gdzie powinno znajdować się jego prawo jazdy, natrafił na przeszkody. Podał, iż w decyzji Kolegium mylnie podano jednostkę wojskową, w której skradziono mu prawo jazdy. Zdaniem skarżącego, organ drugiej instancji nie ustosunkował się do okoliczności posiadania i utraty przez niego prawa jazdy, które niewątpliwie posiadał, o czym świadczą przedstawione przez niego dokumenty, lecz oparł się jedynie na przytaczaniu przepisów regulujących wydawanie praw jazdy, co w jego przypadku nie ma zastosowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mogłoby stanowić podstawę do ich uchylenia. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest rozstrzygniecie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. utrzymujące w mocy decyzję organu pierwszej instancji orzekającą o odmowie wydania M. Z. prawa jazdy. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 515 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 24, poz. 215). Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, prawo jazdy otrzymuje osoba, jeżeli: 1/ osiągnęła wymagany dla danej kategorii wiek; 2/ uzyskała orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem i orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o ile jest ono wymagane; 3/ odbyła wymagane dla danej kategorii szkolenie; 4/ zdała z wynikiem pozytywnym egzamin państwowy wymagany dla danej kategorii. W myśl art. 97 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem wydaje, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się, natomiast ust. 3a i 3b stanowi, iż żołnierzom zasadniczej służby wojskowej dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem wydaje na czas nie dłuższy niż jeden rok dowódca jednostki wojskowej, a po zakończeniu zasadniczej służby wojskowej wydany przez dowódcę jednostki dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem podlega wymianie na dokument, o którym mowa w ust. 1. Ponadto, zgodnie z art. 98 ust. 1 i 2 tej ustawy, osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem jest obowiązana niezwłocznie zawiadomić starostę o utracie prawa jazdy, pozwolenia do kierowania tramwajem, o zniszczeniu tych dokumentów w stopniu powodującym ich nieczytelność, a także zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych w nich zawartych. W takiej sytuacji starosta na wniosek osoby uprawnionej, wydaje za opłatą wtórnik dokumentu, pod warunkiem: 1/ złożenia pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania oświadczenia o utracie dokumentu; 2/ zwrotu zniszczonego dokumentu; 3/ zwrotu dokumentu wymagającego zmiany danych. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami, w § 5, szczegółowo wymienia dokumenty, wymagane do otrzymania prawa jazdy, wtórnika tego dokumentu lub niezbędne do wymiany wojskowego dokumentu stwierdzającego uprawnienia do kierowania pojazdem. W rozpoznawanej sprawie, M. Z. złożył w dniu 29 kwietnia 2004r. w Urzędzie Miasta P. wniosek o wydanie prawa jazdy. Z uwagi na fakt, iż z treści wniosku wynikało, iż skarżący miał już wydane prawo jazdy w roku 1946, w okresie służby w wojsku polskim, a następnie, w roku 1947 dokument ten został mu skradziony, organy prowadziły postępowanie zarówno w przedmiocie wydania skarżącemu prawa jazdy jak i wydania wtórnika tego dokumentu. Skarżący do wniosku dołączył książeczkę wojskową Serii A nr [...], z zapisów której wynika, iż w roku 1946 został przeniesiony na kurs szoferski do Ł., a następnie służył w [...] Pułku Artylerii Szturmowej w Z. i w [...] Sudeckim Pułku Czołgów we W. jako szofer – strzelec. Do odwołania od decyzji pierwszej instancji skarżący dołączył jeszcze jeden dokument – charakterystykę służbową z ostatniej jednostki wojskowej, w której podano, że był kierowcą samochodowym i nadaje się do pracy w zawodzie mechanik – kierowca. Postępowanie prowadzone przez organy uprawnione do wydawania praw jazdy miało na celu ustalenie organu, który w 1946r. wydał skarżącemu prawo jazdy oraz odnalezienie dokumentów, mogących potwierdzać fakt wcześniejszego wydania skarżącemu prawa jazdy i rodzaju tego dokumentu. Korespondencja prowadzona przez organ pierwszej instancji z Urzędem Miasta Ł. - Oddziałem Praw Jazdy, Starostwem Powiatowym w R., Starostwem Powiatowym w S. i Urzędem Miasta w S. nie potwierdziła faktu wydania skarżącemu przez te jednostki dokumentu prawa jazdy. Organy te, w przesłanych odpowiedziach wskazywały, iż nie mają żadnej dokumentacji świadczącej o posiadaniu przez M. Z. prawa jazdy. Z odwołania od decyzji pierwszej instancji wynika, iż również skarżący podejmował działania zmierzające do potwierdzenia faktu wydania mu w roku 1946 prawa jazdy i zwracał się z odpowiednim pytaniami do Archiwum Zakładowego Urzędu Wojewódzkiego i Wojskowej Komendy Uzupełnień w P. i S., jednak brak było w tych jednostkach dowodów, świadczących o posiadaniu przez skarżącego dokumentu prawa jazdy. W piśmie z dnia 24 czerwca 2004r., skierowanym do skarżącego, organ pierwszej instancji szczegółowo przytoczył przepisy regulujące kwestie wydawania dokumentu prawa jazdy i jego wtórników oraz wymiany wojskowych praw jazdy. Wskazał również, jakie dokumenty niezbędne są do pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 29 kwietnia 2004r. o wydanie prawa jazdy i wezwał, na podstawie art. 64 k.p.a., do uzupełnienia tego wniosku o brakujące dokumenty. Z uwagi na fakt, iż skarżący nie przedstawił wskazanych przez organ dokumentów, w dniu 27 sierpnia 2004r. wydana została decyzja o odmowie wydania M. Z. prawa jazdy, utrzymana następnie w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. Zdaniem Sądu, powyższe decyzje zgodne są z uprzednio powoływanymi przepisami prawnymi, regulującymi kwestie wydawania prawa jazdy i jego wtórników. Skoro bowiem w § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami, w punkcie 1 i 3, wyraźnie zostało podane, jakie dokumenty powinna przedłożyć osoba starająca się o wydanie prawa jazdy lub wtórnika tego dokumentu, a skarżący takich dokumentów w toku postępowania nie przedłożył, to brak było podstaw do pozytywnego rozpatrzenia przez organy jego wniosku. Nie można również zarzucić organom bierności w toku postępowania, gdyż podjęte zostały liczne działania mające na celu ustalenie, czy faktycznie kiedykolwiek wydane zostało skarżącemu prawo jazdy, jednak z uwagi na wyjątkowo długi okres od momentu, w którym według skarżącego zostało mu wydane i następnie skradzione prawo jazdy a wystąpieniem skarżącego z wnioskiem o wydanie mu prawa jazdy, tj. ponad 55 lat, nie udało się tej okoliczności potwierdzić. Zarzuty podnoszone przez skarżącego, iż z załączonej przez niego do wniosku o wydanie prawa jazdy książeczki wojskowej, jak również z później dołączonej charakterystyki służbowej, wyraźnie wynika, że w wojsku był kierowcą samochodowym i wobec tego musiał otrzymać prawo jazdy, a organy do tych dokumentów w ogóle się nie ustosunkowały, należy uznać za bezpodstawne. Organy obu instancji nie negowały faktu, iż skarżący służył w wojsku w latach 1946 – 1947 jako szofer, jednak, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami prawa, ani książeczka wojskowa ani charakterystyka służbowa nie są dokumentami, o których mowa w § 5 rozporządzenia z dnia 21 stycznia 2004r., niezbędnymi do wydania prawa jazdy lub jego wtórnika. W obu decyzjach organy wskazywały, iż skarżący nie załączył do wniosku dokumentów, o których mowa w przepisach regulujących kwestię wydawania prawa jazdy i wtórników tego dokumentu, wobec czego nie spełnił przesłanek niezbędnych do pozytywnego załatwienia jego wniosku. Należy zaznaczyć, iż zarówno książeczka wojskowa jak i charakterystyka służbowa, potwierdzają jedynie fakt pełnienia przez skarżącego służby wojskowej w latach 1946 -1947 jako szofer (kierowca), nie stanowią jednak dowodu świadczącego o otrzymaniu przez niego prawa jazdy. W zapisach w książeczce wojskowej oraz charakterystyce służbowej brak jest adnotacji o wydaniu skarżącemu dokumentu prawa jazdy. Faktu tego nie potwierdziły również dokumenty (a raczej ich brak) zgromadzone we wskazanym przez skarżącego Urzędzie Miasta Ł., jak również we właściwych dla miejsca urodzenia i zamieszkania skarżącego starostwach powiatowych. Organy uprawnione do wydawania praw jazdy nie miały obowiązku, czego domagał się skarżący, analizowania treści zapisów dokonanych w książeczce wojskowej skarżącego, gdyż wobec tego, że dokument ten nie mógł stanowić podstawy do wydania prawa jazdy lub jego wtórnika, to takie działania organów należałoby uznać za zbędne. Za bezpodstawny należy uznać również zarzut skarżącego, iż organy nie ustosunkowały się do okoliczności posiadania i utraty przez niego prawa jazdy. Z uzasadnienia decyzji obu instancji wynika, iż w ocenie organów, skarżący nie wykazał faktu wcześniejszego otrzymania dokumentu prawa jazdy, gdyż przedłożone przez niego dokumenty, w świetle przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym i wydanym na jego podstawie rozporządzeniu z dnia 21 stycznia 2004r., zostały uznane za niewystarczające. Skarżący nie przedłożył również żadnych dokumentów, które potwierdzałyby fakt kradzieży prawa jazdy. Zarzut skarżącego, iż zwrócenie się przez organ z pytaniem do Urzędu Miasta w S., gdzie dawniej zamieszkiwał, było wadliwe, gdyż nie zapytano, czy ówczesne Starostwo Powiatowe zawiadomione zostało przez Komendanta Rejonowej Komendy Uzupełnień w S. po jego powrocie z wojska o uzyskaniu przez niego w wojsku specjalności kierowcy samochodowego, należy także uznać za nieuzasadniony, gdyż prowadzone postępowanie nie miało na celu ustalenia posiadanej przez skarżącego specjalności wojskowej (która przecież wynikała z załączonej do wniosku książeczki wojskowej) lecz potwierdzenie faktu wcześniejszego otrzymania dokumentu prawa jazdy. Należy zaznaczyć, iż w rozpatrywanej sprawie brak było również podstaw do prowadzenia postępowania w przedmiocie wymiany wojskowego dokumentu stwierdzającego uprawnienia do kierowania pojazdem, gdyż skarżący takiego dokumentu nie przedłożył. Ponadto, z wyjaśnień złożonych przez skarżącego na rozprawie w dniu 16 marca 2004r., jak również z pism składanych w toku postępowania, nie wynika, czy dokument z roku 1946, potwierdzający uprawnienia skarżącego do kierowania pojazdami samochodowymi, wydany został przez władze wojskowe czy też organy cywilne. W tym stanie rzeczy, Sąd nie dopatrzył się ani w materiałach sprawy, ani we wskazanej wyżej argumentacji skarżącego podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy i dlatego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), oddalił skargę jako nieuzasadnioną.